Tibetan
་ཡིན་ཅིང་། དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་དེ་ཡང་ཕན་ཚུན་རྗེས་འགྲོ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཚིགས་བཅད་འདིས་ནི་དངོས་པོ་དང་སྤྱིའི་གཞི་མཐུན་དང་། དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་ན་དོན་དམ་པར་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པ་གཉིས་ཀ་བཀག་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་མྱུ་གུ་བསྐྱེད་པའི་ས་བོན་ལས་ཐ་དད་པའི་ཆུ་ལུད་སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་མྱུ་གུ་བསྐྱེད་ན་ནས་ཀྱི་ས་བོན་སོགས་ཐམས་ཅད་སཱ་ལུའི་མྱུ་གུ་སོགས་སྐྱེད་པ་པོར་འགྱུར་ཏེ། ཐ་དད་པར་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རང་བཞིན་གཅིག་གིས་བསྐྱེད་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་དེས་ན་ནས་ཀྱི་ས་བོན་དང་སཱ་ལུའི་ས་བོན་བདག་ཉིད་ཐ་དད་དུ་མཚུངས་ཀྱང་སཱ་ལུའི་ས་བོན་སོགས་འགའ་ཞིག་ཆོས་ཅན། སཱ་ལུའི་མྱུ་གུའི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་གཞན་པ་ནས་ཀྱི་ས་བོན་སཱ་ལུའི་མྱུ་གུའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུ་འདི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ནམ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་དངོས་རྣམས་རང་བཞིན་གཅིག་པ་དགག་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། ཐལ་བ་འགོད་ཅིང་ཉེས་སྤོང་དགག །སེལ་བའི་སྤྱི་ལ་མཚུངས་པ་སྤང་། །རང་མཚན་སྐྱེད་བྱེད་མིན་པ་སྤང་། །དུ་མས་བསྐྱེད་ལ་གནོད་བྱེད་མེད། །གཅིག་གིས་བསྐྱེད་ལ་གནོད་བྱེད་ཡོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་ཐ་དད་མེད་པ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ན། སྔ་ཕྱིར་འབྱུང་བའི་དངོས་པོ་སྣ་ཚོགས་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཅིག་ཆར་སྐྱེ་འཇིག་ཏུ་འགྱུར་བར་ཐལ། རྫས་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཐ་དད་གཏན་མེད་མ་ཡིན་གྱི་སྤྱི་གཙོ་བོ་དེ་ལས་གནས་སྐབས་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པས་ཅིག་ཆར་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པ་དེ་ལྟར་མི་འགྱུར་ཏེ། གནས་སྐབས་མི་རྟག་ཀྱང་རང་བཞིན་རྟག་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཙོ་བོའི་བདག་ཉིད་ཆོས་ཅན། ཁྱད་པར་དེའི་རང་བཞིན་དུ་གཅིག་པ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱད་པར་གཅིག་འཇིག་པའི་ཚེ་ཁྱོད་མི་འཇིག་པར་གནས་ན་སྟེ་གནས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དོན་ལ་ཐ་དད་དུ་འགྱུར་ལ་དེ་ལྟར་ན། སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ཆོས་ཅན། ཁྱད་པར་འདིའི་སྤྱི་འདི་ཞེས་སམ། སྤྱི་འདིའི་ཁྱད་པར་འདིའོ་ཞེས་པའི་སྒྲ་བློ་དོན་མཐུན་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཕན་ཚུན་ལྟོས་པ་མེད་པའི་རྫས་ཐ་དད་ཡིན་པ་དེས་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་གསལ་བ་འཇིག་པའི་ཚེ་སྤྱི་འཇིག་མི་འཇིག་བརྟགས་པའི་ཉེས་པ་དེ་སེལ་བའི་སྤྱི་ལའང་མཚུངས་ཏེ། སེལ་བའི་སྤྱིའང་གསལ་བ་གཅིག་ཞིག་པས་འཇིག་པ་ལྟར་ན་གསལ་བ་ལྷག་མ་སྤྱི་མེད་དུ་འགྱུར་ལ། མི་འཇིག་ན་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་རྫས་ཐ་དད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདིར
Chinese
ཡིན་ཅིང་། དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་དེ་ཡང་ཕན་ཚུན་རྗེས་འགྲོ་མེད་པའི་ཕྱིར། 因为，真实存在的事物也是互不随顺的缘故。这段文句是要理解为，事物和总体的基础相同，以及如果具有作用能力，也不一定真实具有作用能力，这两种情况都被否定了。第三，如果产生苗芽的种子以外的水肥等也能产生苗芽，那么青稞的种子等一切都会变成稻子的苗芽等的产生者，因为在不同之处没有差别。如果说一个自性产生就会太过分，因此青稞的种子和稻子的种子本体虽然相同，但稻子的种子等某些法，是稻子苗芽的因，而其他的青稞种子不是稻子苗芽的因，因为像这样是事物的自性或规律。第二，破斥诸法自性相同有五点：提出过失并否定免除过失，对遣除的总体也同样适用，遣除不能产生自相，多者产生没有损害，一者产生有损害。第一，如果一切事物没有自性差别，都是一个，那么先后出现的各种事物，就应同时生灭，因为是一个实体的缘故。如果说不是完全没有差别，而是从总体主要部分暂时有差别，所以不会同时生灭，因为暂时无常但自性恒常。那么，主要部分的本体，就不应与差别是同一个自性，因为在一个差别灭亡时，你不会灭亡而存在。如果承认，那么总体和差别在意义上就变成不同，这样，总体和差别，这个差别是这个总体，或者这个总体是这个差别这样的词语和概念，就不会一致地运用，因为是互不依赖的不同实体的缘故。第二，如果说在明亮消失时，考察总体是否消失的过失，对遣除的总体也同样适用，遣除的总体也是，如果一个明亮消失就消失，那么剩下的明亮就会变成没有总体，如果不消失，那么总体和差别就会变成不同实体。在这里
English
Since things that truly exist do not follow each other. This verse should be understood as negating both the common basis of things and generality, and the fact that if something has the ability to perform a function, it does not necessarily mean that it truly has the ability to perform that function. Third, if water, fertilizer, etc., which are different from the seed that produces the sprout, can also produce the sprout, then all barley seeds, etc., will become the producers of rice sprouts, etc., because there is no difference in their being different. If one nature produces, it would be too extreme. Therefore, although barley seeds and rice seeds are the same in essence, some rice seeds, etc., are the cause of rice sprouts, while other barley seeds are not the cause of rice sprouts, because this is the nature or law of things. Second, there are five points to refute the sameness of nature of all things: stating the fault and refuting the avoidance of fault, the same applies to the general that is eliminated, eliminating the inability to generate self-characteristics, there is no harm in generating by many, and there is harm in generating by one. First, if all things have no difference in nature and are one, then the various things that appear one after another should arise and cease simultaneously, because they are one substance. If it is said that there is not a complete lack of difference, but that there is a temporary difference from the main part of the whole, so they do not arise and cease simultaneously, because the temporary is impermanent but the nature is constant, then the essence of the main part should not be the same nature as the difference, because when one difference disappears, you will not disappear but exist. If you admit it, then the whole and the difference become different in meaning, and in that case, the words and concepts of the whole and the difference, this difference is this whole, or this whole is this difference, will not be used consistently, because they are different entities that do not depend on each other. Second, if it is said that the fault of examining whether the whole disappears when the bright disappears also applies to the whole that is eliminated, the whole that is eliminated is also, if one bright disappears, then the remaining bright will become without the whole, and if it does not disappear, then the whole and the difference will become different entities. Here
Tibetan
་སེལ་བའི་སྤྱི་ལ་དེ་མིན་ལས་ལྡོག་པ་སེལ་ངོར་གསལ་བ་ཀུན་ལ་ཡོད་པ་ལ་སེལ་བར་བྱས་པ་དང་། རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་སེལ་བར་བྱེད་པ་པོ་ལ་སེལ་བའི་མིང་གིས་བཏགས་པ་གཉིས་ལས། དང་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ན་ལྡོག་པའི་སེལ་བ་དེ་ཆོས་ཅན། གསལ་བ་གཅིག་ཞིག་པ་ན་ཁྱོད་དོན་ལ་གནས་པ་དང་མི་གནས་པའི་དངོས་པོ་གང་ཡིན་ཞེས་བརྟག་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་དུ་མ་ལ་གཅིག་ཏུ་རྟོག་པའི་སྤྱིའི་བློ་ཡང་ཆོས་ཅན། གསལ་བ་གཅིག་ཞིག་པ་ན་ཁྱོད་དོན་ལ་གནས་པའམ་མི་གནས་པའི་དངོས་པོ་གང་ཡིན་ཞེས་པའི་སྒོ་ནས་སུན་དབྱུང་བ་ཡང་མེད་དེ། ཁྱོད་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་གསལ་བར་སྣང་བ་ནི་བསླད་པ་འཁྲུལ་ཤེས་ཡིན་གྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་གསལ་བ་དང་རྫས་གཅིག་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པའི་རྫས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདི་ནི། ཤེས་ལས་ཐ་དད་མ་ཡིན་པ། །ཇི་ལྟར་དོན་གཞན་འབྲང་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་དོན་གཅིག་གོ །འདིར་བོད་དག་དོན་རང་མཚན་ལ་སེལ་བར་བྱས་པ་དང་། དེ་མིན་ལས་ལྡོག་པའི་མེད་དགག་ལ་སེལ་བར་བྱས་པ་དང་། རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ལ་སེལ་བར་བྱས་པ་གསུམ་ལས། དང་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ན་གསལ་བ་དང་སྐྱེ་འཇིག་ཅིག་ཆར་དུ་བྱེད་ཅེས་པ་ཁ་བསྐང་། གཉིས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཚིག་རྐང་དང་པོ་གཉིས། གསུམ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་རྐང་པ་ཕྱི་མ་གཉིས་ཏེ་དེ་ཡང་སྤྱིའི་བློ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་སྤྱི་དེ་གསལ་བ་གཅིག་ཞིག་པ་ན་དོན་ལ་གནས་མི་གནས་དཔྱད་པའི་སྒོ་ནས་སུན་དབྱུང་དུ་མེད་དེ། བསླང་པ་ཡིན་པས་རང་གིས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་སྤྱི་དེ་བདེན་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འཆད་པ་ནི་རྒན་པོའི་ཟེར་སྒྲོས་ཚད་མར་བྱས་པས་གཞུང་གི་དགོངས་པ་མ་ལོན་པ་སྟེ། དང་པོ་ཁ་བསྐང་བ་ཡང་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ལྡོག་པའི་གཞན་སེལ་ལ་མེད་དགག་གིས་ཁྱབ་པ་ནི་སྤྱི་དོན་དུ་བཀག་ཟིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གསུམ་པ་སྤྱིའི་བློས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་སྤྱི་ལ་སྦྱར་བ་ནི། ལྡོག་པ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཕྱིར། །ཞེས་པ་དང་ཁྱད་པར་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི་ཆུ་ལུད་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་མྱུ་གུ་ཇི་ལྟར་བསྐྱེད་དེ་མི་སྐྱེད་པར་ཐལ། མྱུ་གུ་དེའི་སྐྱེད་བྱེད་ས་བོན་གྱི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལས་གཞན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མ་ཁྱབ་སྟེ། རང་བཞིན་ཐ་དད་པའི་ཁྱད་པར་ཆུ་ལུད་སོགས་ཉིད་མྱུ་གུ་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་ཟིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་དེ་རྣམས
Chinese
对于遣除的共同点，凡是存在于遣除非此的遮止显现的一切事物上，都作为遣除；对于遣除分别念的影像者，赋予遣除之名，这二者之中，就第一种情况而言，作为法，遮止的遣除。如果一个显现消失，你（遣除）是存在于意义上还是不存在于意义上的事物呢？这样进行考察是不合理的，因为你（遣除）是无自性的缘故。就第二种情况而言，将众多视为一体的分辨念的共同心识也是法，如果一个显现消失，你（共同心识）是存在于意义上还是不存在于意义上的事物呢？通过这种方式进行驳斥也是没有的，因为对你（共同心识）来说，外境的显现是虚假的错觉，是了知并非外境的显现和实体是一体的实体之故。这与“与识不相异，如何随他义”所说之义相同。此处，藏人将实事自相作为遣除，将非此的遮止的无遮作为遣除，将分别念的影像作为声音的实际所诠释作为遣除，这三者之中，就第一种情况而言，补充说显现和生灭同时。就第二种情况而言，是前两句。就第三种情况而言，是后两句，也就是共同心识作为法，你所增益的共同点，如果一个显现消失，就不能通过考察存在与否来进行驳斥，因为是虚假的，自己所增益的共同点并非真实之故。这样解释是因为将老人的说法作为衡量标准，没有领会经文的意图，首先补充也是没有必要的，并且遮止的他者遣除被无遮所遍及，这已经在共同意义上被否定了，并且第三种情况将共同心识应用于分别念所增益的共同点上，与“遮止无自性故”这句话没有区别。第三个例子是水肥等作为法，你如何产生幼苗，又如何不产生呢？因为幼苗的产生者，种子的体性与它不同。如果这样问，则不遍及，因为已经说过，自性各异的差别，水肥等本身就是幼苗的产生者。如果这些差别。
English
Regarding the commonality of elimination, everything that exists in the manifestation of eliminating non-that is taken as elimination; for the one who eliminates the image of conceptualization, the name of elimination is given. Among these two, in the first case, the elimination of negation is the subject. If one manifestation disappears, is it something that exists in meaning or does not exist in meaning? It is not reasonable to investigate in this way, because you (elimination) are without inherent existence. In the second case, the common consciousness of discriminating many as one is also the subject. If one manifestation disappears, is it something that exists in meaning or does not exist in meaning? There is no refutation through this method either, because for you (common consciousness), the appearance of external objects is a false illusion, because it is the entity that knows that the appearance and substance of external objects are not one and the same. This is the same as what is said, "Not different from consciousness, how can it follow other meanings?" Here, Tibetans take the real entity's own characteristic as elimination, take the non-affirming negation of eliminating non-that as elimination, and take the image of conceptualization as the actual object expressed by sound as elimination. Among these three, in the first case, it is supplemented by saying that manifestation and arising and ceasing occur simultaneously. In the second case, it is the first two lines. In the third case, it is the last two lines, that is, the common consciousness is the subject. The commonality that you impute, if one manifestation disappears, cannot be refuted by examining existence or non-existence, because it is false, and the commonality that you impute is not true. Explaining in this way is because the words of the elders are taken as the standard, and the intention of the scripture is not understood. First, supplementation is also unnecessary, and the elimination of otherness by negation is pervaded by non-affirmation, which has already been negated in the common meaning. And the third case, applying the common consciousness to the commonality imputed by conceptualization, is no different from the statement "Because negation is without inherent existence." The third example is that water and fertilizer, etc., are the subject. How do you produce sprouts, and how do you not produce them? Because the producer of the sprout, the nature of the seed, is different from it. If asked in this way, it is not pervasive, because it has already been said that the differences in nature, water and fertilizer, etc., are themselves the producers of sprouts. If these differences.