Tibetan
རྗོད་པར་བྱ་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ནི་རྒོལ་བ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་གཉིས་ཀ་ལ་ངེས་པར་གཟུང་ངོ་། །དེ་བཞིན་དུ་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཅི་རིགས་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ། །དེའི་དོན་ནི་ཕྱོགས་ཆོས་ལ་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཀ་ལ་དང་གང་རུང་ལ་མ་གྲུབ་པ་དང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དང་གཞི་མ་གྲུབ་པ་གཞི་སྐྱོན་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་པ་གཞིར་བྱས་པ་ལའང་ལྡོག་པ་ལ་གཞི་མ་གྲུབ་པ་མ་གཏོགས་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གང་རུང་ལ་མ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་སྐྱོན་ཡིན་ཞེས་པའོ། །དེས་ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་སྐྱོན་དུ་མ་བཤད་དེ་ཅི་རིགས་པར་ཞེས་སྨོས་པས་སོ་ཞེ་ན། དེས་ལྡོག་པ་ལ་གཞི་མ་གྲུབ་སྐྱོན་དུ་མ་བརྗོད་ཀྱི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་སྐྱོན་དུ་མ་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་དུ་གང་ཞིག་གཉིས་ཀ་ལ་ངེས་པ་བརྗོད་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པའམ་སུན་འབྱིན་པ་ཡིན་གྱི་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་གྲུབ་པ་དང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་འགལ་བ་གསུངས་པར་འགྱུར་རོ། །ལྔ་པ་ནི་སྒྲ་རྟག་པའམ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པ་ན་རྩོད་གཞིའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་མཉན་བྱ་ཆོས་ཅན། རྟག་མི་རྟག་གཉིས་ཀ་ལས་ལྡོག་པ་གྲུབ་པར་ཐལ། དེ་གཉིས་ཀ་ལ་མ་མཐོང་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། སྒྲ་ལ་རྟག་མི་རྟག་གཉིས་ཀ་རྣམ་པར་གཅོད་ནུས་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་ཏེ། སྒྲ་རྟག་པའམ་མི་རྟག་པ་གང་གི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཀོད་ནའང་ཕྱོགས་ཆོས་དང་ལྡོག་ཁྱབ་ཚང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན་སློབ་དཔོན་གྱིས་མཉན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ནི་ཇི་ལྟར་ན་ཡང་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར། ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །གལ་ཏེ་དེས་དེ་ལ་གཉིས་ཀ་འགོག་མི་ནུས་ཏེ། དེ་ལ་གཉིས་ཀ་འགོག་ན་ཚད་མ་གཞན་གཞི་གཅིག་ལ་དངོས་འགལ་གཅིག་བཀག་ན་གཞན་དེ་ངེས་པར་གྲུབ་པའི་ཚད་མས་གནོད་པས་ན་གནོད་པ་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྟགས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་ཙམ་ལས་མེད་ངེས་སུ་འགྲུབ་པ་མིན་པར་ཐལ། མཉན་བྱ་སྒྲའི་སྟེང་དུ་རྟག་མི་རྟག་གཉིས་ཀ་འགོག་པ་ལ་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་གནོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ནི་གཞན་གཏན་ཚིགས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་ཙམ་གྱིས་མེད་ངེས་སུ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཡང་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་གནོད་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲུག་
Chinese
不应如此说，因为仅仅是在相违品上没有见到。如果承认，那么论师所说的，作为同品法，必须在立论者和反驳者双方都确定。同样，对于顺品上的有和无等等，也应根据情况如是说，这与上述说法相违背。那句话的意思是，如同对于同品法，在立论者和反驳者双方或者任何一方不成立，或者产生怀疑，或者基不成立，是基的过失一样，对于以成立的同品法为基础的反品，除了基不成立之外，对于随同品和反同品任何一方不成立等等，也是过失。如果说，因为他说了“根据情况”，所以没有说对于反品产生怀疑是过失。不是他没有说对于反品基不成立是过失，而是没有说产生怀疑是过失，因为紧接着他说，对于在两者上都确定的，那才是成立或者驳斥，而不是说在任何一方上成立或者产生怀疑。因为他是这么说的。否则，就变成了说了相违背的话。第五个例子是，在论证声音是常还是无常时，作为争论的基础，不共的特点是可听闻的声音，可以成立与常和无常两者都相违背。因为仅仅是在两者上没有见到。如果承认，那么，这个法，对于声音来说，就变成了能够区分常和无常两者的理由，因为无论把声音作为常还是无常的论证，都具备同品周遍和反品周遍。如果承认，那么论师所说的，可听闻本身怎么能成为区分的理由呢？这与上述说法相违背。如果说，它不能对那个同时遮止两者，如果对那个同时遮止两者，那么其他的量，在一个基上遮止一个相违，那么其他的那个必然成立的量就会损害它，因为不具备无损害的对境。如果是这样，那么仅仅是在不相似品上没有见到，并不能成立必然不存在，因为其他的量损害在可听闻的声音上遮止常和无常两者，同样，其他的理由仅仅是在不相似品上没有见到，对于成立必然不存在，其他的量也可能会损害。第六
English
It is not appropriate to say so, because it is merely not seen on the opposite side. If you admit that, then the teacher said that as a property of the similar side, it must be ascertained by both the proponent and the opponent. Similarly, for the existence and non-existence, etc., on the similar side, it should also be stated accordingly, which contradicts the above statement. The meaning of that statement is that, just as for the property of the similar side, it is not established for either or both of the proponent and the opponent, or there is doubt, or the basis is not established, which is a fault of the basis, so also for the opposite side based on the established property of the similar side, except for the basis not being established, it is also a fault if it is not established for either the similar or opposite side, etc. If you say that because he said "according to circumstances," he did not say that doubt about the opposite side is a fault. It is not that he did not say that the basis of the opposite side is not established as a fault, but that he did not say that doubt is a fault, because immediately after that he said that for what is certain on both sides, that is what establishes or refutes, but it is not said that it is established or doubted on either side. Because he said so. Otherwise, it would become saying contradictory things. The fifth example is that when arguing whether sound is permanent or impermanent, the uncommon characteristic of the basis of the argument is audible sound, which can be established as contradictory to both permanent and impermanent. Because it is merely not seen on both. If you admit that, then that phenomenon, for sound, becomes a reason that can distinguish between permanent and impermanent, because whether sound is used as proof of permanent or impermanent, it possesses the pervasion of the similar side and the pervasion of the opposite side. If you admit that, then the teacher said, how can audibility itself become a reason for distinguishing? This contradicts the above statement. If you say that it cannot simultaneously prevent both for that, if it simultaneously prevents both for that, then other valid cognitions, if one contradiction is prevented on one basis, then the other valid cognition that is necessarily established will harm it, because it does not possess an object without harm. If that is the case, then merely not seeing on the dissimilar side does not establish necessary non-existence, because other valid cognitions harm the prevention of both permanent and impermanent on audible sound, similarly, other reasons merely not seeing on the dissimilar side, for establishing necessary non-existence, other valid cognitions may also harm. Sixth