Tibetan
ར་རྟོགས་པ་ན་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་ངོ་འཕྲོད་པ་ཡིན། སེམས་དེའི་ངོ་བོ་འགྲོ་གནས་འབྱུང་གསུམ་ལ་དཔྱད་པས་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པར་རྨི་ལམ་གྱི་རྟ་གླང་ལྟར་དོན་ལ་མ་གྲུབ་པར་རྟོགས་པ་སེམས་སྟོང་པར་ངོ་འཕྲོད། སྟོང་ཞིང་གསལ་དྭངས་ཀྱི་ངང་ནས་འགགས་མེད་བདེ་ཆེན་སྣ་ཚོགས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འཆར་བ་ཆུ་ནང་ (༣༠)གི་ཟླ་བ་ལྟར་རྟོགས་པས་སྟོང་པ་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་ངོ་འཕྲོད་པ་ཡིན། དེ་ལྟར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་ཙམ་ནས་གསལ་རིག་སྟོང་པ་ལྷུན་གྲུབ་སྤྲོས་བྲལ་འགྱུར་མེད་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལས་མ་གཡོས་པར་སྤྲུལ་ལ་མདུད་པ་བོར་བ་ལྟར་ཤར་གྲོལ་དུས་མཉམ་པར་ངེས་པས་ལྷུན་གྲུབ་རང་གྲོལ་དུ་ངོ་འཕྲོད་པ་ཡིན། ངོ་སྤྲོད་རྒྱུའི་སེམས་དེ་ནི་ཐ་མལ་ཤེས་པ་མི་འགྱུ་དགུ་འགྱུ་རིག་རིག་ཏུར་ཏུར་པོ་འདི་ཀ་གསལ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་སམ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བས་དེ་ངོ་ཤེས་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྟོགས་པ་ཟེར་བ་ཡིན་པས་དེ་ལ་སྒོམ་རྒྱུ་ཅི་ཡང་མེད་པར་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མ་ཡེངས་པར་རིག་པ་ཧྲིག་གེར་རང་སར་བཞག །ལེགས་སུ་རེ་བ་དང་ཉེས་དོགས་པའི་རེ་དོགས་གང་ཡང་མི་བྱ་བར་ལྷོད་གློད་ལ་ཐ་མལ་ཤེས་པའི་རང་ངོ་བསྐྱངས་པས་སྐད་ཅིག་དེ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བདེ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་དེ་སྤྲིན་མེད་ཀྱི་ནམ་མཁའ་དག་པའི་དཀྱིལ་ལྟར་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །ད་ཞི་ལྷག་ཟུང་དུ་འབྲེལ་ཞིང་ཉམས་རྟོགས་ཕུལ་དུ་བྱུང་སྟེ་ཐར་པའི་ལམ་དུ་ཚུད་པ་ཡིན་གོ་བཅད། མདོར་ན་གཉིས་འཛིན་གྱི་འཁྲུལ་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་སྤྲོས་བྲལ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ངོ་འཕྲོད་པ་ཡིན། དེའང་མོས་གུས་ཅན་ལ་ལྡིང་། གདུང་ཤུགས་ཅན་གསོལ་བ་འདེབས་པ་ལ་འཁོར། བྱིན་རླབས་ཞུགས་པ་ལ་འབབས་པ་ཡིན་ལ། མ་སྦས་པར་རང་ཆས་སུ་རང་ལ་ཡོད་པར་དེ་སྔར་ངོ་མ་ཤེས། ད་ངོ་འཕྲོད་པ་ཡིན་པས་གཞི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཐོག་ཏུ་སླེབས། ལམ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་མཐོང་། འབྲས་བུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་ཡིན་པས་དགའ་བ་སྒོམ་ལ་དུས་རྒྱུན་དུ་ནན་ཏན་སྙིང་པོར་བྱས་ཏེ་སྐྱོང་བ་གལ་ཆེའོ། །འདི་ངོ་སྤྲོད་རྣམས་དང་བལྟ་ཚུལ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བྱས། དེའི་སྐྱེ་ཚུལ་དང་བསྟུན་ངོ་སྤྲོད་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བྱས་ལ། དེ་ (༣༡)ལྟར་མ་བྱས་པར་ཐོག་མ་ནས་ངོ་སྤྲོད་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བྱས་ན་དྲེད་པོ་ཆོས་རྒྱུས་ཅན་རྟིང་སོར་གཞན་གྱིས་ཁྲིད་
Chinese
一旦证悟，所有显现都与心相认。审视此心的自性，于去、住、来三者皆无所成，如梦中的马、牛一般，了知其在实义上无所成，即是与心之空性相认。于空寂澄明的状态中，无碍大乐种种任运而生起，如水中（30）之月般了知，即是与空性任运相认。如是任运成就之际，明觉空性任运、离戏、不变、大乐，不离此而如蛇解开自身之结一般，生起与解脱同时，故而确信任运自解脱，即是与任运自解脱相认。能相认之心的体性，即是庸常意识，不摇不动、摇而不动，觉性明明赫赫、突突兀兀的这个，即是光明空性双运、大乐、具足一切殊胜之空性，或者称为大手印，若能认识此，即称为证悟大手印，故而对此无需修持任何，刹那也不散乱，觉性坦然安住于自处。对于好与坏的希冀与疑虑皆不作，放松自在，守护庸常意识的自性，于此刹那，大手印乐空双运，便如无云晴空般显现。如今寂止与胜观双运，体验证悟殊胜，已然进入解脱道。总而言之，与脱离一切二取迷乱的无二智慧、离戏大乐、具足一切殊胜之空性大手印相认。此亦是对具信者而言如雄鹰般飞翔，对具强烈虔诚者而言如转绕，对加持入身者而言如降临。此不加掩饰，本自具足，然先前未能认识，如今已相认，故而立足于基大手印之上，于道中见大手印之自性，于果中安住于大手印，故而欢喜修持，恒时以精进为心要而守护至关重要。此乃将所有相认与见解归为一处。依其生起之方式，将相认归为一处。若不如此（31），从一开始便将相认归为一处，则会成为虚张声势的说法者，最终被他人所引导。
English
Once realization dawns, all appearances are recognized as mind. Examining the nature of that mind, it is not established in any of the three—going, staying, or coming. Realizing that it is not established in reality, like horses and cows in a dream, is recognizing the emptiness of mind. From the state of emptiness and clarity, various unimpeded great bliss spontaneously arise, like the moon in the water (30). Realizing this is recognizing spontaneous presence in emptiness. As soon as it is spontaneously accomplished, the clear awareness of emptiness, spontaneous presence, freedom from elaboration, immutability, and great bliss do not waver from this. Like a snake untying its own knot, arising and liberation are simultaneous. Therefore, being certain of spontaneous self-liberation is recognizing spontaneous self-liberation. The nature of the mind that recognizes is this very ordinary consciousness, unmoving and yet moving, the clear and vivid awareness, this very one that is the union of clarity and emptiness, great bliss, the emptiness that possesses all supreme qualities, or what is called Mahamudra. If you recognize this, it is called realizing Mahamudra. Therefore, there is nothing to meditate on. Without a moment's distraction, leave awareness vividly in its own place. Without any hope for good or fear of bad, relax and maintain the natural state of ordinary consciousness. In that instant, the Mahamudra, the union of bliss and emptiness, is seen like the center of a clear, cloudless sky. Now, uniting shamatha and vipashyana, experience and realization become outstanding, and you have entered the path of liberation. In short, recognize the Mahamudra, the non-dual wisdom free from all dualistic delusions, the great bliss free from elaboration, the emptiness possessing all supreme qualities. This is like soaring for those with faith, revolving for those with strong devotion, and descending for those who receive blessings. This is unhidden, naturally present within oneself, but previously unrecognized. Now that it is recognized, one arrives at the ground of Mahamudra, sees the nature of Mahamudra on the path, and abides in the fruition of Mahamudra. Therefore, it is crucial to rejoice in meditation and always cultivate diligence as the essence. This is to bring all recognitions and views into one. According to its manner of arising, bring the recognitions into one. If you do not do this (31) and instead bring the recognitions into one from the beginning, you will become a pretentious Dharma speaker who is ultimately led by others.
Tibetan
འདེབས་པ་སོགས་ལའང་ན་འཕར་རྒྱུ་མེད་པར་གོ་བ་སྐམ་པོར་ལུས་ཏེ་གནོད་ཉེན་ཡོད་པས་འདི་བཞིན་མཐོང་ཚུལ་རེ་དང་བསྟུན་ངོ་སྤྲོད་རེ་གདབ་པར་བྱའོ། །འདི་ནི་དངོས་གཞིའི་རིམ་པའོ། །ཐུན་ཉེར་དྲུག །གསུམ་པ་རྗེས་ནི་བོགས་འདོན་ཞིང་གེགས་བསལ་བ། ཡོན་ཏན་སྐྱེ་ཚུལ་དང་། ལམ་བགྲོད་ཚུལ། འབྲས་བུ་མངོན་དུ་བྱེད་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། དལ་འབྱོར་རྙེད་དཀའ་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྒོམ་པ་རྣམས་ལའང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྩིས་ཟིན་པར་བྱ་ཞིང་། བསྐྱེད་རྫོགས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་ཀུན་ལའང་དེ་བཞིན་ཁྱེར་སོ་གསུམ་དང་ལྡན་པ་དང་། སྤྱོད་ལམ་རྣམ་བཞི་ཀུན་ཏུའང་རང་ངོ་ངོས་བཟུང་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་བསྲེ། མ་བཅོས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཞི་ལྷག་དབྱེར་མེད་དེ་ཉིད་དང་མ་བྲལ་བར་ཉམས་སུ་ལེན། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སྤྱོད་པ་བཞིའི་སྒོ་ནས་བོགས་འདོན། གཞན་ཡང་དགེ་མི་དགེའི་སྤང་བླང་ལ་ཞེན་པ་དང་། དུས་གསུམ་མ་གྲུབ་པ་ལ་དུས་འདི་ཙམ་ལ་འཚང་རྒྱའོ་སྙམ་པ་དང་། རང་སེམས་གདོད་ནས་ཡེ་ཤེས་ལྔ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པ་ལ་ཐ་མལ་དུ་བཟུང་བ་དང་། སྒོམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་གཙོ་བོར་མི་འདོན་པར་ཐོས་བསམ་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་གྲོལ་བར་འདོད་པ་སྟེ། ཡུལ་དུས་ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཤེས་རབ་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་སྤངས་ཏེ། ལུས་གནད་ལེགས་པར་བཅའ། གནས་ན་གནས་ཐོག་དང་། འཕྲོ་ན་འཕྲོ་ཐོག་ཏུ་དེའི་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་ཏེ་བཞག་པ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལུས་གནད་གཅིག་ཏུ་འབྱམས་པ་བསྒྱུར་ཅིང་དུབ་པ་སྤང་བ་དང་། ཉམས་རྟོགས་བཟང་ངན་གང་ལའང་ཆགས་སྡང་ཞེན་པ་སྤངས་ཏེ། དང་པོར་མགོ་རྩོམ་པ་དང་། བར་དུ་འཕྲོ་གཅོད་པ། ཐ་མར་ཉམས་སྐྱོང་བར་མཁས་པ་སྟེ་མཁས་པ་གསུམ་ལ་བསླབ་བོ། །ཡང་ (༣༢) བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་སོགས་མདོར་ན་ཉམས་རྟོགས་གང་ལའང་ཞེན་ན་གོལ་ཞིང་ཕུང་བས་དེ་བཞིན་ཆགས་སྡང་སྤང་ངོ་། །ཐུན་ཉེར་གསུམ། གཅིག་དུ་བྲལ་གྱི་རིགས་པ་སོགས་ཀྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་སྟེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་ངོས་སྟོང་པར་སོང་བ་བློས་བྱས་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་གཤིས་ཤོར་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་གཉེན་པོ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་སྤང་བྱར་བཟུང་སྟེ། ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པ་མ་རྟོགས་པ་སྟེ་སྟོང་ཉིད་གཉེན་པོར་ཤོར་བ། གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་གྱི་ལམ་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་ཡིན་པར་མ་རྟོགས་ཏེ་སྟོང་ཉིད་ཁོ་ན་མ་གཏོགས་གཞན་གྱི་ལམ་གྱིས་གོ་མི་ཆོད་པར་བལྟ་བ་ཐབས་ཀྱི་ཆ་ལ་མི་སེམས་པ་སྟོང་ཉིད་ལམ་ཤོར་དང་། ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བར་སྭ་བྷཱ་བ་སོགས་ཀྱིས་སྟོང་ཉིད་དུ་སྦྱངས་ཏེ་ཐམས་ཅད་
Chinese
在播种等等方面，如果没有增长，就会变成干巴巴的理解，存在危害，因此要根据这样的见解，进行相应的介绍。这是正行次第。第二十六座。第三是之后增益和遣除障碍。功德生起的方式，道路行进的方式，以及果实显现的方式。第一，从暇满难得直到修持菩提心等等，都要算入大手印之中。生起次第和圆满次第的一切修持，也要同样具备三种要诀。一切四种威仪，都要认识自性，并与大手印相结合。不作伪、远离戏论的止观无别，不离此而修持。依靠它，通过四种行为来增益。此外，对于善与非善的取舍执着，以及对于三时未成就，却认为在此时就能成佛的想法，以及认为自心本来就具有五种智慧，却视为庸常，以及不将修生慧作为主要，却希望通过闻思慧获得解脱等等。舍弃对于境、时、体性、自性、智慧的颠倒分别。身体要摆正。安住时安住于原位，移动时移动于原位，观察它的体性而安住，并将禅定和身体姿势融为一体，避免转换和疲劳，对于好的和坏的体验和证悟，都要舍弃贪恋和嗔恨。最初开始，中间不断绝，最后善于守护体验，要学习这三种善巧。还有（32），安乐、明、无分别等等，总之，对于任何体验和证悟，如果执着，就会迷失和毁灭，因此要舍弃贪恋和嗔恨。第二十三座。通过一异皆离的理路等等进行确定，一切法自性空性，成为以分别念造作的失去本性的空性，以及将空性视为对治，将烦恼视为所断，没有认识到一切都是空性，即空性成为对治。没有认识到基、道、果三者的道路都是成佛的道路，认为除了空性之外，其他的道路都不能解决问题，不考虑方便的部分，即空性迷失道路。在没有体验的情况下，通过自性等等修习空性，一切
English
In planting and so on, if there is no increase, it will become a dry understanding, and there is danger, so according to such views, corresponding introductions should be made. This is the main practice sequence. Twenty-sixth session. The third is the subsequent increase and removal of obstacles. The way qualities arise, the way to travel the path, and the way to manifest the fruit. First, from the difficulty of obtaining leisure and fortune to the cultivation of bodhicitta and so on, all should be included in the Great Seal. All practices of the generation stage and completion stage should also have the three essentials. In all four types of conduct, recognize your own nature and combine it with the Great Seal. Practice without separation from the uncorrected, non-elaborate, inseparable quiescence and insight. Relying on it, increase through the four conducts. Furthermore, attachment to the acceptance and rejection of good and non-good, and the idea that one will attain enlightenment at this time when the three times have not been accomplished, and the idea that one's own mind inherently possesses the five wisdoms, but regards it as ordinary, and not taking the wisdom born of meditation as the main thing, but wanting to be liberated by the wisdom of hearing and thinking, etc. Abandon the inverted discriminations of object, time, nature, self-nature, and wisdom. The body should be straightened. When staying, stay in the original position, when moving, move in the original position, observe its nature and stay, and transform the samadhi and body posture into one, avoiding conversion and fatigue, and abandon attachment and hatred for good and bad experiences and realizations. First start, in the middle do not interrupt, and finally be skilled in guarding the experience, learn these three skills. Also (32), bliss, clarity, non-conceptuality, etc., in short, if you are attached to any experience and realization, you will be lost and destroyed, so abandon attachment and hatred. Twenty-third session. Through the reasoning of one and many being separate, etc., determine that all dharmas are empty in their own nature, becoming emptiness that has lost its nature due to conceptual fabrication, and regarding emptiness as an antidote, and afflictions as what should be abandoned, not realizing that everything is emptiness, that is, emptiness becomes an antidote. Not realizing that the paths of the three bases, paths, and fruits are all paths to Buddhahood, thinking that only emptiness can solve the problem and not considering the part of skillful means, that is, emptiness loses the path. Without experience, practice emptiness through self-nature, etc., everything