Tibetan
བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པས་ན་གཙོ་བོའི་སྟེང་དུ་ཡོད་པ་བསྒྲུབ་བྱར་མི་འཐད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། གཏན་ཚིགས་སུ་བྱས་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། ཡོད་པ་དེའི་ཁྱད་པར་སྒྲའི་ཡོད་པ་ལྟ་བུ་རྟགས་སུ་བཟུང་བ་མེད་པར་དངོས་པོ་ཙམ་ཞིག་ནི་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཀོད་པ་ན་དངོས་པོ་དེ་ཙམ་ཆོས་ཅན། སྒྲ་མི་རྟག་པ་སྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་ཏུ་རུང་སྟེ། དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་ཅིང་རང་གི་མཐུན་དཔེ་ལ་ཁྱབ་བྱེད་རང་གི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡི་ཆོས་མི་རྟག་པས་ཁྱབ་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཉམས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། དངོས་པོར་ཡོད་པ་དེ་ཆོས་ཅན། གཙོ་བོའི་སྟེང་དུ་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། གཙོ་བོའི་སྟེང་དུ་ཁྱོད་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཡོད་ཆོས་མེད་ཆོས་གཉིས་ཀའི་ཆོས་གང་ཡང་རྟགས་སུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་གཙོ་བོ་རང་མཚན་པ་དེ་ལ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ཆོས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་མེད་པར་ཐལ། གཙོ་བོ་རང་མཚན་པ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་ལ་བརྟེན་པའི་ཆོས་ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། གཙོ་བོ་རང་མཚན་པ་དངོས་པོར་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྟགས་ཡང་དག་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཁྱབ་པ་འཁྲུལ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མེད་པའི་ཆོས་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཆོས་ཅན། ཐལ་བ་འདྲ། དངོས་པོར་ཡོད་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །བཞི་པ་ནི། ཡོད་པ་གཏན་ཚིགས་སུ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། ཡོད་ཆོས་སྒྲུབ་ན་ཤེས་འདོད་མེད། །གཉིས་ཀ་བསྒྲུབ་ན་ཁྱབ་པ་འཁྲུལ། །མེད་ཆོས་སྒྲུབ་ན་ཁྱབ་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡོད་པའི་རང་བཞིན་དེ་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པ་སྟེ་ངེས་ན་གོ་བྱེད་ཡིན་ཅིང་ཡོད་པ་དེ་ལས་ཁྱབ་བྱེད་དུ་ངེས་པའི་རང་བཞིན་མི་རྟག་པ་ལྟ་བུ་དེ་བློས་ཀྱང་དེ་ལྟར་བུར་ངེས་པ་ནི་གོ་བྱའི་ཆོས་ཡིན་གྱི་དེ་ལྟར་མ་ངེས་པའི་ཡོད་ཆོས་ལ་སོགས་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱབ་པ་མ་ངེས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྟགས་ཆོས་ཁྱབ་བྱ་ཁྱབ་བྱེད་དུ་ངེས་ན་ཆོས་འདི་ལྡོག་པ་ན་རྟགས་དེ་ལྡོག་པ་ངེས་པར་བྱེད་དེ། དཔེར་ན་རྗེས་འགྲོའི་ངག་གིས་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་བྱས་པ་ལ་ཁྱབ་པར་ངེས་པ་ན་རྟག་ན་མ་བྱས་པས་ཁྱབ་པ་ཤུགས་ལ་ངེས་པའམ་ལྡོག་པའི་ངག་གིས་མ་བྱས་པས་ནི་མི་འཇིག་པ་ལ་ཁྱབ་པར་ངེས་པ་ན་བྱས་ན་མི་རྟག་པས་ཁྱབ་པ་ཤུགས
Chinese
由于不能成立，所以在主体的基础上存在是不适合作为所立宗的。第二种情况是：如果说作为理由也相同，那么，如果不是把存在的那种差别，如声音的存在等作为依据，而是仅仅把事物本身作为成立声音无常的能立，那么，仅仅那个事物作为法，成立声音无常的能立是正确的，因为那成立的同品周遍，自己的同类例子被自己的所立之法无常所周遍的随同没有缺失的缘故。第三种情况是：事物上存在的那是法，如何在主体上通过理由成为所立呢？不会成为所立的，因为在主体上你所成立的有法和无法两种法，任何一个都不能作为理由的缘故。像这样，主体自相的那个具有作用能力等有法，没有成立为宗法的缘故，因为主体自相本身没有成立存在的缘故。依赖于有和无二者的法，所知法，不是成立主体自相在事物上存在的正确理由，因为你成立那个的周遍是错误的缘故。不存在的法，没有作用能力等是法，过失相同，因为与事物上存在相违的缘故。第四种情况是：存在也不能作为理由，如果成立有法，则没有已知想知，如果成立二者，则周遍错误，如果成立无法，则周遍相违的缘故。如果存在的自性被所立之法周遍成立，即确定，则是能知，并且从存在中确定为周遍的自性，如无常等，心也如此确定，则是能知之法，如果不是那样确定的有法等，则不是所立之法，因为不能通过周遍不确定的理由成立所立的缘故。因此，如果理由法确定为周遍和被周遍，那么当这个法反过来的时候，那个理由必定反过来，例如，通过随同的语言确定无常本身被所作所周遍的时候，如果常则被非所作所周遍是自然确定的，或者通过反过来的语言，非所作被不坏灭所周遍确定的时候，如果所作则被无常所周遍是自然而然的。
English
Since it cannot be established, it is not appropriate to establish existence on the basis of the principal. The second case is: If it is said that it is the same as the reason, then, if the difference of that existence, such as the existence of sound, is not taken as the basis, but only the thing itself is taken as the proof of the impermanence of sound, then that thing alone is the subject. The proof of the impermanence of sound is correct, because that proof is pervasive in the same category, and the similarity of its own kind is not lacking in the pervasiveness of its own established dharma of impermanence. The third case is: That which exists in things is the subject. How can it become the established by reason on the principal? It will not become the established, because neither the existing dharma nor the non-existing dharma that you establish on the principal can be used as a reason. In this way, the principal's own characteristic, such as the ability to function, does not exist as a dharma of the subject, because the principal's own characteristic itself does not exist. The dharma of knowledge, which depends on both existence and non-existence, is not a correct reason for establishing the existence of the principal's own characteristic in things, because the pervasiveness of your establishment is wrong. The dharma that does not exist, such as the inability to function, is the same fault, because it is contrary to existence in things. The fourth case is: Existence cannot be used as a reason, because if existence is established, there is no known desire, if both are established, the pervasiveness is wrong, and if non-existence is established, the pervasiveness is contradictory. If the nature of existence is established as pervasive by the established dharma, that is, if it is certain, then it is knowable, and the nature that is determined as pervasive from existence, such as impermanence, is also determined by the mind, then it is the dharma of knowledge, and if it is not so determined, then it is not the established dharma, because the established cannot be established by the reason of uncertain pervasiveness. Therefore, if the reason dharma is determined as pervasive and pervasive, then when this dharma is reversed, that reason must be reversed. For example, when it is determined by the language of concomitance that impermanence itself is pervaded by what is made, it is naturally determined that if it is permanent, it is pervaded by what is not made, or when it is determined by the reversed language that what is not made is pervaded by what is indestructible, it is natural that if it is made, it is pervaded by impermanence.
Tibetan
་ལ་ངེས་པ་བཞིན་ནོ། །གཞུང་འདིའི་དོན་ཡོད་པ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་རུང་བའི་དཔེར་བྱས་པ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་རུང་བ་བཞིན་ཞེས་བརྗོད་པར་སྣང་བས་སྔ་མའི་འཕྲོས་དོན་དུ་གསལ་ཞིང་། རྣམ་ངེས་ལས། འཇིག་ལ་འབྲས་དང་ཡོད་ཉིད་བཞིན། །ཞེས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ། རྒྱུ་མེད་ཕྱིར་ན་འཇིག་པ་ནི། །ཞེས་སོགས་སྨོས་ནས་བར་གྱི་གཞུང་འདི་མ་བྱུང་བས་ཀྱང་གྲུབ་བོ། །འདིར་ཡོད་པ་གཏན་ཚིགས་སུ་བཤད་པ་ནི་རྒྱ་གར་གྱི་ཡོད་པ་དང་དངོས་པོ་སྐད་དོད་གཅིག་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ལ། བོད་དུ་ནི་གཞན་སེལ་གྱི་ཡོད་པ་དང་དོན་ལ་ཡོད་པ་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་གཞུང་ལུགས་ཆེན་པོ་རྣམས་སུ་གསུངས་པས་མི་རྟག་པ་སྒྲུབ་པའི་ཡོད་པ་ནི་དངོས་པོ་ཉིད་ལ་གཟུང་བར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ངེས་བྱེད་ལྟོས་མེད་གཏན་ཚིགས་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མཐུན་དཔེའི་སྟེང་དུ་རིགས་པ་སྟོན། །རིགས་པ་དེ་ཉིད་གཞན་ལ་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཏན་ཚིགས་འགོད། ཕྱོགས་ཆོས་སྒྲུབ། གྲུབ་དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ནི། རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ཡང་དག་གི་གཏན་ཚིགས་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་རང་ཆས་སུ་འབྲེལ་པའི་བདག་གཅིག་གི་འབྲེལ་བ་གྲུབ་ན་སྔར་བཤད་པའི་གཏན་ཚིགས་བྱས་ཡོད་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་མི་རྟག་པ་རང་ཆས་སུ་ཇི་ལྟར་འབྲེལ་ཞེ་ན། ཐོག་མར་མཐུན་དཔེའི་སྟེང་དུ་བསྒྲུབ་པ་ནི། བུམ་པ་ཆོས་ཅན། རང་གི་འཇིག་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་ཏེ་རང་ཆས་སུ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རང་གི་དངོས་རྒྱུ་ལས་རྒྱུ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་རང་གི་དངོས་རྒྱུ་ལས་རང་གི་འཇིག་པ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བས་བསྒྲུབ། རང་རྒྱུད་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། བུམ་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཅན། ངེས་པར་འགྱུར་བ་མེད་པར་མཐོང་བ་སྟེ་མི་འཇིག་པ་སྲིད་པར་ཐལ། རང་གི་འཇིག་པ་རང་གི་རྒྱུ་ལས་རྒྱུ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་བུམ་པ་འཇིག་པ་དེའི་རྒྱུ་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་མང་པོ་ཡོད་པས་འཇིག་པར་ངེས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་བུམ་པ་འགའ་ཞིག་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། འཇིག་པ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། འཇིག་རྒྱུ་ཐོ་བ་སོགས་དང་མ་ཕྲད་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་འཇིག་རྒྱུ་ཕྱིས་འབྱུང་དང་ཕྲད་ཀྱང་རྒྱུ་ཙམ་གྱིས་རང་གི་འབྲས་བུ་དེ་བསྐྱེད་པར་མ་ངེས་པ་དེས་ན་བུམ་པའི་འཇིག་པ་ཕྱིས་རྒྱུ་དང་ལྡན་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བུམ་
Chinese
如是决定。此论的意义是，将“有”作为成立声音无常的能立的例子，就像说“有”可以成立声音无常一样，这显然是前者的延续。在《释量论》中，“坏灭与果和有性一样。”之后紧接着说：“因为无因，所以坏灭。”等等，因为中间没有出现此论，所以也成立了。此处将“有”作为理由来阐述，是按照印度“有”和“事物”的词义相同来理解的。但在藏地，无论是遣余的“有”还是就意义而言的“有”，在各大论典中都有“有”的说法，因此要成立无常的“有”，就必须理解为事物本身。第三，讲述决定因素不依赖的理由，分为两部分：在顺例上显示道理；将该道理应用到其他事物上。第一部分分为三点：确立理由；成立法相；总结成立的意义。第一点是：对于自性因的正确理由，如果成立了与所立之法自性相关的单一关系，那么就具备了之前所说的理由。如果所立之法无常如何与自性相关呢？首先在顺例上成立，即：瓶子，是所立。其自身的坏灭是其自身体性的，即自性上是相关的，因为从其自身的近取因中，不依赖于其他因，而是从其自身的近取因中产生其自身的坏灭。第二部分分为两点：以极端推论来成立；以自续因来成立。第一点是：如果说理由不成立，那么，瓶子等事物，是所立。必然会看到不变，即不可能坏灭，因为其自身的坏灭依赖于其自身因之外的其他因。如果说瓶子的坏灭有很多因，比如锤子等，所以必然会坏灭，那么，即使那样，某些瓶子，是所立。坏灭是不可能发生的，因为有可能没有遇到坏灭之因，比如锤子等。如果说即使遇到了后来的因，也不能确定仅仅凭借因就能产生其自身的结果，因此，那些说瓶子的坏灭具有后来的因的人，
English
It is determined as such. The meaning of this treatise is that 'existence' is taken as an example that can establish the impermanence of sound, just as saying 'existence' can establish the impermanence of sound, which is clearly a continuation of the former. In the *Pramanaviniscaya*, immediately after "Destruction is like the effect and existence," it says, "Because there is no cause, there is destruction," etc., which also proves that this treatise did not appear in between. Here, explaining 'existence' as a reason is done according to the fact that the Indian terms for 'existence' and 'entity' have the same meaning. But in Tibet, the term 'existence' is used in the great treatises for both the 'existence' of exclusion and the 'existence' in meaning, so to establish impermanence, 'existence' must be understood as the entity itself. Third, explaining the reason for the independence of determining factors is divided into two parts: showing the reasoning on the positive example; applying that reasoning to others. The first part has three points: establishing the reason; establishing the property of the subject; summarizing the established meaning. The first point is: For the correct reason of the nature sign, if the single relationship related to the object to be proven is established as its own nature, then the reason mentioned earlier is possessed. How is the object to be proven, impermanence, related to its own nature? First, establishing it on the positive example: The pot is the subject. Its own destruction is related to its own nature, that is, it is related to its own nature, because its own destruction arises from its own substantial cause without depending on other causes. The second part has two points: establishing by extreme consequences; establishing by the svatantrika reason. The first point is: If it is said that the reason is not established, then the objects such as pots are the subject. It is necessarily seen as unchanging, that is, it is possible not to be destroyed, because its own destruction depends on causes other than its own cause. If it is said that there are many causes for the destruction of the pot, such as hammers, so it is necessarily destroyed, then even so, some pots are the subject. It is impossible for destruction to occur, because it is possible that they have not encountered the cause of destruction, such as hammers. If it is said that even if they encounter later causes, it is not certain that the cause alone will produce its own result, therefore, those who say that the destruction of the pot has later causes,