Tibetan
ལ་སྟོང་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱས་འདེབས་པས་ལས་འབྲས་ཁྱད་དུ་གསོད་པ་སྟོང་ཉིད་རྒྱས་འདེབས་སུ་ཤོར་བ་སྟེ་ཤོར་ས་བཞི་སྤང་བར་བྱའོ། །བློས་བྱས་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་འདི་རྣམས་ལས་དང་པོ་པའི་སྐབས་སུ་མི་རུང་བ་མ་ཡིན་ལ་མཐར་སྤང་བར་བྱའོ། །དེ་ནས་སྤང་བླང་བསལ་བཞག་དང་བྲལ་བར་གང་ཤར་གྱི་ངོ་བོ་འཛིན་མེད་ལྷུག་པར་སྐྱོང་བ་ལ་བརྩོན་པར་བྱའོ། །ཐུན་ཉེར་བརྒྱད། ཡང་རྣམ་རྟོག་དང་ཉོན་མོངས་པ་སོགས་སྒོམ་དུ་དགའ་རབ་རེ་ཤར་ཡང་རྟོག་པ་སྤུན་པོར་སོང་མི་ཆུན་པར་དྲག་པོར་གཡོ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྱིད་ལུག །རྟོག་པ་དགྲར་ལངས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་དེ་ཉིད་སྐུ་དྲིན་ཅན་དུ་བལྟས་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་འཛིན་མེད་དུ་བཞག་པས་སེལ་ལོ། །ཉོན་མོངས་པ་དགྲར་ལངས་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་གྲུབ་པར་མཐོང་ནས་ལས་རྒྱུ་འབྲས་ཁྱད་དུ་གསོད་པ་སྟོང་ཉིད་དགྲར་ལངས་དང་། སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་མཐོང་སྣང་བཀྲ་ལམ་མེ་བ་ལ་ཞེན་ཏེ་དེ་ལ་མ་བདེ་ཏིང་ངེ་བ་སྣང་བ་དགྲར་ལངས་དང་། ཡང་ཡོན་ཏན་དེ་དག་ཅུང་ཟད་དང་ལྡན་པས་གཞན་དད་པ་དང་སྙིང་རྗེ་ (༣༣)སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དེ་དག་དང་མི་ལྡན་པར་མཐོང་ནས་དེ་ལ་སྙིང་རྗེ་སྐྱེས་ཏེ་འདི་རྣམས་ཀྱི་འགྲོ་དོན་བྱའོ་སྙམ་སྟེ་མི་འགྲུབ་བཞིན་རང་གི་དགེ་སྦྱོར་བསྐྱུར་ནས་དེ་ལ་འཇུག་པ་སྙིང་རྗེ་དགྲར་ལངས་དང་། ལྟ་བ་གཏན་ལ་མ་ཕེབས་ནས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་བྱེད་དོ་སྙམ་དུ་སྒྲ་ཚད་བཟོ་སོགས་བྱ་བ་ཕྲན་ཚེགས་ལ་འཇུག་ཅིང་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདོར་བར་བྱེད་པ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རྟོག་པ་དགྲར་ལངས་ཏེ་ལྔ་པོ་འདིའང་དེ་དག་གི་རྟོག་པ་ནམ་སྐྱེས་དེ་ཀའི་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་ཏེ་སྤང་བླང་དགག་སྒྲུབ་མེད་པར་བསྐྱངས་པས་སེལ་ལོ། །དེ་བཞིན་སྒོམ་སྐྱོན་བྱིང་རྒོད་རྨུགས་གསུམ་སོགས་སྐྱོན་དང་། ནད་དང་གདོན་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གེགས་དང་སློང་ཚད་ན་ཚ་སྡུག་བསྔལ་ཉམས་རྟོགས་ཁྱད་པར་ཅན་སོགས་ཇི་ལྟར་བྱུང་ཡང་ཆགས་སྡང་སྤངས་ཏེ་དེ་ཀའི་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་ཏེ་རང་བབས་སུ་བཞག་པས་རང་ཞིར་འགྲོའོ། །ཡང་ན་རྣམ་རྟོག་ནད་གདོན་གེགས་སོགས་ཀྱི་སྐྱེ་གནས་འགྲོ་གསུམ་ཁ་དོག་དབྱིབས་སོགས་ལ་བལྟ། ཡང་ན་ནད་སོགས་ལ་གཏོང་ལེན་བྱ། ཡང་ན་ནད་སོགས་སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར་བ་སྤྲུལ་སྐུ། རིག་པ་ལོངས་སྐུ། སྟོང་པ་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ། དེ་གསུམ་དབྱེར་མེད་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་བལྟའོ། །འདི་ནི་གེགས་སེལ་བོགས་འདོན་སྦྲགས་པའོ། །གཞན་གེགས་སེལ་བོགས་འདོན་མང་ཡང་འདི་ཙམ་དུ་འདུས་སོ། །ཐུན་ཉེར་དྲུག །གཉིས་པ་ཡོན་ཏན་སྐྱེ་ཚུལ་ད
Chinese
如果以空性来增益，就会导致轻视业果，落入增益空性，这四种错处应当避免。这些以分别念造作的空性，在初学者阶段并非不可行，但最终应当舍弃。之后，应当努力做到不取舍、不排除、不保留，对于任何显现的事物，都以不执著的姿态自然地安住。第二十八座。此外，如果生起对分别念和烦恼等的修习的欢喜，也会因为分别念像兄弟一样，不会减少反而会猛烈地动摇，从而导致懈怠。将分别念视为敌人而生起的分别念，应当视为恩人，并在其自性中不执著地安住，这样就能消除。将烦恼视为敌人，以及见到一切法皆无自性而轻视业果，这是将空性视为敌人。对于各种显现的景象，执著于明亮清晰的显现，并因此感到不安和烦躁，这是将显现视为敌人。还有，因为自己稍微具备一些功德，就认为他人不具备信心和慈悲（33），不具备空性的功德，从而对他们生起怜悯，心想“我要为他们做利益”，却在没有成就的情况下，舍弃自己的善行而投入其中，这是将慈悲视为敌人。在见解尚未确定时，就自以为是地想要成为全知者，从而投入到声律、量学、工艺等琐事中，并放弃禅定，这是将因果的分别念视为敌人。这五种情况，无论何时生起这些分别念，都应当观照其自性，并在不取舍、不否定、不肯定的状态中安住，这样就能消除。同样，禅修的过失，如掉举、昏沉、沉没等过失，以及疾病、魔障，禅定的障碍，以及饥饿、疾病、痛苦、特殊的体验和证悟等，无论发生什么，都应当放下贪嗔，观照其自性，并保持自然状态，这样就能自然平息。或者，观察分别念、疾病、魔障等生起、安住、消融三者的颜色、形状等。或者，对疾病等进行施受法。或者，将疾病等显现为各种化身，觉性显现为报身，空性显现为法性身，并将这三者无二无别地观为法身。这是消除障碍和增益功德相结合的方法。其他的消除障碍和增益功德的方法有很多，但都包含在此中。第二十六座。第二，功德生起的方式是
English
If one cultivates emptiness with proliferation, it leads to belittling the results of actions, falling into proliferating emptiness, and these four mistakes should be avoided. These emptinesses fabricated by the mind are not unsuitable for beginners, but should be abandoned in the end. After that, one should strive to cultivate the nature of whatever arises without grasping, freely, without acceptance or rejection, elimination or retention. Twenty-eighth session. Furthermore, if one becomes fond of meditating on thoughts and afflictions, etc., the thoughts will become like brothers, not diminishing but violently shaking, leading to laziness. The thoughts that arise as enemies should be regarded as benefactors, and by placing them in their own nature without grasping, they will be eliminated. Regarding afflictions as enemies, and seeing all phenomena as without inherent existence and belittling the results of actions, is regarding emptiness as an enemy. Clinging to the clear and bright appearances of various phenomena, and feeling uneasy and agitated about them, is regarding appearances as enemies. Also, because one possesses some qualities, one sees that others do not have faith and compassion (33), do not have the qualities of emptiness, and therefore feels pity for them, thinking, "I will benefit them," but abandons one's own virtuous practice and engages in it without accomplishment, is regarding compassion as an enemy. Without settling on a view, one presumptuously wants to become omniscient, engaging in minor tasks such as phonetics, logic, crafts, etc., and abandoning samadhi, is regarding the thoughts of cause and effect as enemies. These five situations, whenever these thoughts arise, one should look at their own nature and abide without acceptance or rejection, negation or affirmation, and thus they will be eliminated. Similarly, the faults of meditation, such as agitation, dullness, sinking, and other faults, as well as illnesses, demonic influences, obstacles to samadhi, and hunger, disease, suffering, special experiences, and realizations, whatever arises, one should abandon attachment and aversion, look at its own nature, and remain in its natural state, and thus it will naturally subside. Alternatively, observe the color, shape, etc., of the arising, abiding, and dissolving of thoughts, illnesses, demonic influences, etc. Alternatively, practice giving and receiving (Tonglen) for illnesses, etc. Alternatively, view the various manifestations of illnesses, etc., as the Nirmanakaya, awareness as the Sambhogakaya, emptiness as the Svabhavikakaya, and these three as inseparable Dharmakaya. This is a combination of removing obstacles and increasing merit. There are many other methods for removing obstacles and increasing merit, but they are all contained within this. Twenty-sixth session. Second, the way qualities arise is