Chinese
已经显示了。显示了断除之后不再返回。驳斥关于过患之因的争论。第一点是：那么，过患已经穷尽的补特伽罗是否永远不可能存在呢？答：贪欲等一切法，具有与自身不相符的对治——证悟无我，因为证悟无我增长，则你（贪欲等）衰减；证悟无我衰减，则你（贪欲等）变得卓越。因此，某些补特伽罗，其一切烦恼漏尽都会穷尽，因为长期串习证悟无我，心相续会变成证悟无我的自性。第二点是：如果过患一次穷尽后又复发，就像先前具有过患的心后来变得没有过患一样，是这样吗？答：通过串习道，当远离一切轮回的损害时，就没有损害；无常等是自相的对境，因此是真实义道的自性；心的自性已经变成过患的对治，对于此，颠倒错乱，也就是不真实的损害、不正确的损害和非自性的过患都无法阻挡，因为不可能在道上看到过失，在烦恼上看到功德，所以不会努力断除它，即使努力了，心也会倾向于道——证悟无我，只会努力于此。第三点是：如果证悟无我的增长和衰减会导致过患——贪欲等的因增长和衰减，那么过患的因就会变成我执，如果是这样，就与愚痴是过患之因的说法相违背了。答：不相违背，因为一切轮回的过患都从坏聚见产生，而坏聚见就是无明。因此，说诸过患之因是愚痴是有理由的，因为在无明的支配下，会执着于我，并由此执着于我的所有，从这两种执着中会产生嗔恨等一切过患。其他经中说坏聚见是因的主要因素，因为断除坏聚见就能断除诸过患。第三，以理证之声来证实真谛也似乎是表面现象，这有两方面：驳斥以非人所作之相来证实，驳斥以一方不欺骗之相来证实。
English
It has been shown. It has been shown that once abandoned, it will not return. Refuting the debate about the cause of faults. The first point is: Then, is it forever impossible for a person whose faults have been exhausted to exist? Answer: All dharmas such as attachment have an antidote that is incompatible with themselves—the realization of no-self, because if the realization of no-self increases, then you (attachment, etc.) decrease; if the realization of no-self decreases, then you (attachment, etc.) become excellent. Therefore, some individuals will have all their outflows of afflictions exhausted, because through long-term habituation to the realization of no-self, the mindstream will become the nature of the realization of no-self. The second point is: If faults recur after being exhausted once, just like a mind that previously had faults later becomes without faults, is that so? Answer: By practicing the path, when one is separated from all the harms of samsara, there is no harm; impermanence, etc., are objects of their own characteristics, therefore they are the nature of the path of true meaning; the nature of the mind itself has become the antidote to faults, and for this, perverted, that is, unreal harm, incorrect harm, and non-self-natured faults cannot be resisted, because it is impossible to see faults on the path and merits in afflictions, so one will not strive to abandon it, and even if one strives, the mind will tend towards the path—the realization of no-self, and will only strive for this. The third point is: If the increase and decrease of the realization of no-self causes the cause of faults—attachment, etc.—to increase and decrease, then the cause of faults will become self-grasping, and if so, it contradicts the statement that ignorance is the cause of faults. Answer: It is not contradictory, because all the faults of samsara arise from the view of the aggregates, and the view of the aggregates is ignorance. Therefore, there is a reason for saying that the cause of all faults is ignorance, because under the control of ignorance, one will be attached to the self, and from this one will be attached to what belongs to the self, and from these two attachments will arise all faults such as hatred. Other sutras say that the view of the aggregates is the main factor of the cause, because abandoning the view of the aggregates can abandon all faults. Third, proving the truth with the sound of reason also seems to be a superficial phenomenon, which has two aspects: refuting the proof with the sign of being not made by a person, and refuting the proof with the sign of one side not deceiving.
Tibetan
ག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད། སུན་འབྱིན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི་རིག་བྱེད་ཆོས་ཅན། བདེན་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་དོན་སྟོན་པ་གང་ཞིག སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཚིག་རྣམས་ལོག་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་ཉེས་པ་ཆགས་སོགས་རྣམས་ཡིན་ལ། དེ་སྐྱེས་བུ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རིག་བྱེད་བརྗོད་བྱའི་དོན་ལ་མི་སླུ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནི་དཔྱོད་པ་བ་ལ་ལ་བརྗོད་པར་བྱེད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རྩ་བའི་རྟགས་ཀྱི་ཁྱབ་སྒྲུབ་དགག །རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་བརྟགས་ནས་དགག །རྩ་བའི་རྟགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། མགོ་མཚུངས་རིགས་པས་དགག ཁས་བླངས་འགལ་བས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རིགས་བྱེད་ཆོས་ཅན། ལོག་པའི་དོན་ཅན་ཅིས་མིན་ཏེ་ཡིན་པར་ཐལ། བརྗོད་དོན་སྟོན་པ་གང་ཞིག སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཚིག་རྣམས་བདེན་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ནི་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ལ་དེ་སྐྱེས་བུ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་པ་གཞན་དག་བརྗོད་པར་བྱེད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་འགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རིག་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་ངོ་བོ་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་མིན་ཡང་དོན་ལོག་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་སྲིད་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལས་དོན་ཤེས་པར་བྱེད་པ་དག་གི་རྒྱུ་བརྡ་ནི་སྐྱེས་བུ་ལ་བརྟེན་པས་དེའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཉེས་སྤོང་བརྗོད། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྟེ། རིག་བྱེད་སྒྲ་དོན་གྱི་འབྲེལ་པ་སྐྱེས་བུས་བརྡ་བྱས་པ་མ་ཡིན་པར་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བས་དགག རྣམ་པར་བརྟགས་ནས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རིག་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་ཆོས་ཅན། དོན་གང་ལ་བརྡ་སྦྱར་བ་རིག་པ་མེད་པར་ཁྱོད་ལས་བརྗོད་དོན་རྟོགས་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། བརྡ་ལ་མ་ལྟོས་པར་སྒྲ་དོན་རང་བཞིན་གྱིས་འབྲེལ་བའི་དབང་གིས་ཁྱོད་ལས་དོན་གོ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་སྐྱེས་བུས་བརྡ་ལས་རང་བཞིན་གྱིས་འབྲེལ་བ་དེ་ནི་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་དེ་ལས་དོན་གོ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རིག་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་བརྟགས་པ་བརྡའི་འབྲེལ་པ་ལས་གཞན་རང་བཞིན་གྱིས་འབྲེལ་པ་དག་ལ་དོན་གོ་བའི་ནུས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། བརྡ་སྦྱར་ན་དོན་གོ་བར་བྱེད་ལ་མ་སྦྱར་ན་རང་བཞིན་གྱིས་འབྲེལ་པ་ཡོད་ཀྱང་དོན་གོ་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས
Chinese
何耶？第一有二：述说意欲，宣说破斥。第一，吠陀是法，具有真实义，因为凡是宣说意义，不是人所造作的缘故。周遍：词句具有虚妄义的因是过失、贪著等，因为它们依赖于人。因此，吠陀对于所说之义是不欺骗的，这是对一些论理学家所说的。第二有三：破斥根本的因之周遍成立，考察后破斥根本的理，破斥根本的因之所立。第一有二：以开头相同之理破斥，以违背承诺破斥。第一，吠陀是法，为何不是具有虚妄义，而是应是具有虚妄义，因为凡是宣说意义，不是人所造作的缘故。周遍：词句是真实性的理由是智慧和慈悲等功德，因为它们依赖于人，这是其他佛教徒所说的。第二有二：立宗过，破除遮遣过失。第一，吠陀的词句是法，即使你的自性不是人所造作，也可能显示虚妄之义，因为从你那里了解意义的因——约定俗成依赖于人。第二有二：述说遮遣过失，破斥它。第一，因不成，因为吠陀的声义关系不是人所约定俗成的，而是自性成立的。第二有二：以太过分之过破斥，分析后破斥。第一，吠陀的声音是法，不了解对哪个意义约定俗成，也应能从你那里了知所说之义，因为不依赖于约定俗成，凭借声义自性相关的力量，从你那里了解意义。如果说，人所作的约定俗成只是使自性相关显现，因此从它那里了解意义。吠陀的声音是法，你所考察的除了约定的关系之外，自性相关的那些应没有了解意义的能力，因为约定俗成则能了解意义，不约定俗成，即使有自性相关也不能了解意义。第二
English
What is it? The first has two parts: stating the intention and explaining the refutation. First, the Vedas are Dharma, possessing true meaning, because whatever expresses meaning is not created by humans. It is pervasive: the cause of words having false meanings is faults, attachments, etc., because they depend on humans. Therefore, the Vedas do not deceive in the meaning they express, which is what some logicians say. The second has three parts: refuting the pervasiveness of the fundamental reason, examining and refuting the fundamental reason, and refuting the established of the fundamental reason. The first has two parts: refuting with the same reasoning from the beginning, and refuting by contradicting the promise. First, the Vedas are Dharma, why are they not of false meaning, but should be of false meaning, because whatever expresses meaning is not created by humans. It is pervasive: the reason for the truthfulness of words is the qualities of wisdom and compassion, etc., because they depend on humans, which is what other Buddhists say. The second has two parts: establishing the consequence and refuting the fault-avoidance. First, the words of the Vedas are Dharma, even though your nature is not created by humans, you may still show false meaning, because the cause of understanding meaning from you—convention—depends on humans. The second has two parts: stating the fault-avoidance and refuting it. First, the reason is unestablished, because the relationship between the sound and meaning of the Vedas is not conventionally established by humans, but is established by nature. The second has two parts: refuting with excessive consequences and refuting after analysis. First, the sound of the Vedas is Dharma, without understanding to which meaning it is conventionally applied, one should be able to understand the meaning expressed from you, because without relying on convention, by the power of the natural connection between sound and meaning, meaning is understood from you. If it is said that the convention made by humans only makes the natural connection manifest, therefore meaning is understood from it. The sound of the Vedas is Dharma, those natural connections that you have examined, other than the conventional relationship, should have no ability to understand meaning, because if it is conventionally applied, meaning can be understood, and if it is not conventionally applied, even if there is a natural connection, meaning cannot be understood. Second