Tibetan
ཏེ། ཞོ་སྒྲ་རྟོག་དངོས་པོའི་དབང་གིས་འཇུག་པར་འདོད་པས་སོ། །འདོད་ན་གནས་སྐབས་ཐ་དད་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པར་སྨྲ་བ་ཁྱོད་ལ་ཆོས་ཅན། གནས་སྐབས་ཐ་དད་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པར་འགྱུར་བ་དེ་མི་སྲིད་པར་ཐལ། དངོས་པོ་ཐ་དད་དུ་ངེས་པ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །འདི་ཡན་ཆད་དུ་གཞན་ལུགས་འགོག་པའི་སྐབས་ཀྱི་སྤྱི་ཐམས་ཅད་ནི་སྤྱི་དངོས་པོ་བ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་དངོས་མེད་གཞན་སེལ་སྒྲའི་སྒོ་ནས་བཤད་པ་ནི། དངོས་པོ་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་པས་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྒྲ་རྟོག་དངོས་པོའི་དབང་གིས་འཇུག་གམ་སྙམ་པའི་དོག་པ་སྲིད་ན་ཡང་དངོས་མེད་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བརྗོད་པའི་སྒྲས་ཁྱོད་ཀྱི་ངོ་བོ་དངོས་པོ་བ་བརྗོད་པར་བྱེད་པར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ལ་ངོ་བོ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དངོས་མེད་ཅེས་པའི་སྒྲ་ནི་ཆོས་ཅན། ཡུལ་གྱི་རིགས་མི་མཐུན་དེ་དག་ཉིད་རྣམ་པར་གཅོད་པའམ་གཞན་སེལ་བརྗོད་པར་བྱེད་པར་གྲུབ་སྟེ། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་གང་ཞིག་ཡུལ་ལ་དངོས་པོའི་དབང་གིས་འཇུག་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། འདི་ནི་རིགས་གཏེར་ལས། དངོས་པོ་རྒྱུ་ལས་གྲུབ་པ་ནི། །དངོས་པོ་མེད་ལ་ལྟོས་མི་དགོས། །དངོས་མེད་རྒྱུ་ཡིས་མ་བསྐྱེད་པས། །དངོས་པོ་བཀག་ནས་བློ་ངོར་བསྒྲུབ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དངོས་པོ་ཡིན་ན་རང་གི་ངོ་བོ་བདེན་པར་གྲུབ་པས་ཁྱབ་ཀྱང་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྒྲ་རྟོག་སེལ་བས་འཇུག་པ་དང་། དངོས་མེད་ཡིན་ན་གཞན་སེལ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་དོན་ཏེ་གཞན་སེལ་གྱི་གནད་ལ་འདི་མེད་ཁ་མེད་དུ་དགོས་སོ། །གཉིས་པ་ངེས་གཞི་རྟགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཁྱད་པར་དག་ལྟོས་གཉིས་སུ་དབྱེ། །དག་པ་བ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། འོ་ན་སྔར་བཤད་པའི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དང་རང་ཆས་སུ་འབྲེལ་པ་དེ་ངེས་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ལྟ་བུ་གཅིག་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་བརྗོད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་གཉིས་ཡོད་དེ། ཁྱོད་ལ་རྟགས་ཀྱི་རང་ལྡོག་བློ་ལ་འཆར་བ་རྟགས་དེའི་ཁྱད་པར་བྱེད་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གཞན་བློ་ཡུལ་དུ་འཆར་བ་ལ་ལྟོས་པའི་ལྟོས་པའམ་འོན་ཏེ་མི་ལྟོས་པའི་འབའ་ཞིག་པ་གཉིས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་ནི། སྒྲ་འཇིག་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ་འབྲས་བུ་བྱས་པའམ་རྩོལ་བྱུང་ངམ། སྐྱེ་ལྡན་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་ལྟ་བུ་དང་། གཉིས་པ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དང་དངོས་པོ་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྩོད་པ་དང་ལན་ནོ། །དང་པོ་ནི། གྲངས་ཅན་པ་ན་རེ། གལ་ཏེ་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་དེ་མི་རྟག་སོགས་བསྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་རུང་ན་ཡོད་པ་དེ་གཙོ་བོ་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱའང་ཇི་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིན་པར་མཚུངས་པས་གཙོ་བོ་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་ནུས་པ་ལ་གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་སྟེང་དུ་ཡོད་ཙམ་སྒྲུབ་ན་དགོས་པ་མེད་ལ། ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་རྟག་གཅིག་ལ་སོགས་པར་ཡོད་པ་གྲུབ་ན་གཙོ་བོ་འགྲུབ་ཀྱང་ཁྱད་པར་དེ་འདྲ་བ་དེ་དཔེ་ལ་རྗེས་འགྲོ་མེད་པས་གཏན་ཚིགས་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་སུ་མི་རུང་ཞེས་པའི་སྐྱོན་མེད་དམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཡོད་པ་རྟགས་སུ་བྱེད་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་ཏེ། ཡོད་ཙམ་རྟགས་སུ་བྱེད་ན་དགོས་པ་མེད། ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་སྒྲའི་ཡོད་པ་ལྟ་བུ་རྗེས་འགྲོ་མེད་པས་སོ། །དེས་ན་ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་རྗེས་འགྲོ་མེད་པ་ནི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་གཏན་ཚིགས་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་གཉིས་ཀ་དག་ལས་ཉམས་པར་མཚུངས་སོ་ཤེ་ན། གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། བསྒྲུབ་བྱར་བཟུང་ན་བསྒྲུབ་བྱའི་མཚན་ཉིད་མེད། །རྟགས་སུ་བཟུང་ན་རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཚང་། །བསྒྲུབ་བྱར་བཟུང་ན་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་མེད། །རྟགས་སུ་བཟུང་ན་བསྒྲུབ་བྱ་གོ་བྱེད་ཡིན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཡོད་པ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཡིན་ན། ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་སྟེང་དུ་ཡོད་ཙམ་མམ། གཙོ་བོའི་སྟེང་དུ་རྟག་གཅིག་གིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཡོད་པ་གང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་གཙོ་བོ་ཡོད་མེད་རྩོད་པའི་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཀ་ལ་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པའི་སྤྱིའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཙམ་དུ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གཞན་དོན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་དག་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལས་སྔར་རྒོལ་གྱི་དོན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། ཁྱོད་དེ་འདྲ་བ་ཡང་ཕྱིར་རྒོལ་ལ་བཀག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན་གཙོ་བོའི་སྟེང་དུ་ཁྱད་པར་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཡོད་པ་བསྒྲུབ་བྱར་བཟུང་ན་ཁྱད་པར་དེ་ལྟ་བུ་དེ་ཆོས་ཅན། གཞི་འགའ་ཞིག་གི་སྟེང་དུ་རྟགས་ཀྱིས་མི་འགྲུབ་པར་ཐལ། དེ་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་དེ་ཆོས་ལྡན་གྱི་དཔེ་གང་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཡོད་ཙམ་བསྒྲུབ་པ་ལ་དགོས་པ་མེད་པས་ཡོད་པ་བསྒྲུབ་བྱར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ཡོད་པ་དེ་རྟག་གཅིག་ལ་སོགས་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་དག་ནི་བསྒྲུབ་བྱར་བྱེད་དགོས་པར་འགྱུར་ཞིང་ཁྱད་པར་དེ་ཆོས་ཅན་གང་གི་སྟེང་དུ་ཡང་
Chinese
因此，（对方）认为名言分别念是依靠事物而产生的。如果这样认为，那么对于你这位声称将不同阶段的事物归纳为同一自性的人来说，有法（指你所主张的观点），将不同阶段的事物归纳为同一自性是不可能的，因为不存在确定事物是不同的情况。以上这些都是为了驳斥其他宗派的观点，要知道所有这些共同点都是事物自性论者所认可的。第二，从非事物遮遣的角度来解释：因为事物具有其自身的体性，所以或许会怀疑有境的名言分别念是依靠事物而产生的，但是，非事物有法（指非事物），表达你的名言并不能表达你的事物自性的体性，因为你没有体性。因此，被称为“非事物”的名言，有法（指非事物之名言），成立了它能够区分不同的对境种类或者表达遮遣，因为任何表达的名言都不可能依靠事物而产生于对境。正如《理智宝藏论》中所说：“事物由因产生，不需依赖于非事物。非事物不由因产生，遮止事物于心中成立。” 这句话的意思是，如果是事物，那么它必然具有真实的自性，因此有境的名言分别念是通过遮遣而产生的；如果是非事物，那么它必然是遮遣，这是遮遣的关键所在，是不可或缺的。第二，解释所依和能遍的差别，分为两种：分为差别和观待两种。对于清净者，要消除争论。第一种是：那么，先前所说的与所立之法和自性相关的，必须确定的自性之因是什么呢？为了成立所立，比如声音是无常的，所说的自性之因，有法（指自性之因），你有两种情况：因为你具有在心中显现的相属，即作为能遍的特点，以及依赖于其他显现于心识中的差别法，或者是不依赖的唯一性两种情况。第一种情况是：为了成立声音是坏灭的，而将果、所作或者生灭作为相属；第二种情况就像将存在和事物作为相属一样。第二种分为两种：
English
Therefore, (the opponent) believes that verbal conceptualizations arise depending on things. If this is believed, then for you who claim to summarize different stages of things into the same nature, the subject (referring to your asserted view), it is impossible to summarize different stages of things into the same nature, because there is no situation where it is determined that things are different. All of the above are to refute the views of other schools, and it should be known that all these commonalities are recognized by those who hold the nature of things. Second, explaining from the perspective of the negation of non-things: Because things have their own essence, there may be doubt that the verbal conceptualizations of the object-possessor arise depending on things, but, non-things as the subject (referring to non-things), the words expressing you cannot express the essence of your thing-nature, because you have no essence. Therefore, the word called "non-thing", as the subject (referring to the word "non-thing"), it is established that it can distinguish different kinds of objects or express negation, because any expressing word cannot arise in the object depending on things. As it is said in the Treasury of Reasoning: "Things are produced by causes, and do not need to rely on non-things. Non-things are not produced by causes, so they are established in the mind by negating things." The meaning of this sentence is that if it is a thing, then it must have a true nature, so the verbal conceptualizations of the object-possessor arise through negation; if it is a non-thing, then it must be negation, which is the key to negation and is indispensable. Second, explaining the difference between the basis of certainty and the sign, divided into two types: divided into difference and dependence. For the pure ones, disputes should be eliminated. The first is: Then, what is the nature of the reason that must be determined, which is related to the established dharma and nature mentioned earlier? In order to establish the established, such as sound is impermanent, the nature of the reason that is spoken, as the subject (referring to the nature of the reason), you have two situations: because you have the correspondence that appears in the mind, that is, the characteristics of being a pervader, and relying on other differentiating dharmas that appear in the mind, or the uniqueness of not relying, two situations. The first situation is: in order to establish that sound is destructible, the result, the made, or the arising and ceasing are taken as the correspondence; the second situation is like taking existence and things as the correspondence. The second is divided into two types:
Chinese
回答如下。首先，数论派说，如果存在的自性可以作为证明无常等的理由，那么存在本身在证明主物存在的时候，为什么不能作为所立宗呢？因为同样是存在，如果能够证明主物存在，那么如果仅仅在量成立的法上证明存在，就没有必要了。如果存在具有常一等差别，那么即使主物成立，这样的差别在例子上没有后随，所以理由不能作为所立宗的法，难道没有这样的过失吗？回答是，这对于以存在作为理由也是一样的。如果仅仅以存在作为理由，就没有必要。存在的差别，比如声音的存在，没有后随。因此，存在的差别没有后随，这个理由在理由和所立宗的法两方面都同样会缺失。其次有四点：如果作为所立宗，就没有所立宗的定义；如果作为理由，就具备理由的定义；如果作为所立宗，就没有正确的能立；如果作为理由，就是所立宗能够理解。第一点是：如果存在是所立宗的法，那么在量成立的法上，仅仅是存在，还是在主物上以常一加以区分的存在，哪个是所立宗的法？如果像第一种情况那样，争论主物存在与否的敌方和对方，对于双方都共同认可的总法，仅仅以存在来区分，那么所要证明的那个法，你不是为了他人而成立的正确的所立宗，因为从你那里，先前敌方的一些意义也不会成立，而且你那样也是对方无法阻挡的。如果像第二种情况那样，在主物上以常等自性的存在作为所立宗，那么这样的差别，在某个基上，理由无法成立，因为证明它的理由会变成在任何有法的例子上都没有后随的情况。因为仅仅证明存在没有必要，所以如果要将存在作为所立宗，那么就必须将以常一等区分的存在作为所立宗，而这样的差别在任何法上
English
The answer is as follows. First, the Samkhya school says, if the nature of existence can be used as a reason to prove impermanence, etc., then why can't existence itself be used as the thesis when proving the existence of the principal? Because it is the same existence, if it can prove the existence of the principal, then if only existence is proved on the dharma established by valid cognition, there is no need. If existence has differences such as permanence and oneness, then even if the principal is established, such differences have no subsequent following in the examples, so the reason cannot be used as the dharma of the thesis. Is there no such fault? The answer is that this is the same for using existence as a reason. If only existence is used as a reason, there is no need. The difference of existence, such as the existence of sound, has no subsequent following. Therefore, the difference of existence has no subsequent following, and this reason is equally lacking in both the reason and the dharma of the thesis. Secondly, there are four points: if it is taken as the thesis, there is no definition of the thesis; if it is taken as the reason, it has the definition of the reason; if it is taken as the thesis, there is no correct proof; if it is taken as the reason, the thesis can be understood. The first point is: if existence is the dharma of the thesis, then on the dharma established by valid cognition, is it merely existence, or existence distinguished by permanence and oneness on the principal, which is the dharma of the thesis? If it is like the first case, the opponent and the proponent who argue about the existence or non-existence of the principal, for the general dharma commonly recognized by both parties, only distinguish it by existence, then that dharma to be proved, you are not a correct thesis established for others, because from you, some meanings of the previous opponent will not be established, and you like that cannot be blocked by the other party. If it is like the second case, if existence with the nature of permanence, etc. is taken as the thesis on the principal, then such a difference, on a certain basis, the reason cannot be established, because the reason for proving it will become a case where there is no subsequent following in any example of a subject. Because there is no need to prove only existence, so if existence is to be taken as the thesis, then existence distinguished by permanence, etc. must be taken as the thesis, and such a difference on any dharma