Tibetan
་པར་ཆོས་ཅན། ཁྱད་པར་འདིའི་སྤྱི་འདི་ཞེས་སམ། སྤྱི་འདིའི་ཁྱད་པར་འདིའོ་ཞེས་པའི་སྒྲ་བློ་དོན་མཐུན་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཕན་ཚུན་ལྟོས་པ་མེད་པའི་རྫས་ཐ་དད་ཡིན་པ་དེས་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་གསལ་བ་འཇིག་པའི་ཚེ་སྤྱི་འཇིག་མི་འཇིག་བརྟགས་པའི་ཉེས་པ་དེ་སེལ་བའི་སྤྱི་ལའང་མཚུངས་ཏེ། སེལ་བའི་སྤྱིའང་གསལ་བ་གཅིག་ཞིག་པས་འཇིག་པ་ལྟར་ན་གསལ་བ་ལྷག་མ་སྤྱི་མེད་དུ་འགྱུར་ལ། མི་འཇིག་ན་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་རྫས་ཐ་དད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་སེལ་བའི་སྤྱི་ལ་དེ་མིན་ལས་ལྡོག་པ་སེལ་ངོར་གསལ་བ་ཀུན་ལ་ཡོད་པ་ལ་སེལ་བར་བྱས་པ་དང་། རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་སེལ་བར་བྱེད་པ་པོ་ལ་སེལ་བའི་མིང་གིས་བཏགས་པ་གཉིས་ལས། དང་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ན་ལྡོག་པའི་སེལ་བ་དེ་ཆོས་ཅན། གསལ་བ་གཅིག་ཞིག་པ་ན་ཁྱོད་དོན་ལ་གནས་པ་དང་མི་གནས་པའི་དངོས་པོ་གང་ཡིན་ཞེས་བརྟག་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་དུ་མ་ལ་གཅིག་ཏུ་རྟོག་པའི་སྤྱིའི་བློ་ཡང་ཆོས་ཅན། གསལ་བ་གཅིག་ཞིག་པ་ན་ཁྱོད་དོན་ལ་གནས་པའམ་མི་གནས་པའི་དངོས་པོ་གང་ཡིན་ཞེས་པའི་སྒོ་ནས་སུན་དབྱུང་བ་ཡང་མེད་དེ། ཁྱོད་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་གསལ་བར་སྣང་བ་ནི་བསླད་པ་འཁྲུལ་ཤེས་ཡིན་གྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་གསལ་བ་དང་རྫས་གཅིག་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པའི་རྫས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདི་ནི། ཤེས་ལས་ཐ་དད་མ་ཡིན་པ། །ཇི་ལྟར་དོན་གཞན་འབྲང་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་དོན་གཅིག་གོ །འདིར་བོད་དག་དོན་རང་མཚན་ལ་སེལ་བར་བྱས་པ་དང་། དེ་མིན་ལས་ལྡོག་པའི་མེད་དགག་ལ་སེལ་བར་བྱས་པ་དང་། རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ལ་སེལ་བར་བྱས་པ་གསུམ་ལས། དང་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ན་གསལ་བ་དང་སྐྱེ་འཇིག་ཅིག་ཆར་དུ་བྱེད་ཅེས་པ་ཁ་བསྐང་། གཉིས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཚིག་རྐང་དང་པོ་གཉིས། གསུམ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་རྐང་པ་ཕྱི་མ་གཉིས་ཏེ་དེ་ཡང་སྤྱིའི་བློ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་སྤྱི་དེ་གསལ་བ་གཅིག་ཞིག་པ་ན་དོན་ལ་གནས་མི་གནས་དཔྱད་པའི་སྒོ་ནས་སུན་དབྱུང་དུ་མེད་དེ། བསླང་པ་ཡིན་པས་རང་གིས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་སྤྱི་དེ་བདེན་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འཆད་པ་ནི་རྒན་པོའི་ཟེར་སྒྲོས་ཚད་མར་བྱས་པས་གཞུང་གི་དགོངས་པ་མ་ལོན་པ་སྟེ། དང་པོ་ཁ་བསྐང་བ་ཡང་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ལྡོག་པའི་གཞན་སེལ་ལ་མེད་དགག་གིས་ཁྱབ་པ་ནི་སྤྱི་དོན་དུ་བཀག་ཟིན
Chinese
法，是所立宗。难道是“这个差别之总”吗？或者说“这个总的差别是这个”吗？这样说的语词和心识，不会符合意义而安立，因为它们是互相不观待的各别实体。第二，如果光明坏灭时，总坏灭不坏灭的辩论的过失，对于遣除的总也同样存在。如果遣除的总也像一个光明坏灭一样而坏灭，那么剩余的光明就会变成没有总，如果不坏灭，那么总和差别就会变成各别实体。如果这样说，那么，在这里，对于遣除的总，把从非此以外的遮遣，在遣除方面，对于一切光明都存在的，作为遣除，以及把分别的影像作为遣除者，而安立遣除之名这二者中，从第一者的角度来说，遮遣的遣除，是所立宗。当一个光明坏灭时，你是有意义存在还是无意义存在的法，不应该进行辩论，因为你没有自性。从第二者的角度来说，对于众多而作一个总的分别心，也是所立宗。当一个光明坏灭时，你是有意义存在还是无意义存在的法，通过这样的方式进行破斥也是没有的，因为你所显现的外境光明是虚假的错乱识，要知道你不是外境光明和实体一。这和“不是与识相异者，如何随逐他义转？”所说的是一个意思。这里，西藏人把实义自相作为遣除，以及把从非此以外的遮遣的无遮作为遣除，以及把分别的影像作为语词的真实所诠释作为遣除这三者中，从第一者的角度来说，补充说光明和生灭同时。从第二者的角度来说，是前两句。从第三者的角度来说，是后两句，也就是总的分别心，是所立宗。你所增益的总，当一个光明坏灭时，通过辩论有意义存在还是无意义存在的方式进行破斥是没有的，因为是虚假的，因为自己所增益的总不是真实的。这样解释，是因为把老人的传说作为量，所以没有理解经文的意义。第一，补充也是没有必要的，遮遣的他遮被无遮周遍，已经在总的意义上遮止了。
English
The subject, is the thesis. Is it "this generality of this particular"? Or is it said that "the particular of this generality is this"? The words and mind that say this will not conform to the meaning and be established, because they are separate entities that do not depend on each other. Second, if when a clarity is destroyed, the fault of debating whether the generality is destroyed or not also applies to the generality of elimination. If the generality of elimination is destroyed like one clarity is destroyed, then the remaining clarities will become without generality, and if it is not destroyed, then the generality and the particular will become separate entities. If you say that, then here, for the generality of elimination, there are two things: taking the negation from other than this, which exists for all clarities in terms of elimination, as elimination, and giving the name of elimination to the image of discrimination as the eliminator. From the perspective of the first, the elimination of negation is the subject. When one clarity is destroyed, it is not reasonable to debate whether you are a meaningful or meaningless thing, because you have no essence. From the perspective of the second, the discriminating mind of generality that discriminates many as one is also the subject. When one clarity is destroyed, there is no refutation through the way of whether you are a meaningful or meaningless thing, because the external clarity that appears to you is a false, mistaken consciousness, and you should know that you are not the same entity as the external clarity. This is the same meaning as what was said, "Not being different from consciousness, how can it follow other meanings?" Here, Tibetans take the real meaning of self-character as elimination, and take the non-affirming negation of negation from other than this as elimination, and take the image of discrimination as the real object of the word as elimination. From the perspective of the first, it is supplemented by saying that clarity and arising and ceasing are simultaneous. From the perspective of the second, it is the first two lines. From the perspective of the third, it is the last two lines, that is, the discriminating mind of generality is the subject. The generality that you impute, when one clarity is destroyed, there is no refutation through the way of debating whether it is meaningful or meaningless, because it is false, because the generality that you impute is not true. Explaining it this way is because the legends of the elders are taken as valid, so the meaning of the scripture is not understood. First, supplementing is also unnecessary, and the other-negation of negation is pervaded by non-affirming negation, which has already been prevented in the general meaning.
Tibetan
་པའི་ཕྱིར་དང་། གསུམ་པ་སྤྱིའི་བློས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་སྤྱི་ལ་སྦྱར་བ་ནི། ལྡོག་པ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཕྱིར། །ཞེས་པ་དང་ཁྱད་པར་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི་ཆུ་ལུད་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་མྱུ་གུ་ཇི་ལྟར་བསྐྱེད་དེ་མི་སྐྱེད་པར་ཐལ། མྱུ་གུ་དེའི་སྐྱེད་བྱེད་ས་བོན་གྱི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལས་གཞན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མ་ཁྱབ་སྟེ། རང་བཞིན་ཐ་དད་པའི་ཁྱད་པར་ཆུ་ལུད་སོགས་ཉིད་མྱུ་གུ་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་ཟིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་དེ་རྣམས་ལ་རང་བཞིན་ཐ་དད་མིན་པ་སྤྱི་གཙོ་བོའང་ཡོད་པས་མྱུ་གུ་གཅིག་བྱེད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་རྣམས་ཀྱིས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རང་བཞིན་གཅིག་པོ་དེས་མྱུ་གུ་དེ་བསྐྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མྱུ་གུ་བསྐྱེད་པ་ལ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་དོན་མེད་དུ་ཐལ་བ་བརྗོད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ས་བོན་སོགས་ཆོས་ཅན། ཐ་དད་བྱ་ཡིན་ཏེ་རང་བཞིན་ཐ་དད་ཡིན་ཏེ། བློ་མ་འཁྲུལ་བ་ལ་སྣང་བའང་ཕན་ཚུན་གཅིག་གི་རང་བཞིན་སྟེ་གཞན་ལ་མི་བརྟེན་པར་སོ་སོར་སྣང་བའི་ཕྱིར། འང་གིས་སྐྱེ་འགག་ཀྱང་ཐ་དད་དུ་བྱེད་པ་སྡུད་དོ། །དེས་ན་ས་བོན་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་དེ་ཉིད་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་དང་། ཁྱད་པར་དེ་ནི་གཞན་ལས་ལོག་པ་ཡིན་པ་དང་། ཁྱད་པར་དེ་ནི་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་དང་བསྐྱེད་བྱའི་འབྲས་བུར་བཤད་ཅིང་ཁྱད་པར་དེ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་འདོད་ལ་ཁྱད་པར་དེ་ནི་དོན་བྱེད་པ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་སྐྱེས་བུ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་བླང་དོར་བྱས་ན་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་ཅན་ཡིན་པས་སོ། །སྤྱི་གཙོ་བོ་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པས་འབྲས་བུ་སྐྱེད་བྱེད་མ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་ནི། ཐ་དད་དུ་ཁྱད་པར་དུ་མེད་ན་ཡང་ནས་ཀྱི་ས་བོན་སོགས་ཐམས་ཅད་སཱ་ལུའི་མྱུ་གུ་སོགས་ཀུན་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་ན་ཡང་དངོས་པོའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་སཱ་ལུའི་ས་བོན་སོགས་འགའ་ཞིག་ཁོ་ན་སཱ་ལུའི་མྱུ་གུ་སོགས་འགའ་ཞིག་གི་བྱེད་པ་པོར་འགྱུར་གྱི་ནས་ཀྱི་མྱུ་གུ་སོགས་ནི་དེའི་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེ་ཇི་ལྟར་ན་གྲངས་ཅན་ཁྱོད་རང་གི་ལུགས་ལ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་ཐ་དད་མེད་པར་ཁྱད་པར་མེད་ན་ཡང་རྒྱུ་ཐམས་ཅད་འབྲས་བུ་ཀུན་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་མིན་པ་དེ་བཞིན་ནོ། །ལྔ་པ་ནི། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་ཐ་དད་མེད་པར་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་ནས་ཀྱི་ས་བོན་དང་སཱ་ལུའི་ས་བོན་ཆོས་ཅན། སཱ་ལུའི་མྱུ་གུ་གཅིག་ཉིད་ཀྱི
Chinese
的缘故，第三是对于以普遍的分别念所假立的普遍施加，因为相违的自性不存在的缘故，和差别不显现的缘故。第三是水肥等法，你如何产生苗芽，不产生是不合理的，因为苗芽的生因，种子的体性和那个是相异的缘故。不遍，因为自性各异的差别，水肥等本身就是苗芽的生因已经说过的缘故。如果那些差别没有自性各异，也有普遍的主要，因此苗芽不是一个作者，而是由差别造成的吗？不是的，因为仅仅一个自性没有产生那个苗芽，因为如果它产生苗芽，那么伴随的助缘就成了无意义的，已经说过的缘故。因此，种子等法，是各异的，即自性各异，因为对于不迷惑的意识来说，显现也是互相一个的自性，即不依赖于他者而各自显现的缘故。也字是 جمع 起生灭也是各异的。因此，种子等的差别本身是胜义谛存在的，差别是和其它相异的，差别被说成是生因的因和所生的果，差别被认为是自己的相，差别是行事者，对于追求意义的所有士夫来说也是进入的对境，因为对于它进行取舍，是具有产生果的能力的缘故。普遍的主要不是这样的，因此不是产生果的。第四是，即使没有各异的差别，但是青稞的种子等所有，不是稻子的苗芽等所有的成办者，即使没有各异的差别，但是以事物的法性，只有一些稻子的种子等成为一些稻子的苗芽等的作者，青稞的苗芽等不是它的作者的缘故。例如，如同数论你自己的宗派，所有事物没有自性各异，没有差别，但是所有的因不是所有果的成办者一样。第五是，如果所有事物没有自性各异，而是一个，那么青稞的种子和稻子的种子法，是稻子的苗芽一个的
English
For the sake of, and the third is applied to the general which is falsely established by the general mind, because the opposite nature is non-existent, and because the difference does not appear. The third is water, fertilizer, etc. How do you produce sprouts, it is unreasonable not to produce them, because the cause of the sprouts, the nature of the seeds, is different from that. Not pervasive, because the difference of different nature, water, fertilizer, etc. themselves are the cause of sprouts has been said. If those differences do not have different natures, there is also a general main, so the sprouts are not made by one author, but by differences? No, because only one nature did not produce that sprout, because if it produces sprouts, then the accompanying auxiliary cause becomes meaningless, has been said. Therefore, seeds, etc. are different, that is, different in nature, because for the non-confused consciousness, the appearance is also the nature of each other, that is, it appears separately without relying on others. The word also gathers that birth and death are also different. Therefore, the difference of seeds, etc. itself exists in the ultimate truth, and the difference is different from others, and the difference is said to be the cause of the cause and the fruit of the produced, and the difference is considered to be its own characteristic, and the difference is the actor, and it is also the object of entry for all the men who seek meaning, because if it is taken or abandoned, it has the ability to produce fruit. The general main is not like this, so it is not the cause of producing fruit. The fourth is, even if there is no different difference, all the seeds of barley, etc. are not the accomplices of all the sprouts of rice, etc., even if there is no different difference, but by the nature of things, only some seeds of rice, etc. become the authors of some sprouts of rice, etc., and the sprouts of barley, etc. are not its authors. For example, just like in your own sect of Samkhya, all things do not have different natures, and there is no difference, but all causes are not the accomplices of all fruits. The fifth is, if all things do not have different natures, but are one, then the seeds of barley and the seeds of rice are the same as the sprouts of rice.