Tibetan
་དོན་ལ་གསལ་བྱེད་རང་ཉིད་མངོན་དུ་ཤེས་པས་གཞན་གསལ་བྱ་འཛིན་པའི་བློའི་རྒྱུ་བྱེད་པ་ནི་གསལ་བྱེད་དུ་འདོད་པས་གསལ་བྱེད་ཀྱིས་གསལ་བྱའི་ངོ་བོ་བསྐྱེད་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་སྒྲོན་མེའི་འོད་ཀྱིས་བུམ་པ་གྲུབ་ཟིན་བློ་ཡུལ་དུ་གསལ་བར་བྱེད་པ་བཞིན། ཚུལ་དེ་ལས་གཞན་དུ་གསལ་བྱེད་ཀྱིས་གསལ་བྱའི་ངོ་བོ་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ནའང་། གསལ་བྱེད་འདི་ཆོས་ཅན། གསལ་བྱའི་བྱེད་པ་པོ་ཉེར་ལེན་ལས་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་དེ་མེད་པར་ཐལ། གསལ་བྱའི་ངོ་བོ་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ཡི་གེ་རྣམས་ཆོས་ཅན། བྱེད་པ་ལྕེ་རྐན་གྱི་འབྲས་བུའི་གཙོ་བོ་ཉིད་ཡིན་གྱི་གསལ་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། བྱེད་པ་ལྕེ་རྐན་རྣམས་ཀྱི་ཚོགས་པ་ཡི་བྱ་བ་ལས་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་ངོ་བོ་ངེས་པར་ཡང་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། གསལ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་ངོ་བོ་བསྐྱེད་པ་དེ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། འདིར་ཡི་གེ་བྱེད་པ་ལྕེ་རྐན་ལས་སྐྱེས་པར་སྒྲུབ་པའི་ཡི་གེ་ནི་ཡི་གེའི་ཆ་ཤས་ལ་ཡི་གེའི་མིང་གིས་བཏགས་པ་སྟེ་འདི་འདྲའི་རིགས་ཅན་མང་ངོ་། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཁྱེད་ཀྱིས་བྱེད་པ་ལྕེ་རྐན་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲ་དེའི་ངོ་བོའི་སྒྲིབ་བྱེད་དང་བྲལ་བ་བྱེད་པ་ཙམ་ལ་གསལ་བྱེད་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ན། སྒྲིབ་བྱེད་དང་བྲལ་ཙམ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བྱེད་པ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་བྱེད་པའི་ཚོགས་ཀྱི་ནུས་པ་དེ་རུང་བར་འགྱུར་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་དངོས་པོར་མེད་པའི་ཕྱིར། སྒྲ་ལས་གཞན་རྫ་བུམ་སོགས་དག་ཀྱང་ཆོས་ཅན། འཇིམ་པ་དང་རྫ་མཁན་སོགས་ཀྱི་གསལ་བྱ་ཡིན་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། སྒྲ་ལྕེ་རྐན་སོགས་ཀྱིས་གསལ་བྱ་ཡིན་པ་གང་ཞིག སྒྲ་ལྕེ་རྐན་སོགས་ལས་བྱུང་བའི་ཚུལ་དང་། ཁྱོད་འཇིམ་པ་སོགས་ལས་བྱུང་བའི་ཚུལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་དུ་ནི་ཁས་ལེན་ཞེ་ན། འཇིམ་པ་སོགས་རྒྱུ་རྣམས་ཀུན་གྱི་ཆོས་ཅན། རྫ་བུམ་སོགས་ཀྱི་ངོ་བོ་བསྐྱེད་པ་ལ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ། རྫ་བུམ་སོགས་ཀྱི་གསལ་བྱེད་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བྱེད་པ་ལྕེ་རྐན་སོགས་སྔར་ནས་ཡོད་པའི་སྒྲ་རྟག་པའི་གསལ་བྱེད་དུ་འདོད་ན་སྒྲ་རྟག་པར་ཅིས་འགྲུབ། གལ་ཏེ་སྔ་ཕྱི་གཅིག་ཏུ་ངོ་ཤེས་པ་དང་སྔར་ནས་ཡོད་པ་དོན་ལ་རྗོད་བྱེད་དུ་སྦྱར་བ་སོགས་གང་ཡིན་པ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འདོད་ན་ནི། དེ་གཉིས་ཆོས་ཅན། སྒྲ་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཡང་དག་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱིས་སྒྲ་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་མཐུན་དཔེ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་པོ་རྣམས་ནི་སྐད་ཅིག་གིས་ནི་འཇིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་མཐུན་དཔེ་མེད་པར་བསྟན་པའི་རིགས་པ་འདི་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་གཞན་ཡང་ཡོད་དེ། སྒྲ་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ངན་པ་གཞན་ཡང་སུན་དབྱུང་བའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ནི། ཡི་གེ་གསལ་བ་ནི་ཡི་གེ་གསལ་བར་ཐོས་པའི་ཉན་བློ་ཡིན་ལ་དེའི་གོ་རིམ་དེ་རིག་བྱེད་ཀྱི་ངག་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཉན་བློ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། སྐྱེས་བུའི་རྟེན་ཅན་མིན་པར་ཐལ། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་རིག་བྱེད་ཀྱི་ངག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྐྱེས་བུའི་རྟེན་ཅན་མ་ཡིན་པ་མི་འཐད་དེ། ཁྱོད་དེ་མ་ཡིན་པ་ལ་དཔྱོད་པ་བ་རང་གིས་བློ་སྐྱེས་བུའི་ཡོན་ཏན་དུ་ཁས་བླངས་པ་དང་། བློ་སྐྱེས་བུ་ལ་བརྟེན་པ་མངོན་སུམ་ཚད་མས་གྲུབ་པ་དང་། བློ་སྐྱེས་བུ་ལ་བརྟེན་པར་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པ་དང་། བློ་སྐྱེས་བུའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་བྱེད་པའི་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཅིག་ཆར་ཏེ་ཕན་ཚུན་མ་ལྟོས་པར་སོ་སོ་ནས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ཡི་གེ་ལས་གཞན་རིམ་པ་སྔ་མས་ཁེགས་པ་ནི། ཡི་གེ་རྣམས་ལས་ཐ་དད་པའི་རིམ་པའང་ཆོས་ཅན། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་ངག་མ་ཡིན་ཏེ། གོང་དུ་སྣང་རུང་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་གསལ་བར་བཅད་ནས་བཀག་ཟིན་ཏོ། །བཞི་པ་དེས་ན་གོ་རིམ་སྐྱེས་བུས་བྱས་པར་གྲུབ་པ་ནི། ཡི་གེའི་གོ་རིམ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་སྐྱེས་བུའི་རྟེན་ཅན་མིན་ཏེ་ཡིན་པར་ཐལ། ཡི་གེ་དང་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་ཡང་མ་གྲུབ་ཀྱང་རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་ནས་བཞག་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གསུམ་པ་སྒྲ་དང་ནུས་པ་རྟག་པ་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཡོད་པས་སྒྲ་ལ་མི་རྟག་བསྒྲུབ། །དེས་ན་སྔར་བཤད་རིགས་པ་གྲུབ། །དེ་ཡིས་ནུས་པ་རྟག་པ་ཁེགས་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཁྱབ་སྒྲུབ་བཅས་པའི་རྩ་རྟགས་དགོད། །ཁྱབ་སྒྲུབ་བཅས་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། སྒྲ་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་མཐུན་དཔེ་མེད་པ་ཡིན་ན། རྟག་པ་མིན་པར་གང་གིས་གྲུབ་ཅེ་ན། སྒྲ་ནི་ཆོས་ཅན། སྐད་ཅིག་གིས་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པའི་ཕྱིར། མ་ཁྱབ་ན། འཇིག་པ་ཆོས་ཅན། དངོས་པོར་ཡོད་པ་ཙམ་དང་རང་ཆས་སུ་འབྲེལ་བ་ཅན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོའི་རྒྱུ་ལས་ཕྱིས་རྒྱུ་གཞན་ལ་ལྟོས་མེད་དུ་དངོས་པོའི་རྒྱུ་དེ་ཉིད་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྩོད་ངོར་ནི་དངོས་པོ་འགོད་པར་བྱེད་ཅེས་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི། རིག་བྱེད་པ་སོགས་ན་རེ། དངོས་པོ་དེ་ཉིད་འཇིག་པར་མི་འདོད་ལ་ཤིང་དང་བུམ་པ་སོགས་ཞིག་ནས
Chinese
如果认为，显发者自己现量了知，成为能显发其他所显之境的心的因，才是所谓的显发者，那么显发者生起所显之自性是不可能的。譬如，灯的光明能使已经存在的瓶子在心中显现一样。如果不是这样，显发者生起所显之自性的话。这个显发者，作为有法，与所显的作者近取有什么差别呢？没有差别，因为是所显之自性的生起者。因此，字母等，作为有法，是作者舌根之果的主要部分，而不是所显，因为作者舌根等的集合之作用，你的自性必定能被确定，因为显发者的因生起自性是不可能的。在此，成立字母由作者舌根所生的字母，是以字母的组成部分而安立字母之名，这种例子很多。第三，如果你们认为，作者舌根等仅仅是使声音的自性远离遮蔽，才称之为显发者的话。那么，仅仅是远离遮蔽，作为有法，你作为作者，为什么会成为作者集合的能力呢？不应该成为，因为你不是实物。声音之外的瓦罐等，作为有法，也应该成为泥土和陶匠等的所显，声音是舌根等所显的缘故，你由泥土等产生的方式和声音由舌根等产生的方式没有差别。如果这样承认的话，泥土等所有因，作为有法，生起瓦罐等的自性就变得没有意义了，因为仅仅是瓦罐等的显发者。如果认为作者舌根等是本来就存在的常声的显发者，那么如何成立声音是常法呢？如果认为，前后一体而认知，以及本来就存在，实际上与言说相结合等，任何一种是成立声音是常法的理由的话。那么，这二者，作为有法，不是成立声音是常法的正确理证，因为你们是成立声音是常法的无同喻的例子，因为事物都是刹那的。
English
If it is considered that the illuminator itself manifestly knows and becomes the cause of the mind that apprehends other objects to be illuminated, then it is considered to be the illuminator, because it is impossible for the illuminator to generate the nature of the illuminated. For example, just as the light of a lamp makes a pot that has already been formed appear clearly in the mind. If it is not like that, even if the illuminator generates the nature of the illuminated, then what difference is there between this illuminator, as the subject, and the proximate cause of the agent of the illuminated? There is no difference, because it is the generator of the nature of the illuminated. Therefore, letters, etc., as the subject, are the main part of the result of the agent's tongue and root, but not the illuminated, because your nature is necessarily determined by the action of the collection of the agent's tongue and roots, because it is impossible for the cause of the illuminator to generate the nature. Here, the letter that establishes that the letter is born from the agent's tongue and root is the name of the letter that is attributed to the component of the letter, and there are many such examples. Thirdly, if you think that the agent's tongue and roots only make the nature of the sound free from obscuration, then they are called illuminators. Then, just being free from obscuration, as the subject, why should you, as the agent, become the power of the collection of agents? It should not become, because you are not a real thing. Other than sound, earthenware pots, etc., as the subject, should also become the illuminated objects of clay and potters, etc., because sound is the illuminated object of the tongue and roots, etc., and there is no difference between the way you are produced from clay, etc., and the way sound is produced from the tongue and roots, etc. If you admit that, then all the causes such as clay, etc., as the subject, become meaningless in generating the nature of earthenware pots, etc., because they are only the illuminators of earthenware pots, etc. If you think that the agent's tongue and roots, etc., are the illuminators of the permanent sound that has always existed, then how can it be established that sound is permanent? If you think that recognizing the same thing before and after, and what has always existed, and actually combining it with speech, etc., is the reason for establishing that sound is permanent, then these two, as the subject, are not the correct proof for establishing that sound is permanent, because you are an example without a similar instance for establishing that sound is permanent, because all things are momentary.
Chinese
因为是坏灭的缘故。这个证明声音是常，没有同类例子的理，是有法。还有其他的必要，是为了驳倒其他证明声音是常的恶劣的理由。第四，文字的清晰是听到文字清晰的听觉，那么它的顺序是吠陀的语言吗？听觉是有法。不是由人所依赖的，因为是由人没有造作的吠陀语言的缘故。如果承认，那么它是有法。你不是由人所依赖的不合理，因为你不是它，论者自己已经承认了智慧是人的功德，并且智慧依赖于人，已经被现量证成，并且智慧依赖于人在世间广为人知，并且智慧随着人的行为而进退的标志所依赖的随同推断，同时互相不依赖地各自造成损害的缘故。第三，文字以外的次第被先前的驳斥所排除是：和文字不同的次第也是有法。不是由人所造作的语言，因为先前已经用能见而未见的标志清楚地切断并遮止了。第四，因此成立了次第是由人所造作的是：文字的次第是有法。怎么不是由人所依赖的呢？是因为和文字既不是一体也不是他体，任何一个都没有成立，却由分别念假立安立的缘故。第三，破斥声音和能力是常有，有三点：以有来成立声音是无常。因此先前所说的道理成立。由此破斥能力是常有的。第一点有二：包括周遍成立的根本标志。对包括周遍成立的进行辩论的消除。第一点是：如果证明声音是常的同类例子没有，那么用什么来证明不是常的呢？声音是有法。确实是刹那无常的，因为是存在的缘故。如果不周遍，那么坏灭是有法。仅仅是事物存在，并且是和自性相关联的，因为从事物的因中，后来不依赖于其他因，而从事物本身的因中产生的缘故。在辩论中，先前已经说过要安立事物了。第二是：吠陀论者等说，不承认事物本身是坏灭的，而木头和瓶子等坏灭后
English
Because it is destructible. This reasoning that proves sound is permanent, without a similar example, is the subject. There is also another necessity, which is to refute other bad reasons for proving sound is permanent. Fourth, the clarity of letters is the hearing that hears the clarity of letters, then is its order the language of the Vedas? Hearing is the subject. It is not dependent on a person, because it is the Vedic language not created by a person. If admitted, then it is the subject. It is unreasonable that you are not dependent on a person, because you are not it, the debater himself has admitted that wisdom is the merit of a person, and that wisdom depends on a person, has been proven by direct perception, and that wisdom depends on a person is widely known in the world, and the inference that depends on the sign that wisdom follows the behavior of a person, simultaneously and independently, each causing harm. Third, the order other than letters is excluded by the previous refutation: The order different from letters is also the subject. It is not a language created by a person, because it has been clearly cut off and prevented by the sign of being visible but not seen above. Fourth, therefore it is established that the order is created by a person: The order of letters is the subject. How is it not dependent on a person? Because it is neither one with letters nor different from them, neither of which has been established, but is falsely established by conceptual thought. Third, refuting that sound and ability are permanent, there are three points: Using existence to establish that sound is impermanent. Therefore, the previously stated reason is established. By this, the permanence of ability is refuted. The first point has two: Including the root sign of pervasive establishment. Eliminating the debate over pervasive establishment. The first point is: If there is no similar example to prove that sound is permanent, then what is used to prove that it is not permanent? Sound is the subject. It is indeed momentary and impermanent, because it exists. If it is not pervasive, then destruction is the subject. It is only the existence of things, and is related to its own nature, because it arises from the cause of things, and later does not depend on other causes, but arises from the cause of the thing itself. In the debate, it has been said before that things should be established. The second is: The Vedic scholars and others say that they do not admit that the thing itself is destroyed, but after the wood and the vase etc. are destroyed