Tibetan
པ་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བརྗོད་བྱར་འདོད་པ་ལ་སྒྲས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མ་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་མི་འཇུག་པར་ཐལ་བ་མཚུངས་པ་མིན་ཏེ། ཁྱོད་དང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གཅིག་ཏུ་རློམ་པའི་སྒོ་ནས་སྒྲས་བརྗོད་པ་ན། རྣམ་པ་དེ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱི་རོལ་དེ་འདྲ་བར་སྣང་བའི་བློ་སྐྱེ་ཞིང་དེ་ལས་དོན་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། གཞན་མིང་སོགས་བརྗོད་བྱར་འདོད་པ་ལ་ཆོས་ཅན། སྒྲ་ལས་དོན་ལ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་བློའི་རྣམ་པ་ལ་དོན་དུ་འཁྲུལ་པ་དེ་མེད་པར་ཐལ་ཏེ། ཕྱི་རོལ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སྣང་བ་ཡི་བློ་ནི་ཁས་ལེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། གལ་ཏེ་མིང་སོགས་ལ་དོན་དུ་ཞེན་པའི་རྣམ་ཤེས་དེ་ཁས་ལེན་ན་ཡང་མིང་སོགས་འཛིན་པའི་རྣམ་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལས་རྫས་གཞན་ཐ་དད་པའི་མིང་སོགས་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་གཟུང་དོན་དུ་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཅན་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལས་རྫས་ཐ་དད་པའི་མིང་སོགས་ལོག་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཁྱོད་ལྡོག་པ་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྔ་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཤེས་པ་ཀུན་གཟུང་དོན་དང་ལྡན་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར་ན། མིང་སོགས་འཛིན་པའི་རྣམ་ཤེས་དེ་ཡང་མིང་སོགས་ཀྱི་གཟུང་དོན་དང་ལྡན་པར་གྲུབ་སྟེ། གཟུགས་སོགས་རང་མཚན་པའི་དོན་ལྡན་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཤེས་པ་ཡིན་ན་གཟུང་དོན་དང་ལྡན་པས་ཁྱབ་པ་དེ་འཐད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་སོགས་གཟུང་དོན་ཡོད་པ་ལས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མ་གྲུབ་སྟེ། རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་དེ་ཡང་འདུ་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། འདུ་བྱེད་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་པ་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་སྔོན་པོ་དང་དབྱིབས་ལ་སོགས་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས་ཏེ། འདུ་བྱེད་དེ་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་དང་བྲལ་བར་འདོད་པས་སོ། །གལ་ཏེ་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་ལ་སྔོ་སོགས་རང་མཚན་པ་དངོས་སུ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བའི་སྔོ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཆོས་ཅན། སྔོ་སོགས་རང་མཚན་པ་མིན་ཏེ་རྩིག་པ་སོགས་ལ་ཐོགས་མེད་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་ནའོ། །དེས་ན་དེ་ཆོས་ཅན། ཤེས་པ་ཡིན་གྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་རུང་གི་ཡུལ་དེ་ཉིད་ན་གནས་པའི་སྐྱེས་བུ་གཞན་གྱིས་སྣང་ནས་མི་ཤེས་པར་རྨི་བ་པོ་རང་ཉིད་ཀྱིས་སྣང་ནས་ཤེས་པའི་ཕྱིར། རྨི་ལམ་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་ཤེས་པར་བསྟན་པའི་རིགས་པ་དེས་ནི་ཆོས་ཅན། རྟོག་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་མིང་སོགས་ཤེས་པར་བརྗོད་པ་སྟེ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་མིང་སོགས་དེ་གཞན་ལ་མི་སྣང་བར་རང་ཉིད་ཀྱིས་སྣང་ནས་ཤེས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་མིག་ལ་སོགས་པའི་བློ་མ་འཁྲུལ་བ་གཟུང་དོན་དང་ལྡན་པར་འདོད་པ་དེ་ཉིད་དོན་ལྡན་དུ་རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་འདོད། གལ་ཏེ་རྒྱུ་གཞན་ཚང་ཡང་གཟུང་དོན་མེད་ན་མི་སྐྱེ་བས་གཟུང་དོན་གྱི་ནུས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དབང་ཤེས་ལས་གཞན་རྟོག་པ་ཆོས་ཅན། གཟུང་དོན་མེད་པ་ཅན་ཐོབ་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། གཟུང་དོན་གྱི་ནུས་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། སྒྲས་བློ་དོན་གང་དང་ཡང་འབྲེལ་མེད་ཀྱི་མིང་སོགས་རྐྱང་པ་བརྗོད་ཅེ་ན་ཡང་། དོན་གཉེར་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། བུམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ལས་བུམ་པ་ལ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། བུམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲས་བུམ་པ་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་སྒྲས་དོན་རང་མཚན་དང་འབྲེལ་པ་དང་ལྡན་པའི་མིང་སོགས་ཁོ་ན་བརྗོད་ཅེ་ན། ད་ལྟར་ཆོས་ཅན། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་སྒྲའི་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། འདས་པའི་དོན་རང་མཚན་དང་། དེ་དང་འབྲེལ་བའི་མིང་སོགས་དེ་ནི་ཟད་ཅིང་། མ་འོངས་པའི་དོན་རང་མཚན་དང་མིང་སོགས་དེ་དག་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད། དེ་དག་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། བྱེ་བྲག་པ་ན་རེ། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་ཡང་དབང་སོགས་དོན་མེད་དུ་ཐལ་བར་མི་འདོད་དེ། སྒྲ་ཡིས་སྤྱི་ཡན་གར་བའི་དངོས་པོ་ནི་དངོས་སུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སྒྲ་ལས་སྤྱི་དངོས་སུ་རྟོགས་ཤིང་རང་མཚན་སྣང་ནས་རྟོགས་པ་ལ་དབང་སོགས་དགོས་སོ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། ཡན་གར་སྤྱི་ཉིད་བརྗོད་པ་མེད། །བརྗོད་ན་ཐལ་བ་གཉིས་ཀྱིས་གནོད། །ཐལ་བ་ཕྱི་མའི་ཉེས་སྤོང་དགག །རྣམ་པ་རྒྱུ་མེད་ཐལ་བས་གནོད་པའོ། །དང་པོ་ནི་སྒྲ་ཆོས་ཅན། སྤྱི་ཡན་གར་བ་དངོས་སུ་བརྗོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དབང་སོགས་དོན་མེད་དུ་ཐལ་བའི་སྐྱོན་མི་འཇུག་པ་དེ་མིན་པར་ཐལ། སྤྱི་ནི་ཡན་གར་བ་བརྗོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། མ་གྲུབ་སྟེ། སྤྱི་ཡན་གར་བ་ཡོད་ཅིང་དེ་སྒྲས་བརྗོད་ཅེ་ན། ཡང་སྤྱི་དེ་ཆོས་ཅན། གསལ་བ་ཀུན་ལའང་མཚུངས་པར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བ་དང་། རང་འཛིན་གྱི་བློ་བསྐྱེད་པ་གསལ་བ་སོགས་ཀྱིས་གསལ་བར་བྱས་པ་མིན་པར་ཐལ། གསལ་བ་ལ་ལྟོས་མེད་ཀྱི་ཡན་གར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐལ་བ་ཕྱི་མ་
Chinese
显现于识的对境法，您如果主张它是所诠释的，那么，由于声音没有诠释外境的意义，因此推论出它不作用于外境是相同的，这不成立。因为当声音通过您和外境被认为是一体的方式来诠释时，对境会生起这样的心识，即对境的自性显现为外境那样，并且由此会作用于外境。第三，对于主张其他名称等是所诠释的，立宗，声音作用于意义的原因，推论出在心识的显现中，将意义误认为实有的情况是不存在的，因为不承认显现为外境意义形象的心识。第四，如果承认执著名称等为意义的识，那么，执著名称等的识，立宗，从您之外的实体上来说，与您不同的名称等，不是通过量成立的您的所取境，因为从您之外的实体上来说，与您不同的名称等，没有通过颠倒的力量成立您的遣返。第五，如果因为确定一切识都具有所取境，所以执著名称等的识也成立为具有名称等的所取境，那么，由于不应许色等具有自相的意义，如果这样认为，那么，识如果是具有所取境遍及一切，这个说法是不成立的，因为梦境的识等，是从具有所取境之外的其他形象中显现出来的。如果说这不成立，因为梦境的识也是从将有为事物作为所取境而产生的，那么，梦境的识，立宗，也不是从将有为事物作为所取境而产生的，因为它显现为蓝色和形状等。如果承认周遍，因为认为有为事物是与颜色和形状分离的。如果说在梦境的识中，蓝色等自相是真实显现的，那么，在梦境的识中显现的蓝色等的形象，立宗，不是蓝色等自相，因为它显现为对墙壁等没有阻碍。因此，它，立宗，是识而不是外境，因为处在可见的境中的其他人在显现时不知道，而做梦者自己显现时知道。这是关于在梦中显现的形象是识的理路。
English
The object appearing to consciousness, if you assert it as the expressible, then, since sound does not express the meaning of external objects, it is not the same to infer that it does not engage with external objects. Because when sound expresses it through the way that you and the external object are considered as one, a consciousness arises in which the nature of the object appears as such an external object, and from this, it will engage with the object. Third, for those who assert that other names etc. are the expressible, the reason why sound engages with meaning, it is inferred that the delusion of meaning in the appearance of consciousness does not exist, because the consciousness that appears as the image of external object meaning is not admitted. Fourth, if one admits the consciousness that clings to names etc. as meaning, then, the consciousness that grasps names etc., the subject, from the perspective of an entity other than you, names etc. different from you are not established by valid cognition as your apprehended object, because from the perspective of an entity other than you, names etc. different from you do not establish your negation through the power of inversion. Fifth, if it is certain that all consciousnesses possess apprehended objects, then the consciousness that grasps names etc. is also established as possessing the apprehended object of names etc., because it is not permissible for forms etc. to possess the meaning of self-characteristics, if you think so, then, the statement that if it is consciousness, it is pervaded by possessing an apprehended object is not valid, because dream consciousness etc. appear from images other than possessing an apprehended object. If you say that this is not established, because dream consciousness also arises from having conditioned phenomena as the apprehended object, then, dream consciousness, the subject, also does not arise from having conditioned phenomena as the apprehended object, because it appears as blue and shapes etc. If the pervasion is admitted, it is because conditioned phenomena are considered to be separate from color and shape. If you say that in dream consciousness, blue etc. self-characteristics appear directly, then, the image of blue etc. appearing in dream consciousness, the subject, is not blue etc. self-characteristics, because it appears unobstructed on walls etc. Therefore, it, the subject, is consciousness and not an external object, because other people who are in the visible realm do not know when it appears, but the dreamer himself knows when it appears. This is the reasoning that shows that the image appearing in a dream is consciousness.
Chinese
知是法。成为分别之境的名等称为知是成立的，因为成为分别之境的名等，不显现于他者，而是自己显现而知，为了显示此理。此外，眼等不欺骗的识，具有所取义，认为彼即是有意义的，以何理由认为有意义？如果其他因缘具足，但没有所取义则不生，因为见到所取义的能力。如果是这样，则除了根识之外的分别，是法。应成为无所取义者，因为不依赖于所取义的能力。第二，声音说与任何心识义都无关的单一名等吗？如果这样，则求义者，是法。从瓶子之声不会理解为瓶子，因为瓶子之声没有说瓶子。第三，如果声音只说与义自相有关联且具有的名等，如果是这样，则现在是法。过去和未来不是声音的所说，因为过去义的自相，以及与之相关的名等已经灭尽，未来义的自相和名等尚未产生。第二有二，说宗，破彼。第一，胜论师说，如果事物是声音的真实所说，也不认为根等成为无意义，因为声音真实地说普遍周遍的事物。因此，从声音真实地了知普遍，显现自相而了知，则需要根等。第二有四，周遍总相无说，若说二过所害，破除后过之过，以无因之过所害。第一，声音是法。以真实说周遍总相的理由，不容许根等成为无意义的过失，因为总相不是说周遍的。第二，不成，如果说有周遍总相，且声音说彼，那么，彼总相是法。不应成为在一切显现中都相同地随行，并且，生起自执之心，不应成为被显现等所显现，因为是不依赖于显现的周遍。后一个推论
English
Knowing is the subject. Names, etc., that become objects of conceptualization are said to be known, which is established because names, etc., that become objects of conceptualization do not appear to others, but appear to oneself and are known, in order to show this reason. Furthermore, non-deceptive consciousnesses such as the eye, which are considered to possess apprehended objects, why are they considered meaningful? If other causes are complete but there is no apprehended object, it does not arise, because the capacity of the apprehended object is seen. If so, then apart from sense consciousness, conceptualization is the subject. It should become something that is devoid of apprehended objects, because it does not rely on the capacity of apprehended objects. Second, does sound utter only names, etc., that are unrelated to any mental object? If so, then a person seeking meaning is the subject. It should not be the case that the sound of "pot" refers to a pot, because the sound of "pot" does not utter pot. Third, if sound only utters names, etc., that are related to and possess the own-character of the object, if so, then the present is the subject. The past and future should not be the objects of sound, because the own-character of the past object and the names, etc., related to it have ceased, and the own-character of the future object and the names, etc., have not yet arisen. The second has two parts: stating the assertion and refuting it. First, the Vaisheshika says, even if an object is the actual object of sound, it is not accepted that the senses, etc., become meaningless, because sound actually utters the pervasive universal object. Therefore, from sound, the universal is actually understood, and the own-character appears and is understood, so the senses, etc., are necessary. The second has four parts: the pervasive universal itself is not expressed; if expressed, it is harmed by two consequences; refuting the fault of the latter consequence; it is harmed by the consequence of causelessness. First, sound is the subject. It is not the case that the fault of the senses, etc., becoming meaningless is not allowed because of the reason of actually expressing the pervasive universal, because the universal is not expressed as pervasive. Second, it is unestablished. If it is said that there is a pervasive universal and sound expresses it, then that universal is the subject. It should not be the case that it follows equally in all appearances, and it should not be the case that the mind that grasps itself is illuminated by appearances, etc., because it is pervasive without relying on appearances. The latter inference