Tibetan
ལ་ཅན་གྱི་ནི་སྒྲ་སྟེ་ནང་གི་བརྗོད་བྱེད་རྣམས་ཀྱིས་སྔར་གྱི་དེ་ཉིད་འདིའོ་ཞེས་སྔ་ཕྱི་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྦྱར་ནས་གཅིག་ཏུ་ངོ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། སྤྱི་རྐྱང་ངོ་ཤེས་བློ་ཡི་རྒྱུར་མི་འཐད། །སྤྱི་ཡིས་གྲོགས་བྱས་གསལ་བ་རྒྱུར་མི་འཐད། །སྤྱི་ལ་ལྟོས་པའི་དུ་མ་རྒྱུར་མི་འཐད། །གང་རུང་ལ་ལྟོས་སྤྱི་ཡང་རྒྱུར་མི་འཐད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཞན་སྤྱི་ལས་ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློ་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ལྟར་ནའང་ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། གསལ་བ་ལ་མ་ལྟོས་པར་སྤྱི་ནི་འབའ་ཞིག་ཉིད་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་པ་ལས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན་སྤྱི་འཛིན་ཆོས་ཅན། རྟག་ཏུ་སྤྱི་དེ་ཙམ་ཁོ་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པར་ཐལ། སྤྱི་ཁོ་ན་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་གསལ་བ་མི་ཤེས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། སྤྱི་ཁོ་ན་ཤེས་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་འདོད་ན་ནམ་ཡང་ནི་སྤྱི་དེ་ལྡན་གསལ་བ་གཉིས་འབྲེལ་པར་མ་བཟུང་བར་ཐལ། གསལ་བ་མི་ཤེས་པ་དེ་ཡི་ཚེ་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་འདོད་ན་གསལ་བ་དེ་ལ་སྤྱི་ཡོད་དོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་ཐ་སྙད་འདོགས་ཏེ་མི་འདོགས་པར་ཐལ། གསལ་བ་རྣམས་སྤྱི་དེ་དང་ལྡན་པའི་འབྲེལ་པར་ངེས་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། བསལ་བ་ཁས་བླངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་གལ་ཏེ་སྤྱི་དངོས་པོ་བ་གཅིག་གིས་གྲོགས་བྱས་པའི་གསལ་བ་རྣམས་སྤྱི་འཛིན་ཤེས་པའི་དམིགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་སྤྱི་འཛིན་གྱིས་གསལ་བ་མི་ཤེས་པའི་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། སྤྱི་དངོས་པོ་བ་གཅིག་ཆོས་ཅན། དེ་གསལ་བ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཐ་དད་པ་ཉིད་སེལ་ཏམ་ཅི་སྟེ་སེལ་བར་ཐལ། ཐ་དད་མ་བསལ་ན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཡང་སྟེ་ཐ་དད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་གསལ་བ་དེ་རྣམས་ལ་སྤྱི་གཅིག་གི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུར་མི་འདོད་པ་ལས་ཁྱོད་ཀྱིས་གསལ་བ་ཐ་དད་རྣམས་སྤྱི་འཛིན་སྐྱེད་བྱེད་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི་གལ་ཏེ་སྤྱི་དང་བྲལ་བའི་དུ་མས་སྤྱི་བློ་མི་བསྐྱེད་ཀྱི་གསལ་བ་དུ་མའང་སྤྱི་གཅིག་ལ་ལྟོས་ན་ཐ་དད་མིན་པ་སྤྱི་འཛིན་གྱི་བློ་སྐྱེད་ཅེ་ན། སྤྱི་འཛིན་གྱི་བློ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བསྐྱེད་པ་ལ་གསལ་བ་དེ་རྣམས་ནུས་པ་མེད་པར་ཐལ། གསལ་བ་དེ་དག་སོ་སོ་མེད་པར་ཡང་སྤྱི་དེ་གཅིག་གིས་ཀྱང་ཁྱོད་སྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་སྤྱི་བློ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དེ་ཡིས་གསལ་བ་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་ནས་འཛིན་པ་མེད་པ་ཡིན་པར་ཐལ། གསལ་བ་ལ་ཁྱོད་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད
Chinese
具有“是”的语气词，因为内在的表达方式将之前的那个与这个结合在一起，从而能够一起识别为一个。 第二种有四种情况：仅仅是共相不适合作为认识之智的因；共相借助显现也不适合作为因；依赖于共相的众多不适合作为因；依赖于任何一个的共相也不适合作为因。 第一种情况是：按照其他人认为从共相产生认识之智的观点，那个认识之智是有法，不依赖于显现，仅仅将共相本身作为所取境而产生是不行的，因为有太过分的过失。如何呢？共相执持是有法，应成总是仅仅了知那个共相本身，因为是从仅仅将共相作为所取境而产生的缘故。如果承认，则应成不了知显现，因为仅仅了知共相的缘故。如果也承认那样，则应成任何时候都不能将共相与具有它的显现二者联系起来执取，因为不了知显现的时候的缘故。如果也承认那样，则应成如何安立“显现具有共相”这样的名称，因为显现等不能确定与那个共相具有联系的缘故。已经承诺了遮遣。 第二种情况是：如果说共相与一个事物结合的显现等是共相执持之识的对境之因，因此共相执持不会有不了知显现的过失。那么，共相与一个事物是有法，它遣除了那些显现的差别性吗？如果遣除了，则应成遣除了差别性。如果没有遣除差别性，因为是差别性的缘故，也就是因为差别性的理由，你们不承认那些显现是共相一个识的因，但你却将显现的差别作为共相执持的生起者。 第三种情况是：如果说与共相分离的众多不会产生共相之智，但是众多的显现依赖于一个共相，则不差别，会产生共相执持之智。那么，共相执持之智是有法，在产生你的时候，那些显现应成没有能力，因为即使没有那些显现各自，那个共相一个也应当产生你。如果承认，则共相之智是有法，应成你不会以它将显现作为所取境而执取，因为显现没有产生你的能力。
English
The particle "la-can" indicates that the internal expressions combine the previous one with this one, so that they can be recognized together as one. The second has four cases: mere universals are not suitable as the cause of the wisdom of recognition; universals aided by appearances are not suitable as the cause; the many that depend on universals are not suitable as the cause; universals that depend on any one are also not suitable as the cause. The first case is: According to the view of others who believe that the wisdom of recognition arises from universals, that wisdom of recognition is the subject. It is not possible to arise from merely taking the universal itself as the object without relying on appearances, because there is the fault of being too extreme. How so? The grasping of universals is the subject. It follows that one always cognizes only that universal itself, because it arises from merely taking the universal as the object. If you accept this, it follows that you do not know the appearance, because you only know the universal. If you also accept that, it follows that you never grasp the universal and the appearance that possesses it as connected, because you do not know the appearance at that time. If you also accept that, it follows that you cannot apply the term "the appearance possesses the universal," because the appearances are not certain to be connected with that universal. The refutation has been promised. The second case is: If you say that the appearances combined with one universal entity are the cause of the object of the knowledge that grasps the universal, so there is no fault of the grasping of the universal not knowing the appearance. Then, the universal and one entity is the subject. Does it eliminate the difference of those appearances? If it eliminates it, it follows that it eliminates the difference. If it does not eliminate the difference, because it is different, that is, because of the reason of difference, you do not accept that those appearances are the cause of one consciousness of the universal, but you make the difference of the appearances the producer of the grasping of the universal. The third case is: If you say that the many separated from the universal do not produce the wisdom of the universal, but if the many appearances depend on one universal, then there is no difference, and the wisdom of grasping the universal arises. Then, the wisdom of grasping the universal is the subject. It follows that those appearances have no power to produce you, because even without those individual appearances, that one universal should produce you. If you accept this, then the wisdom of the universal is the subject. It follows that you do not grasp the appearance as the object with it, because the appearance has no power to produce you.