Tibetan
བའི་ཕྱིར་རོ། །རིག་བྱེད་ཐོག་མེད་ཡིན་པས་མ་བྱས་པར་གྲུབ་ཏུ་ཆུག་ཀྱང་རིག་བྱེད་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལས་རང་གི་བརྗོད་བྱ་ལ་ཐེ་ཚོམ་དག་ཀྱང་སྐྱེ་བ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་འཆད་པར་བྱེད་པའི་སློབ་དཔོན་དག་གིས་དོན་གྱི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་མ་རྣམས་ལ་འཆད་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་མཚན་གཞི་ལ་བརྟགས་ནས་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཡི་གེ་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་དགག །ངག་རྣམས་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་དགག །སྒྲ་དང་ནུས་པ་རྟག་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རིག་བྱེད་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པར་སྒྲུབ་ན་ཡི་གེའམ་ངག་མ་བྱས་པར་སྒྲུབ། དང་པོ་ལྟར་ན། ཡི་གེ་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ན། འབྲས་བུ་ཅིར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། གཞན་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡི་གེ་དང་ཁྱད་མེད་ཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཅིག་ཏུ་ངོ་ཤེས་པའི་བློ་ནི་གཅིག་གི་རྒྱུ་མཚན་དང་། དེ་དག་ལ་ངོ་ཤེས་གཅིག་འཇུག་པས་རྟགས་ཁས་བླངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཡི་གེ་ལས་གཞན་ངག་མི་འཐད། །ཡི་གེའི་རིམ་པ་ངག་མིན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྣང་རུང་མ་དམིགས་རྟགས་ཀྱིས་དགག རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་རིགས་པས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ངག་མ་བྱས་པར་སྒྲུབ་ན། ངག་ནི་ཆོས་ཅན། ཡི་གེ་ལས་དོན་ལ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། ཡི་གེ་ལས་དོན་ལ་ཐ་དད་དུ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་སྐྱེས་བུས་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཆ་ཤས་ཡོད་མེད་བརྟགས་ལ་དགག །རྟག་དང་མི་རྟག་བརྟགས་ལ་དགག །ཁྱབ་དང་མ་ཁྱབ་བརྟགས་ལ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཆ་ཤས་ཡོད་པ་དགག ཆ་ཤས་མེད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རེ་རེ་ལ་དོན་མེད་པ་དགག རེ་རེ་ལ་དོན་ཡོད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཡི་གེ་ལས་གཞན་པའི་ངག་ཡོད་ན། ངག་དེ་ཡན་ལག་དུ་མ་ཅན་ནམ་ཆ་མེད་གཅིག་ཡིན། ཡན་ལག་སྟེ་ཆ་ཤས་དུ་མའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན། ཡན་ལག་རེ་རེས་ངག་རིལ་པོས་བརྗོད་བྱ་སྟོན་ནུས་སམ་མི་ནུས། ཆ་དེ་རྣམས་ཐ་དད་རེ་རེ་ལ་ངག་རིལ་པོའི་དོན་སྟོན་པའི་ནུས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། ངག་གི་ཆ་ཤས་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་མ་ཚོགས་པ་དེ་བརྗོད་བྱའི་དངོས་པོ་སྟོན་ནུས་པ་ཅན་མིན་པ་ལ་ཁྱོད་ཚོགས་པ་དེ་བརྗོད་བྱའི་དངོས་པོ་སྟོན་ནུས་པ་ཅན་དུ་རྟོག་པས་བཏགས་པར་ཐལ། ཁྱོད་རེ་རེ་ལ་བརྗོད་བྱ་སྟོན་པའི་ནུས་པ་མེད་ཅིང་། ཚོགས་པས་སྟོན་ནུས་པའི་ཕྱིར། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་སེང་གེ་མ་ཡིན་པ་ལ་སེང་གེ་ཉིད་ལ་སོགས་པར་བཏགས་པ་བཞིན་ནོ། །འདོད་ན་སྐྱེས་བུས་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ངག་གི་ཆ་ཤས་རེ་རེ་ཡང་ངག་རིལ་པོའི་བརྗོད་བྱའི་དོན་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ནའང་། ངག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་དོན་གོ་བར་བྱེད་པ་ལ་ཆ་ཤས་དུ་མ་དགོས་པ་ཉིད་དུ་བཏགས་པ་དེ་ལོག་པ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་ཡན་ལག་སྟེ་ཆ་ཤས་གཅིག་ནི་རྟོགས་པས་ཀྱང་ངག་གི་དོན་མཐའ་དག་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ངག་གི་ཆ་ཤས་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཆར་ཐོས་པ་ཡིན་པས་ཆ་ཤས་གཅིག་རྟོགས་པས་དོན་ཀུན་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ནའང་། ངག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལས་དོན་གོ་བ་ཁྱོད་ཀྱི་ཆ་ཤས་རྣམ་རིམ་གྱིས་ཐོས་པའི་དུས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་སྔ་ཕྱི་དུ་མ་ལ་ལྟོས་པ་མི་རུང་བར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་ཆ་ཤས་གཅིག་ཐོས་པ་ན་ཁྱོད་ཀྱི་ཆ་ཤས་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཆར་ཐོས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ངག་ཆ་མེད་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ནའང་། ངག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་ཆ་ཤས་རྣམས་རིམ་གྱིས་རྟོགས་པ་སྟེ་ཐོས་པ་མི་སྲིད་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཆ་ཐ་དད་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །གཉིས་པ་ནི། ཡི་གེ་ལས་གཞན་པའི་ངག་དེ་མི་རྟག་གམ་རྟག མི་རྟག་ན་ནི། རིག་བྱེད་ཀྱི་ངག་ཆོས་ཅན། རྩོལ་བྱུང་དུ་ཐལ། མི་རྟག་པ་གང་ཞིག རྩོལ་བ་ལས་རྒྱུ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན་རིག་བྱེད་ཀྱི་ངག་དེ་ཆོས་ཅན། ཅིས་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་མིན་ཏེ་ཡིན་པར་ཐལ། རྩོལ་བྱུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ནའང་རིག་བྱེད་ཀྱི་ངག་ཆོས་ཅན། རྟག་པར་ནི་དམིགས་པ་སྟེ་ཐོས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཐོས་རུང་གི་རྟག་པ་གང་ཞིག ཐོས་པ་ལ་འགལ་རྐྱེན་ཀྱི་སྒྲིབ་གཡོགས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ངག་ཐོས་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་འགའ་ཞིག་མ་ཚང་ན་ཐོས་པ་མིན་པས་རྟག་ཏུ་མི་ཐོས་སོ་ཞེ་ན། སྒྲ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་ཉན་ཤེས་བསྐྱེད་པ་རྐྱེན་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་པ་ནི་བླ་སྟེ་ངེད་ཀྱང་འདོད་མོད་ཀྱི་ཕྱིས་ཀྱང་སྔར་བཞིན་ངེས་པའི་རྟག་པ་དག་ནི་འགལ་བ་ཡིན་པར་ཐལ། རྐྱེན་གྱིས་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཁྱབ་བྱེད་མིན་པར་དགག ཁྱབ་བྱེད་ཡིན་པར་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རིག་བྱེད་ཀྱི་ངག་ཆ་མེད་དེས་ཡུལ་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་བམ་མ་ཁྱབ། གལ་ཏེ་དེ་དག་ཁྱབ་བྱེད་མིན་ན་རིག་བྱེད་ཀྱི་ངག་ཆོས་ཅན། ཡུལ་གཅིག་ལས་གཞན་པའི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་དུ་ནི་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཡུལ་གཅིག་ཁོ་ནར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་འགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ངག་དེས་ཡུལ་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་ཅེ་ན། སྒྲ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཅན། སྒྲ་ཐོས་རུང་གི་གང་ཟག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཅི
Chinese
之故。吠陀是无始的，因此即使可以成立为非造作，但吠陀法，你从自己的所说义中也产生怀疑，因为见到讲说你的老师们对意义的意动差别进行讲说。第二，从所依处观察而遮破有三种：遮破文字非人造，遮破语非人造，遮破声音和功能常有。第一，如果成立吠陀非人造，那么就成立文字或语非造作。如果像第一种情况那样，文字等法，你如果成立为非人造，那么结果会怎样，即不会改变，因为与世间文字没有差别，因为唯一认识的智慧是唯一的理由，并且对它们唯一认识进入，因此承许了宗法。第二有二：文字之外的语不应理，文字的次第不是语。第一有二：以显现应观待之因遮破，以分别的理路遮破。第一，如果成立语非造作，那么语法，不是与文字在意义上各异，因为没有观待到语与文字在意义上各异。如果承认，则会变成人造。第二有三：观察有无分而遮破，观察常与无常而遮破，观察周遍与不周遍而遮破。第一有二：遮破有分，遮破无分。第一有二：遮破一一无意义，遮破一一有意义。第一，如果存在文字之外的语，那么语是具有众多支分还是无分唯一？如果是支分，即是众多部分的自性，那么支分一一能表示语整体的所说义吗？如果不能，如果那些部分各自没有表示语整体意义的能力，那么语的各部分法，你未集合时不能表示所说事物，而你集合时能表示所说事物，因此被认为是假立的，因为你一一没有表示所说义的能力，而集合能表示。如同婆罗门的儿童不是狮子，却被认为是狮子一样。如果承认，则会变成人造。
English
Therefore. Since the Vedas are beginningless, even if it can be established as uncreated, the Dharma of the Vedas, you also generate doubt from your own meaning, because it is seen that the teachers who explain you explain the differences in the intention of meaning. Second, there are three ways to refute by examining the basis: refuting that letters are not man-made, refuting that speech is not man-made, and refuting that sound and function are permanent. First, if it is established that the Vedas are not man-made, then it is established that letters or speech are not created. If it is like the first case, the letters and other dharmas, if you establish them as not man-made, then what will be the result, that is, it will not change, because there is no difference from worldly letters, because the wisdom of unique recognition is the only reason, and because unique recognition enters into them, therefore the reason is accepted. Second, there are two: speech other than letters is unreasonable, and the sequence of letters is not speech. First, there are two: refuting with the reason of appearance and non-observation, and refuting with the logic of distinction. First, if it is established that speech is not created, then the speech dharma is not different from letters in meaning, because it is not observed that speech is different from letters in meaning. If admitted, it will become man-made. Second, there are three: refuting by examining whether there are parts or not, refuting by examining permanence and impermanence, and refuting by examining pervasiveness and non-pervasiveness. First, there are two: refuting having parts, and refuting not having parts. First, there are two: refuting that each one is meaningless, and refuting that each one is meaningful. First, if there is speech other than letters, then is that speech with many limbs or one without parts? If it is a limb, that is, the nature of many parts, then can each limb express the meaning expressed by the whole speech? If not, if those parts each do not have the ability to express the meaning of the whole speech, then the parts of the speech dharma, when you are not assembled, cannot express the object to be expressed, but when you are assembled, you can express the object to be expressed, so it is considered to be imputed, because you each do not have the ability to express the meaning to be expressed, but the assembly can express it. Just like a Brahmin boy who is not a lion, but is considered to be a lion. If admitted, it will become man-made.
Chinese
于尔若！第二，如果说，语言的每个部分都包含整个语言所表达的意义，那么，语言，作为所立宗，你认为理解意义需要多个部分，这是错误的，因为你的一个部分，即一个部分，通过理解也能理解语言的全部意义。如果说，因为语言的所有部分都是同时听到的，所以理解一个部分并不能理解所有的意义，那么，语言，作为所立宗，从你那里理解意义，不应该依赖于你的部分以不同顺序听到的时间上的先后差别，因为听到你的一个部分时，就听到了你的所有部分。第二，如果说，语言是不可分割的单一整体，那么，语言，作为所立宗，你的各个部分不可能被依次理解，即听到，因为你没有不同的部分。第二，文字之外的语言是无常的还是常的？如果是无常的，那么，吠陀的语言，作为所立宗，应该是勤作所生，因为任何无常的事物，除了勤作之外没有其他原因。如果承认，那么吠陀的语言，作为所立宗，为什么不是人造的呢？应该是人造的，因为是勤作所生。如果说是常的，那么吠陀的语言，作为所立宗，作为常法，应该被感知，即听到，因为任何可以听到的常法，对于听到没有障碍的遮蔽。如果说，听到语言的共同因素不完整，所以听不到，因此永远听不到，那么，声音，作为所立宗，你产生听觉知识依赖于其他因素，这是我们承认的，但是后来仍然像以前一样确定的常法是矛盾的，因为会因缘而改变。第三部分分为两部分：否定不是遍及一切，否定是遍及一切。第一，吠陀的不可分割的语言是遍及一切地方还是不遍及？如果它们不是遍及一切，那么吠陀的语言，作为所立宗，在除了一个地方之外的所有地方都不应该被感知，因为它只存在于一个地方。第二部分分为两部分：确立后果，否定避免过失。第一，如果说语言遍及一切地方，那么，所有的声音，作为所立宗，所有能听到声音的人
English
Ur ro! Secondly, if it is said that each part of speech contains the meaning expressed by the whole speech, then, speech, as the subject of the proposition, it is wrong to assume that understanding the meaning requires multiple parts, because one part of you, that is, one part, can understand all the meaning of the speech through understanding. If it is said that because all parts of the speech are heard simultaneously, understanding one part does not understand all the meaning, then, speech, as the subject of the proposition, understanding meaning from you should not depend on the temporal differences of hearing your parts in different order, because when one part of you is heard, all parts of you are heard. Secondly, if it is said that speech is an indivisible single whole, then, speech, as the subject of the proposition, it is impossible for your parts to be understood sequentially, that is, heard, because you do not have different parts. Secondly, is the speech other than letters impermanent or permanent? If it is impermanent, then, the speech of the Vedas, as the subject of the proposition, should be produced by effort, because any impermanent thing has no other cause than effort. If it is admitted, then the speech of the Vedas, as the subject of the proposition, why is it not man-made? It should be man-made, because it is produced by effort. If it is said to be permanent, then the speech of the Vedas, as the subject of the proposition, as a permanent phenomenon, should be perceived, that is, heard, because any permanent phenomenon that can be heard has no obscuration of obstacles to hearing. If it is said that the common factors of hearing speech are incomplete, so it cannot be heard, therefore it is never heard, then, sound, as the subject of the proposition, your generation of auditory knowledge depends on other factors, this is what we admit, but the permanent phenomena that are still certain as before are contradictory, because they will change due to conditions. The third part is divided into two parts: denying not being pervasive, denying being pervasive. First, is the indivisible speech of the Vedas pervasive in all places or not pervasive? If they are not pervasive, then the speech of the Vedas, as the subject of the proposition, should not be perceived in all places except one place, because it only exists in one place. The second part is divided into two parts: establishing consequences, denying avoiding faults. First, if it is said that speech pervades all places, then, all sounds, as the subject of the proposition, all people who can hear sounds