Tibetan
་ལྟར་སྣང་ཕྱིར་རོལ་པའི་གྲུབ་མཐའ་ལ་སྦྱར་ནས་བཤད་འདུག་པའི་ཕྱིར་དང་། རྣམ་ངེས་ལས་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་མདོར་བསྟན་དང་སྦྱར་མི་དགོས་པས་སྐབས་འདིར་མ་བྱུང་ཡང་རྣམ་འགྲེལ་དུ་དེ་དང་སྦྱར་དགོས་པས་སྐབས་འདིར་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་ཉིད་མེད་ཕྱིར། །ཞེས་པས་ཀྱང་དོན་འདི་ཉིད་གསལ་བར་བྱས་ཏེ། མདོར་བསྟན་དུ། མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་དེ་ལས་གཞན། །ཞེས་གསུངས་པའི་མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་པ་ལས་གཞན་པའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་ངོས་འཛིན་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དག་གི་བཤད་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་རྒྱས་བཤད་གང་ལ་སྦྱར་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པ་མི་སྣང་བའི་ཚུལ་ཡང་གོང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཞུང་ཚོགས་ཆེས་ཆེ་བ་འདི་རྣམས་མ་རྙེད་པར་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཞི་ཙམ་ཞིག་ལ་ངོས་འཛིན་པ་དང་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་རྒྱས་བཤད་གཏན་མེད་པར་འདོད་པ་རྣམས་ནི་གད་མོ་བྲོ་བའི་རྒྱུའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཁ་ཅིག་ཚད་མ་གཉིས་ལོག་པས་སྐལ་དོན་མི་ཁེགས་ཀྱང་ལུང་ལོག་ན་ཁེགས་ཏེ། ལུང་གིས་དོན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་འགོག་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། སྒྲ་ཙམ་དོན་ལ་མ་ངེས་ལྟར་སྣང་ཡིན། །ཁྱད་པར་ཅན་ཚིག་མ་གྲུབ་ལྟར་སྣང་ཡིན། །རིགས་སྒྲ་བདེན་དོན་བསྒྲུབ་པའང་ལྟར་སྣང་ཡིན། །དེས་ན་ལུང་ཙམ་བརྗོད་བྱའི་དོན་ལ་འཁྲུལ། །ནང་འགལ་བསྟན་ཏེ་སྨྲ་བ་པོ་ལ་སྨད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། འབྲེལ་བ་མེད་པས་སྒྲུབ་བྱེད་མིན། །དེ་ལ་ལུང་དང་འགལ་བ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་རྣམས་ཆོས་ཅན། དེ་ཡོད་པ་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་ལས། རང་གི་བརྗོད་བྱ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རང་མཚན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་མིན་ཏེ། རང་གི་བརྗོད་བྱ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་རང་མཚན་དང་། ལྷན་ཅིག་ཏུ་མེད་ན་མི་འབྱུང་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། སྨྲ་བ་པོའི་རྒྱུད་ལ་ཀུན་སློང་གི་བསམ་པ་སྟོན་པ་སྟེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་སྲིད་དེ། དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འགལ་བར་དོགས་པའི་ལུང་ཚིག་དྲང་། །ལུང་དོན་བཤད་ནས་འགལ་མེད་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་ལ་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ན། ཚད་མ་མདོར། ཡིད་ཆེས་ཚིག་ནི་མི་སླུ་བའི། །སྤྱི་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད། །ཅེས་རྗེས་དཔག་ཏུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། དེ་རྗེས་དཔག་མཚན་ཉིད་པར་གསུངས་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་རྟོ
Chinese
因为看起来像是与外道的宗义结合起来说的缘故，并且《量决定》中不需要与似是而非的论式简略指示结合，所以此处没有出现，但在《量释论》中需要与此结合，所以此处出现了。 “若无则不生，自性无故。”这也清楚地表明了这个意思。在简略指示中说：“若无则必不生故，似是而非的论式异于此。”因为是以下述方式来认定异于“若无则必不生”的似是而非的论式。其他人的说法中，似是而非的论式广说与何者结合才能成为顺应显现，其不显现的方式也在上面说过了。没有找到这些极其广大的论典，而仅仅认定中间的四句偈颂，以及认为完全没有似是而非的论式广说等等，都是令人发笑的原因。第二，有些人认为，两种量相违不能遮遣所应遮之义，但若教证相违则能遮遣，因为教证遍及一切义。如果这样说，对此有五种遮破：仅仅是声音，于义不定，是似是而非；具有特殊性的词句，未成立，是似是而非；以同类声，成立真实义，也是似是而非。因此，仅仅是教证，于所说之义迷惑，显示内在矛盾，从而呵斥说话者。第一种又分为两种：没有关联，故非能立；对此，遣除与教证相违。第一种是：作为所说之声音的法，以其存在作为理由，不能成立其所说之外境自相存在，因为其所说之外境事物自相，与“若无则不生，自性无”同时存在。因此，作为所说之声音的那些法，能显示说话者相续中的动机意乐，即能成立，因为如此成立的方式三相具足。第二种又分为两种：端正怀疑相违的教证词句；讲述教证之义，从而成立无有相违。第一种是：如果所说之声音不是外境事物的量，那么与《量经》中的“可信之语是不欺骗的，从共相中随行比量。”所说的比量相违。如果这样说，那不是说它是比量的自性，然而认
English
because it seems to be explained by combining it with the tenets of externalists, and because it is not necessary to combine the brief indication of fallacious reasoning in the Pramāṇaviniścaya, it does not appear here, but in the Pramāṇavārttika it is necessary to combine it with that, so it appears here. "If it does not exist, it does not arise, because of the absence of its nature." This also clearly clarifies this meaning. In the brief indication, it is said, "If it does not exist, it is certain not to arise, therefore, the fallacious reasoning is different from that." Because it is in the sense of identifying the fallacious reasoning that is different from "if it does not exist, it is certain not to arise." In the explanations of others, it has already been said above how the detailed explanation of fallacious reasoning does not appear to be established as an agreeable appearance when combined with anything. Those who do not find these extremely large collections of texts and only identify the four intermediate verses, and those who think that there is absolutely no detailed explanation of fallacious reasoning, are the cause of laughter. Second, some say that if two pramāṇas are contradictory, they cannot refute the meaning to be refuted, but if a scripture is contradictory, it can refute it, because the scripture pervades all meanings. If so, there are five refutations to this: mere sound, uncertain of meaning, is a fallacy; a statement with specific characteristics, unestablished, is a fallacy; establishing a true meaning with a similar sound is also a fallacy. Therefore, mere scripture is confused about the meaning to be expressed, showing internal contradiction, and thus criticizing the speaker. The first is divided into two: without connection, it is not a proof; to this, refuting contradiction with scripture. The first is: the sounds of expression are the subject of debate. From stating that it exists as a reason, it is not established that the external object of its expression exists in its own right, because the external object of its expression exists in its own right, and "if it does not exist, it does not arise, its nature is absent" exist simultaneously. Therefore, those dharmas that are the sounds of expression can show the motivational intention in the speaker's continuum, that is, they can establish, because the three aspects of such establishment are complete. The second is divided into two: straightening out scriptural statements that are suspected of being contradictory; explaining the meaning of the scripture, thereby establishing that there is no contradiction. The first is: if the sound of expression is not a valid means of cognition for external objects, then it contradicts the statement in the Compendium on Valid Cognition, "Trustworthy words are not deceptive, inference follows from the general." If so, it is not saying that it is the nature of inference, but it recognizes