Tibetan
སྤྱི་ལྡན་སྒྲའི་ཡུལ་དུ་འདོད་པ་དང་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན་ལྡོག་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་དངོས་པོ་ཞེས་པའི་དོན་ཡང་ཤིང་སོགས་ཀྱི་སྒྲ་རྣམས་ལས་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་ཤིང་གི་གཟུགས་བརྙན་དེ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་ཤིང་མ་ཡིན་ལས་ལྡོག་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། གཟུགས་བརྙན་དེ་ཉིད་ཤིང་དུ་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤིང་གི་གཟུགས་བརྙན་དེ་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། ཤིང་མ་ཡིན་ལས་ལྡོག་པའི་སྤྱི་དོན་གཞན་འགའ་ཡིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་སྒྲ་ལས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་མེད་དེ། སྤྱི་དོན་གཞན་འགའ་ཡང་ཁྱོད་ཀྱི་ཁྱད་པར་བྱེད་ཆོས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུང་གསུམ་པའི་དོན་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བ་ནི། ཤིང་ཞེས་པའི་སྒྲ་དེ་ལ་ཤིང་མིན་སེལ་བ་དང་། ཤིང་སྒྲུབ་པའི་བྱ་བ་དོན་གཞན་པ་གཉིས་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཤིང་ཞེས་པའི་སྒྲ་དེས་ཤིང་མིན་སེལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཤིང་ཞེས་པའི་སྒྲ་ཆོས་ཅན། ཤིང་སྒྲུབ་པ་དང་ཤིང་མིན་སེལ་བའི་བྱ་བ་དོན་གཞན་པ་གཉིས་བྱེད་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། ཤིང་སྒྲུབ་པ་ཉིད་ཤིང་མིན་བསལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཤིང་དང་ཤིང་མིན་གཉིས་ཕན་ཚུན་གཅིག་གི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་དངོས་འགལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི་སྒྲའི་དངོས་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ལྡོག་པ་འདི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལྡོག་པ་འདི་དངོས་པོར་མེད་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོར་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ནི་བློ་ཡིས་བསླད་པ་འབའ་ཞིག་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཤིང་མ་ཡིན་ལས་ལྡོག་པ་དེ་ཤིང་གི་དངོས་པོར་མེད་པ་ལས་གཞན་དུ་ཡོད་ན་དེ་ཤ་བའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནམ་ཤ་པ་ལས་གཞན་གྱི་དངོས་པོ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། པ་ལ་ཤ་ཤིང་གི་དངོས་པོར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཤིང་མ་ཡིན་གྱི་དངོས་པོ་ལས་ལྡོག་པ་དེ་ཤ་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་ཤ་པ་དེ་ཤིང་གི་དངོས་པོར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཤིང་མ་ཡིན་གྱི་དངོས་པོ་ལས་ལྡོག་པ་དེ་ཤ་པ་ལས་གཞན་གྱི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་ཀའང་འདོད་མི་ནུས་ཏེ། ཤ་པ་དང་པ་ལ་ཤ་འདི་ཤིང་མིན་འདི་ལས་ཐ་དད་ཅེས་ནི་བརྗོད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལྔ་པ་ནི་རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་སྒྲ་ཡིས་བརྗོད་ན་ཤིང་ཞེས་བརྗོད་པའི་སྒྲའི་རྗེས་སུ་ཤིང་མི་རྟག་པར་བརྗོད་པའི་སྒྲ་དང་། དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཤིང་འཛིན་རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་ཤེས་པ་རང་མཚན་ཡིན་པས་དེ་བརྗོད་པའི་ཚེ་མི་རྟག་པ་སོགས་ཀྱང་བརྗོད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཤིང་འཛིན་རྟོག་པའི་གཟུག
Chinese
如果说，这与普遍存在的声响领域中的事物相同，那么，以排除法来区分的事物，其含义是指，从树等声音中，在认知中显现的树的影像，仅凭认知本身，就能理解它与非树的区别。因为影像本身执着于树。对于树的影像而言，作为主题，通过与非树的区别，其他一些普遍概念来区分，无法从声音中理解。因为其他一些普遍概念也不是你的区分特征。对于第三种解释的争论的驳斥是：如果说，树这个声音，具有排除非树和确立树这两种不同的作用，因为树这个声音排除了非树。那么，树这个声音，作为主题，也不是既能确立树又能排除非树这两种不同的作用，因为确立树本身就是排除非树。因为树和非树是互为矛盾的，不是彼此同一性质的。第四点是，作为声音的实际对象的排除，并非真实存在。因为虽然排除本身并不存在于事物中，但却被视为存在于外在事物中，这仅仅是心智的错觉。如果与非树的区别存在于树的事物之外，那么它是莎瓦的事物，还是莎瓦之外的事物？如果按照第一种情况，那么巴拉夏就不会变成树的事物，因为与非树的事物的区别是莎瓦的事物。如果按照后一种情况，那么莎瓦就不会变成树的事物，因为与非树的事物的区别是莎瓦之外的事物。这两种情况都不能接受，因为莎瓦和巴拉夏会被说成是与非树不同的。第五点是，如果用声音表达认知的影像，那么在说出“树”这个声音之后，说出“树是无常的”这个声音，以及证明这一点的理由将变得毫无意义。因为执着于树的认知的影像是一种自相，所以在表达它的时候，也会表达无常等等。如果说，执着于树的认知影像……
English
If it is said that this is the same as things in the field of sound that are universally present, then the meaning of things distinguished by exclusion also refers to the image of a tree that appears in cognition from the sounds of trees, etc. By cognition itself, it can be understood that it is different from non-trees. Because the image itself is attached to the tree. For the image of the tree, as the subject, it is not possible to understand from the sound that it is distinguished by some other universal concepts that are different from non-trees. Because some other universal concepts are not your distinguishing features either. The refutation of the argument for the third explanation is: If it is said that the sound of 'tree' has two different functions: excluding non-trees and establishing trees, because the sound of 'tree' excludes non-trees. Then, the sound of 'tree', as the subject, does not perform two different functions of both establishing trees and excluding non-trees, because establishing trees itself is excluding non-trees. Because trees and non-trees are contradictory and not of the same nature as each other. The fourth point is that the exclusion that has become the actual object of sound does not truly exist. Because although exclusion itself does not exist in things, it is seen as existing in external things, which is merely a delusion of the mind. If the distinction from non-trees exists outside of the things of the tree, then is it the thing of shawa or the thing other than shawa? According to the first case, then palasha will not become the thing of the tree, because the distinction from the thing of non-trees is the thing of shawa. According to the latter case, then shawa will not become the thing of the tree, because the distinction from the thing of non-trees is the thing other than shawa. Neither of these two cases can be accepted, because shawa and palasha will be said to be different from this non-tree. The fifth point is that if the image of cognition is expressed by sound, then after saying the sound 'tree', saying the sound 'tree is impermanent', and the reason for proving this will become meaningless. Because the image of cognition that clings to the tree is a self-characteristic, so when expressing it, impermanence, etc. will also be expressed. If it is said that the image of cognition that clings to the tree...
Tibetan
ས་བརྙན་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་རྟོག་ངོར་འདྲེས་པར་སྣང་བའི་དོན་རྟག་པ་གཅིག་གཅོད་པ་ན་ཤིང་མི་རྟག་ཅེས་པའི་སྒྲས་དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་པའི་རྟགས་ནི་གཅིག་པུ་ཡིས་དེ་གཅོད་པའི་བྱ་བ་བྱེད་ཀྱི་ཤིང་ཞེས་པའི་སྒྲ་དེས་དེ་གཅོད་པའི་བྱ་བ་མི་བྱེད་དེ། ཁྱོད་དེ་ལ་ཤིང་ཞེས་པའི་སྒྲས་བཅད་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་རང་མཚན་གྱི་བརྗོད་བྱ་ཅིའང་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རང་མཚན་སྒྲ་ཡིས་དངོས་སུ་བརྗོད་ན། རང་མཚན་གང་གིས་བརྗོད་པར་བྱེད་པ་ལ་རང་མཚན་དེའི་ཆོས་མ་ལུས་པར་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ནི། རང་མཚན་གྱི་དངོས་པོ་དེ་མི་རྟག་པ་སོགས་དང་རྫས་གཅིག་ཡིན་པའི་ནུས་པ་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཤིང་ཞེས་བརྗོད་པའི་སྒྲ་དང་ཤིང་མི་རྟག་ཞེས་བརྗོད་པའི་སྒྲ་ཆོས་ཅན། འབྲས་བུའམ་དགོས་པ་དུ་མ་ཅན་དང་རྟེན་ཆོས་ཅན་གཅིག་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཤིང་གི་སྟེང་གི་སེལ་བའི་ཆ་དུ་མ་བརྗོད་པ་ཡིན་པ་དེ་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །ཤས། སྣང་བའི་རྣམ་པ་ཡང་ཤེས་པ་ལས་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཤེས་པ་དང་འདྲ་བར་དངོས་པོ་དེ་བརྗོད་པ་ན་དངོས་པོ་སྟོབས་ཀྱིས་མ་ལུས་པ་རྟོགས་པ་འཐོབ་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གང་གི་ཚེ་ཤེས་པ་དེ་ལས་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་དང་འདྲ་བར་རང་རིག་པ་དེའི་ཚེ་དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་དོན་ཉིད་དུ་ཞེན་པར་བྱས་ནས་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྤྱི་ཞེས་བྱ་བར་སྣང་བས་ན་སྒྲ་ལས་སྐྱེས་པའི་བློ་ལ་སྣང་བའི་ཕྱིར་སྒྲའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། དོན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཕྱིར། །རང་རིག་ཉིད་ལ་རྟོག་མི་འདོད། །ཅེས་གསུངས་སོ་ཞེས་སོ། །བཞི་པ་གཞི་མཐུན་མི་སྲིད་འགྱུར་བའི་ཉེས་པ་སྤོང་བ་ནི། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་གཞན་སེལ་ལ་འཇུག་ན་ཨུཏྤལ་ལ་སྔོན་པོ་ལྟ་བུའི་གཞི་མཐུན་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དོན་ལ་གཞི་མཐུན་མེད་ཀྱང་སེལ་ངོར་གཞི་མཐུན་འཐད་དེ། གང་གི་ཚེ་སྔོན་པོ་ཞེས་པའི་སྒྲས་སྔོ་མིན་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ལྡོག་པ་གཅིག་མེ་ཏོག་གཅིག་ལ་སྟོན་པ་ན་གཞན་ཨུཏྤ་ལའི་ལྡོག་པ་མི་སྤོང་ཞིང་མི་སྒྲུབ་པར་གནས། ཨུཏྤལ་ལ་ཞེས་པའི་སྒྲས་ཀྱང་དེ་ལྟར་གནས་པའི་ཚེ་སྔོན་པོ་དང་ཨུཏྤལ་ལ་དེས་ནི་མེ་ཏོག་དེར་ཁྱབ་པའི་ཆོས་ཅན་གཅིག་པུའང་སྣང་བ་དེའི་ཚེ་དེ་ལྟ་བུའི་རྟོག་བློའི་ངོ་བོར་བྱས་
Chinese
地基影像法。对于您来说，在分别念中混合显现的常法之义，当以“树无常”之声如此成立的相，是唯一以其断除之行为的“树”之声，不作断除之行为，因为您对于此，以“树”之声所断除之事物，没有自相的所诠释之物。周遍故。如果自相以声音真实诠释，则以何自相诠释，则对于自相的所有法全部都会证悟，因为自相的事物与无常等是同一实体的能力所致。因此，称作树之声音和称作树无常之声音，有法。会变成具有多种果或需要和所依有法相同，因为在那时，说的是树上面的多种简择部分，所以是那个缘故。余论。显现的相也因为与识不异，如同识一般，在说那个事物时，不是可以获得以事物之力全部证悟吗？如果这样问，则不是获得，因为在何时，以与识不异而成为自己的体性，如同识一般，在自证的时候，那不是如同外境自己的体性一般所要诠释的。那是因为执着于外境之义，显现为外境的总相，因此对于从声音所生的心来说是显现的缘故，是声音的所诠释，从识的自性之门来说，则不是所要诠释的，如是说：因为于义而分别，不欲于自证而分别。如此说。第四，遮止基地不容有转变的过失是：如果能诠之声是用于遣除他者，则如青莲花一般的基地不容有会变成不可能，如果这样问，即使在意义上没有基地相同，但在遣除方面，基地相同是合理的，因为在何时，称作青色之声音，当显示简择非青色的一个反体在一个花朵上时，其他的莲花的反体不遮止也不成立而安住。称作莲花之声音也如此安住之时，青色和莲花，因此在那时，也显现那个花朵上周遍的有法唯一，在那时，成为如此分别念的自性
English
Ground Image Dharma. For you, the meaning of permanence that appears mixed in conceptualization, when the sign established in this way by the sound of "tree is impermanent" is that the sound of "tree" which performs the act of cutting it alone does not perform the act of cutting it. Because for you, the object to be cut by the sound of "tree" has no self-characterized object to be expressed. It is pervasive. If the self-character is actually expressed by sound, then whatever self-character is expressed, all the dharmas of that self-character will be realized, because the self-characterized object is due to the power of being one substance with impermanence, etc. Therefore, the sound called tree and the sound called tree impermanent, have dharma. It will become the same as having many fruits or necessities and the dependent dharma, because at that time, it is said that there are many selective parts on the tree, so that is the reason. Remainder. The appearance of appearance is also not different from consciousness, so like consciousness, when that object is spoken of, isn't it possible to obtain the realization of all objects by force? If you ask this, it is not obtained, because at whatever time, it is one's own nature by being inseparable from that consciousness, like consciousness, at the time of self-awareness, that is not to be expressed as one's own nature of the external object. That is because it is clinging to the meaning of the external object, and it appears as the general characteristic of the external object, so it is the object of expression of sound because it appears to the mind born from sound, and from the door of the nature of consciousness, it is not to be expressed. It is said: Because of distinguishing meaning, one does not want to distinguish self-awareness. So it is said. Fourth, the fault of preventing the impossible change of the common base is: If the expressive sound is used to eliminate others, then the common base like the blue lotus will become impossible. If you ask this, even if there is no common base in meaning, it is reasonable to have a common base in terms of elimination, because at whatever time, the sound called blue shows one reverse aspect of distinguishing non-blue on one flower, the reverse aspect of the other lotus does not prevent or establish and remains. When the sound called lotus also remains in this way, blue and lotus, therefore at that time, the only dharma that pervades that flower also appears, at that time, it becomes the nature of such conceptualization.