Tibetan
ག་ཆར་དམིགས་པ་དག་ཏུ་འགྱུར་བར་ཐལ། ཁྱོད་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་ཐོས་རུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདུས་བྱས་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་དགག ལེགས་བྱས་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་སྒྲ་ཐོས་རུང་དུ་རྐྱེན་གྱིས་འདུས་བྱས་པ་ཁོ་ན་དབང་པོའང་འདུས་བྱས་པ་ཁོ་ནས་དམིགས་པ་ཡིན་པས་སྒྲ་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཆར་མི་དམིགས་ཞེ་ན་ཡང་། སྒྲ་ཆོས་ཅན། རྐྱེན་གང་གིས་འདུ་བྱེད་འགྱུར་ཏེ། མི་འགྱུར་བར་ཐལ། འགྱུར་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་སྒྲ་ཐོས་རུང་དུ་དབང་པོ་ལེགས་པར་འདུས་བྱས་པར་གྱུར་ན་སྐྱེས་བུ་དེས་ཀྱང་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་སྒྲ་མ་ལུས་པ་ཅིག་ཆར་ཐོས་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཐོས་པའི་སྒྲ་དང་སྒྲ་ཐམས་ཅད་ཆ་མེད་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་སྒྲ་གཅིག་ཁོ་ན་ཐོས་རུང་དུ་དབང་པོ་ལེགས་པར་འདུས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་དབང་པོ་ཐ་དད་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ན་ཉན་ཤེས་དེ་དོན་སྒྲ་གཅིག་ཁོ་ན་འཛིན་པར་ངེས་པ་ཡིན་པས་སྒྲ་ཀུན་མི་ཐོས་སོ་ཞེ་ན། ཉན་ཤེས་ཆོས་ཅན། སྙན་ངག་དང་གླུ་ལ་སོགས་པ་སྒྲའི་ཚོགས་པ་དུ་མའི་ཅ་ཅོ་ཇི་ལྟར་ཐོས་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། སྒྲ་གཅིག་ཁོ་ན་འཛིན་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཅ་ཅོ་ཐོས་པ་དེ་ལ་རྗོད་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་སྒྲ་ཙམ་ཡན་གར་བ་དུ་མ་ཅིག་ཆར་ཐོས་པར་འགྱུར་གྱི། རྗོད་བྱེད་ངག་ཚིག་ནི་དུ་མ་ཅིག་ཅར་ཐོས་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། སྒྲ་ཙམ་ཡན་གར་བ་ལས་དོན་ཐ་དད་པའི་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡོད་དོ་ཞེས་པ་འདི་ལ་ཆོས་ཅན། མོས་པའི་དབང་གིས་ཤིན་ཏུ་ཆེས་དད་པར་བྱ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། རིགས་པ་མེད་པའི་དམ་བཅའ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཅ་ཅོའི་ནང་ནས་སྒྲ་གཞན་དག་ནི་མི་འདོན་པར་གནས་ནས་སྐྱེས་བུ་གཅིག་རིག་བྱེད་འདོན་པ་ན་ཆོས་ཅན། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་ཇི་ལྟར་ཐོས་པ་ཡིན་ཏེ་མི་ཐོས་པར་ཐལ། སྒྲ་ཙམ་ཡན་གར་བ་ཁོ་ན་ཐོས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ན་ཉན་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་ཐ་དད་པའི་སྒྲ་ཙམ་ཡན་གར་བ་དུ་མ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། སྒྲ་ཙམ་ཡན་གར་བ་ཡང་རེ་རེ་ཐོས་པ་ལ་ནུས་པ་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མ་ངེས་ན་རྗོད་བྱེད་ཀྱང་རེ་རེ་ཐོས་པ་ལ་མ་ངེས་པར་མཚུངས་སོ། །དཔྱོད་པ་པ་དག་སྒྲ་ཙམ་ཆོས་ཅན། རྗོད་བྱེད་དུ་མི་འདོད་དེ། སྔ་ཕྱི་ཆ་དང་བཅས་པའི་ཉེས་པ་གང་དང་ཆ་སྔ་ཕྱི་ཚོགས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཉེས་པ་གང་གིས་ཀྱང་སྟེ་དེའི་ཕྱིར། དེས་ན་རིམ་ཅན་གྱི་སྒྲ་ཙམ་གྱིས་གསལ་བར་བྱས་པའི་ངག་ཚིག་ཆ་མེད་རྗོད་བྱེད་ཡིན་ནོ་ཞེས
Chinese
那么，你应当成为一切所缘境，因为你是周遍一切处的可听之声。第二部分分为两点：破斥有为的差别，破斥功德的差别。第一点是：如果声音成为可听的，仅仅是由于因缘所生的有为法，那么根识也仅仅以有为法为所缘，因此一切声音都不可能同时被认知。声音，作为所立，无论何种因缘使其成为有为法，它都不应改变，因为它是不变的。此外，如果为了使声音成为可听的，根识被很好地造作，那么这个人也应当同时听到所有的声音，因为你所听到的声音和所有的声音在本质上是无分的。第二点是：如果仅仅因为一个声音成为可听的，根识被很好地造作的差别，导致根识以不同的方式运作，那么听觉意识就必然只执着于一个声音，因此不可能听到所有的声音。听觉意识，作为所立，诗歌和歌曲等多种声音的嘈杂声是如何被听到的呢？不应该听不到，因为听觉意识必然只执着于一个声音。如果听到嘈杂声，那只是同时听到许多非表义的声音，而不是同时听到许多表义的词语。这个说法，即在纯粹的声音之外，存在着具有不同意义的表义的自性，作为所立，这仅仅是由于信仰的力量而产生的极度信任，因为这是一个没有道理的承诺。此外，在嘈杂声中，当其他声音保持沉默，而一个人发出知识的声音时，表义的声音是如何被听到的呢？不应该听不到，因为仅仅听到了纯粹的声音。或者，听觉意识，作为所立，如何能够理解许多不同的纯粹声音呢？不应该理解不了，因为即使是纯粹的声音，也必然只能听到一个一个的声音，如果不是这样，那么表义的声音也同样不能确定只能听到一个一个的声音。论师们不认为纯粹的声音是表义的，因为无论是有先后部分的过失，还是先后部分不可能集合的过失，都是存在的。因此，由有次第的纯粹声音所阐明的无分词语才是表义的。
English
Then, you should become all objects of perception, because you are the audible sound that pervades everywhere. The second part is divided into two points: refuting the difference of conditioned phenomena, and refuting the difference of merit. The first point is: if sound becomes audible only because of the conditioned phenomena produced by causes, then the sense consciousness also only takes conditioned phenomena as its object, so all sounds cannot be perceived simultaneously. Sound, as the subject, no matter what causes make it a conditioned phenomenon, it should not change, because it is unchanging. Furthermore, if the sense consciousness is well-formed in order to make the sound audible, then that person should also hear all the sounds simultaneously, because the sound you hear and all the sounds are indivisible in essence. The second point is: if only because one sound becomes audible, the difference of the sense consciousness being well-formed, leads the sense consciousness to operate in different ways, then the auditory consciousness must only grasp one sound, so it is impossible to hear all sounds. Auditory consciousness, as the subject, how can the cacophony of many sounds such as poems and songs be heard? It should not be inaudible, because the auditory consciousness must only grasp one sound. If the cacophony is heard, it is only that many non-expressive sounds are heard simultaneously, but not many expressive words are heard simultaneously. This statement, that there is an expressive nature with different meanings outside of pure sound, as the subject, this is only an extreme trust generated by the power of faith, because it is an unreasonable promise. Furthermore, in the cacophony, when other sounds remain silent, and one person utters the sound of knowledge, how is the expressive sound heard? It should not be inaudible, because only pure sound is heard. Or, auditory consciousness, as the subject, how can it understand many different pure sounds? It should not be incomprehensible, because even pure sounds must be able to hear only one sound at a time, if not, then it is equally uncertain that expressive sounds can only be heard one at a time. The debaters do not consider pure sound to be expressive, because whether it is the fault of having prior and posterior parts, or the fault that prior and posterior parts cannot be assembled, both exist. Therefore, the indivisible words clarified by the sequential pure sounds are expressive.
Tibetan
་ཟེར་རོ། །རྗོད་བྱེད་ངག་ཚིག་ལ་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་གོ་རིམ་དེ་མེད་དེ་ཡོད་པར་ཐལ། གོ་རིམ་ཅན་གྱི་སྒྲ་ཙམ་དག་གིས་གསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གཉིས་པ་ཡི་གེའི་རིམ་པ་ངག་མིན་པ་ལ་བཞི་སྟེ། བཀོད་པའི་རིམ་པ་མ་བྱས་ངག་མ་ཡིན། །གསལ་བའི་རིམ་པའང་མ་བྱས་ངག་མ་ཡིན། །ཡི་གེ་ལས་གཞན་རིམ་པ་སྔ་མས་ཁེགས། །དེས་ན་གོ་རིམ་སྐྱེས་བུས་བྱས་པར་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཡི་གེ་ལས་ཐ་དད་པའི་ངག་མེད་པས་ཡི་གེའི་རིམ་པ་ཉིད་ངག་ཡིན་ཅིང་། དེ་མ་བྱས་པར་སྒྲུབ་བོ་ཞེ་ན། ཡི་གེའི་རིམ་པ་དེ་ཆོས་ཅན། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་མིན་པར་ཐལ། ཡི་གེ་རྣམས་ལས་ཐ་དད་མེད་པ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། གཞན་ཡང་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཡི་གེ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་གོ་རིམ་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་རྣམ་པར་གཞག་པའང་མེད་དེ། ཁྱོད་ཀྱི་གོ་རིམ་དེ་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་ན་གོ་རིམ་གཞན་དང་གཞན་དུ་བྱར་ཡོད་པ་ནི་འགལ་ལ། ཁྱོད་ཀྱི་གོ་རིམ་གཞན་དང་གཞན་དུ་བྱར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིག་བྱེད་ཀྱི་ཡི་གེ་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཡུལ་སྔ་མ་སྤངས་ནས་གཞན་དུ་འཇུག་པའི་ཡུལ་གྱི་གོ་རིམ་དང་། འགའ་ཞིག་སྔར་ཡོད་ལ་འགའ་ཞིག་ཕྱིས་ཡོད་པའི་དུས་ཀྱི་གོ་རིམ་མེད་པར་ཐལ། ཡུལ་ཐམས་ཅད་ན་ཁྱབ་པ་དང་། རྟག་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་དང་ཁྱབ་བྱེད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རིག་བྱེད་ཀྱི་ཡི་གེ་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་མི་རྟག་པ་དང་ཁྱབ་བྱེད་མ་ཡིན་པ་ཡང་མི་འཐད་པར་ཐལ། དེའི་སྐྱོན་ཡང་མི་རྟག་ན་ནི་རྩོལ་བྱུང་ཕྱིར། །ཞེས་དང་། གལ་ཏེ་དེ་དག་ཁྱབ་བྱེད་མིན། །ཞེས་སྔར་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། རྟག་པ་ཡིན་ན་གསལ་བར་འགལ། །ངོ་བོ་བསྐྱེད་ན་གསལ་བྱེད་མིན། །སྒྲིབ་བྱེད་བྲལ་ཙམ་གསལ་བ་མིན། །ཉན་བློ་སྐྱེས་པ་གསལ་བ་མིན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཡི་གེ་གྲུབ་ཟིན་རྟག་པ་བྱེད་པ་ལྕེ་རྐན་གྱིས་གསལ་བར་བྱས་པའི་རིམ་པའང་ངག་ཡིན་ཅིང་། དེ་མ་བྱས་པར་སྒྲུབ་བོ་ཞེ་ན། ཡི་གེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བྱེད་པ་ལྕེ་རྐན་གྱིས་གསལ་བར་བྱས་པ་མིན་ཏེ། ཁྱོད་རྟག་པ་གང་ཞིག རྟག་པ་ལ་རྐྱེན་གྱིས་གསལ་བ་གོང་དུ་བསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཡི་གེ་དེ་ཆོས་ཅན། བྱེད་པ་ལྕེ་རྐན་གྱིས་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན་གྱི་དེ་དག་གིས་གསལ་བྱ་ཙམ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། བྱེད་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་བྱ་བའི་ནུས་པ་ཉིད་ལས་ཁྱོད་ཀྱི་ངོ་བོ་གྲུབ་པ་སྟེ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ནའོ། །ཁྱབ་སྟེ། གསལ་བྱ་རང་གི་རྒྱུ་ལས་གྲུབ་ཟིན་པའི
Chinese
称作如此。对于作为表达方式的言语，如何能成立既没有次第又存在呢？因为仅仅具有次第的声音就能使其显现啊。第二，字母的次第不是言语有四种情况：没有进行排列的次第就不是言语；没有进行显明的次第也不是言语；字母之外的次第被先前的次第所排除；因此，可以成立次第是由人所造作的。第一种情况是：如果认为没有与字母相异的言语，因此字母的次第本身就是言语，并且要成立它不是人所造作的，那么，字母的次第，你不是人所造作的，这不成立，因为与字母没有差别，是唯一的。承许这个理由。另外，吠陀的那些字母，你的次第不是人所造作的，也绝对不能安立，因为如果你的次第不是人所造作的，那么将你的次第变成其他不同的次第就是相违的，因为你的次第可以变成其他不同的次第。吠陀的字母，没有舍弃先前的处所而进入其他处所的处所次第，也没有一些先存在而一些后存在的时序次第，因为遍布一切处所并且是恒常宣说的。如果认为不是无常的，也不是遍布的，那么，吠陀的字母，你不是无常的，也不是遍布的，这也是不合理的，因为那个过失也如“如果无常就是勤作所生”，以及“如果那些不是遍布”先前已经说过了。第二种情况有四种：如果是常，就与显明相违；如果产生自性，就不是显明者；仅仅去除障碍不是显明；产生听者的智慧不是显明。第一种情况是：如果认为字母已经成立，是常，通过舌头和上颚使其显明的次第也是言语，并且要成立它不是人所造作的，那么，字母，你不是通过舌头和上颚使其显明的，因为你是常法，对于常法，通过因缘使其显明已经在前面驳斥过了。第二种情况是：字母，通过舌头和上颚的造作，你本身就是果，而不是仅仅被它们所显明的，因为从那些造作的功用本身，你的自性才成立，也就是产生的。普遍来说，被显明者是从自己的因中成立的
English
It is called so. Regarding speech as a means of expression, how can it be established that it both lacks order and exists? Because merely the sound with order can make it manifest. Secondly, there are four cases where the order of letters is not speech: Not arranging the order is not speech. Not clarifying the order is also not speech. An order other than letters is negated by the previous order. Therefore, it is established that the order is created by a person. The first case is: If it is thought that there is no speech different from letters, therefore the order of letters itself is speech, and it is to be established that it is not created by a person, then, the order of letters, it is not true that you are not created by a person, because there is no difference from letters, it is unique. The reason is accepted. Furthermore, those letters of the Vedas, it is also absolutely impossible to establish that your order is not created by a person, because if your order is not created by a person, then it is contradictory to change your order into other different orders, because your order can be changed into other different orders. The letters of the Vedas, there is no order of place that abandons the previous place and enters another place, and there is no temporal order of some existing before and some existing after, because they pervade all places and are constantly spoken. If it is thought that they are not impermanent and not pervasive, then, the letters of the Vedas, it is also unreasonable that you are not impermanent and not pervasive, because that fault is also as in "If impermanent, then arising from effort," and "If those are not pervasive" has been said before. The second case has four aspects: If it is permanent, it contradicts clarification. If it generates essence, it is not a clarifier. Merely removing obscuration is not clarification. Generating the listener's wisdom is not clarification. The first case is: If it is thought that the letters have already been established, are permanent, and the order of clarifying them by the tongue and palate is also speech, and it is to be established that it is not created by a person, then, letters, it is not true that you are clarified by the tongue and palate, because you are permanent. For permanence, clarifying by conditions has already been refuted above. The second case is: Letters, through the actions of the tongue and palate, you yourself are the result, and not merely what is clarified by them, because from the very function of those actions, your essence is established, that is, arises. Generally speaking, what is to be clarified is established from its own cause.