Chinese
说，一切显现从原始以来，就已真实地远离了一和多，因此法身自然成就，不要对任何果抱有期望。如是说。 杰·郭仓巴说：这所有的显现都是自己的心。虽然显现，但没有自性，就像镜子里的影像或水中的月亮一样，不要执着，放开它。不需要否定显现。安住在无执着中，那就是大手印。不要散乱地守护它。这就足够了。如是说。 一般来说，显现各种各样的事物是自己的心。显现和空性本来就是无二的，所以不需要把觉知抓在里面。也就是说，在眼睛的视线中显现形象的时候，显现的形象就是自己的心。形象和空性是无二的。在形象上自然地安住于无执着，就能使能取和所取在自身解脱。同样，声音、气味、味道、触觉和法在心中流动时，也在流动的当下安住，就能自然解脱。因此，不要在觉知上修习，而要在外在六境上修习无执着，这样六识就会显现为修习，从而获得进步。还需要不被“我正在闭关”这样的念头所束缚。自己不往外看，别人看自己也不要执着，这样就可以了。总之，修习空性是为了消除对觉知的任何损害。如果生病了，就在生病的时候修习。如果饥饿了，就在饥饿的时候修习。如果寒冷了，就在寒冷的时候修习。如果不高兴，就在不高兴的时候修习，这样所有的因缘都会显现为修习。这是为什么呢？因为因缘显现本身就是自己的心。因为离开心就没有法身。这样修习，没有不进步的方法。心的自性是空性，没有必要特意修习，安住在不修不散乱的状态中，这是不可避免的。如是说。 成就者邬金巴说：从显现和觉知之上来说，显现是指超越言语、思考、知识和表达的阿赖耶识在五根门上显现，也就是眼睛的视线中的形象，耳朵的听觉中的声音，鼻子嗅觉中的气味，舌头味觉中的味道，身体触觉中的触感，这些都是无分别的。
English
It is said that all appearances are primordially and truly free from one and many, so the Dharmakaya is spontaneously accomplished, and one should not expect any results. Thus it is said. Je Gotsangpa said: All these appearances are your own mind. Although they appear, they have no inherent nature, like reflections in a mirror or the moon in water, so let go of them without grasping. There is no need to negate appearances. If you abide in non-grasping, that is the Great Seal. Protect it without distraction. That is enough. Thus it is said. In general, the appearance of various things is your own mind. Since appearance and emptiness are primordially inseparable, there is no need to hold awareness within. That is, when a form appears in the field of the eye, that appearance is your own mind. Form and emptiness are inseparable. By spontaneously resting in non-grasping on the form, the grasped and the grasper are liberated in their own place. Similarly, when sound, smell, taste, touch, and phenomena move in the mind, by resting in the very moment of their movement, they are naturally liberated. Therefore, instead of meditating on awareness, meditate on non-grasping on the objects of the six external senses, so that the six consciousnesses arise as meditation and progress is made. It is also necessary not to be bound by the thought, "I am in retreat." It is enough not to look outward yourself, and not to grasp at the fact that others are looking at you. In short, emptiness is meditated upon in order to eliminate whatever harms awareness. If you are sick, meditate on the sickness itself. If you are hungry, meditate on the hunger itself. If you are cold, meditate on the cold itself. If you are unhappy, meditate on the unhappiness itself, so that all circumstances arise as meditation. Why is this? Because the appearance of circumstances is itself your own mind. Because without mind there is no Dharmakaya. By meditating in this way, there is no way not to progress. The nature of mind is emptiness, there is no need to deliberately meditate, and it is inevitable to abide in a state of non-meditation without distraction. Thus it is said. The accomplished Orgyenpa said: From the standpoint of appearance and awareness, appearance refers to the manifestation of the alaya, which transcends the realm of speech, thought, knowledge, and expression, on the five sense doors. That is, form in the field of the eye, sound in the field of the ear, smell in the field of the nose, taste in the field of the tongue, and touch in the field of the body—all these are non-conceptual.
Tibetan
་མ་བསྟན་དུ་གནས། སྒོ་ལྔའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་ཡིད་ཀྱིས་ཁ་བསྒྱུར་ཏེ་མཐོ་དམན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཞིག་སྣང་བ་དེ་ལ་སྣང་བ་ཟེར་བ་ཡིན། དེ་ལ་འཛིན་པ་ཞུགས་པས་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་ཡིན་ལ། འཛིན་པ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་ཡང་ཐོག་མེད་དུས་ནས་གོམས་པའི་བློ་འཁྲུལ་བའི་བག་ཆགས་མཐུ་བརྟས་པས་འདི་ལྟར་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ཡིན་ཞིང༌། དངོས་པོས་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ཏིལ་གྱི་འབྲུ་ཙམ་ཡང་མེད་དེ། དཔེར་ན་རྨི་ལམ་ན་བག་ཆགས་ཀྱི་སྣང་བ་བདེ་སྡུག་གི་མྱོང་ཚོར་སྣ་ཚོགས་ཞིག་སྣང་ཡང་དངོས་པོ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་མེད་དེ། གཉིད་སད་པའི་ཚེ་ན་མི་བདེན་པར་རྟོགས་པའམ། སྒྱུ་མའི་རྟ་གླང་པོ་ལ་སོགས་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཞིག་སྣང་ཡང་དེ་བདེན་པར་གྲུབ་ནས་སྣང་བ་མིན་སྒྱུ་མའི་རྫས་དང་སྔགས་ཀྱི་མཐུ་ལས་གྲུབ་པའི་རྫུན་སྣང་ཤར་བ་སྟེ། །དེ་བཞིན་དུ་བློ་འཁྲུལ་པའི་བག་ཆགས་སྣང་བས་བདེན་པའམ་རྟག་པ་ལྟར་སྣང་བ་སྟེ་སྣང་མཁན་ཡང་རང་གི་སེམས་ལས་ལོགས་ན་མེད་པ་ཞིག་ཡིན། རིག་པ་ཞེས་པའང་སྒོ་ལའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་ཡུལ་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་མཁན་པོ་དེ་ཀ་ཡིན་ལ། སྣང་བ་ལས་ལོགས་པའི་རིག་པ་ཞེས་པ་ཞིག་སྐད་ཅིག་ཀྱང་གྲུབ་པ་མེད་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་སྣང་བའང་རིག་པ་རིག་པའང་སྣང་བ་སྟེ། མདོ་ལས། གཟུགས་སྟོང་པའོ། །སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ། །གཟུགས་ལས་སྟོང་པ་ཉིད་གཞན་མ་ཡིན། སྟོང་པ་ཉིད་ལས་ཀྱང་གཟུགས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཞེས་དང༌། སྣང་བ་ཇི་ལྟར་ཤར་བའི་ཐོག་ཏུ་ཅི་ཡང་མི་སྒོམ་ཞིང་བཟོ་བཅོས་མེད་པར་མ་ཡེངས་ཙམ་དུ་གློད་ནས་བཞག་པས་སྣང་བའི་སྟེང་དུ་ཟུང་འཇུག་གི་གོ་རྟོགས་སྐྱེས་ཏེ་བདེ་ཆམ་གྱིས་འགྲོ། དེར་སྣང་བ་དགག་མི་དགོས། སྟོང་པ་སྒྲུབ་མི་།།།།།།།།།དགོས་ཤིང༌། སྣང་བ་དུ་མར་སྣང་ཡང་སེམས་གཅིག་གི་ངོ་བོར་རོ་གཅིག་པས་དུ་མ་རོ་གཅིག་སྟེ། སྣང་བ་ཕྱི་རུ་མ་ལུས། །རིག་པ་ནང་དུ་མ་ལུས་པས་ཟུང་འཇུག་མངོན་དུ་གྱུར། དེ་ཉིད་བསྐྱངས་པ་ལས་རོ་གཅིག་དུ་མར་ཤར་བ་ཞེས་རྟེན་འབྲེལ་ཉི་མའི་གུང་ལ་ཟ་འོག་བཀྲམ་པ་བཞིན་འཆར་བ་ཡིན། ཞེས་དང༌། རྗེ་མི་བསྐྱོད་ཞབས་ཀྱི་ཕྱག་ཆེན་སྒྲོས་འབུམ་ལས། རྣམ་རྟོག་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་སྣང་བ་རང་གི་སེམས་ཞེས་པའི་ཆོས་ཚུལ་ལ་བཀའ་བརྒྱུད་འདི་པ་ཐུགས་ཀྱི་རྩིས་པོ་ཆེར་བཟུང་ནས་དམ་ཆོས་བླ་ན་མེད་པར་མཛད་པས་སྐལ་ལྡན་གྱི་སྐྱེས་བུ་དག་ཆོས་ཚུལ་འདི་ལ་རབ་རྟོགས་པ་འབྲིང་ཉམས་ཐ་མའང་གོ་བའི་ཤེས་རབ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་ཉམས་སུ་ཅི་ལོངས་ལ་འབད་པར་གྱིས་ཤིག
Chinese
处于未指示的状态。随五根而转的意识转变，显现出高低不可思议的景象，这被称为显现。对此产生执着，就会在轮回中漂泊。而产生执着的因，也是从无始以来串习的错乱心识的习气力量增长所致，因此显现出如此种种。事物以真实成立，连芝麻粒大小也没有。例如，在梦中，习气的显现会显现出各种苦乐的感受，但事物并非真实成立。醒来时，就会明白那是不真实的。或者，幻化的马、象等无数的事物显现，但那并非真实成立而显现，而是由幻化的物质和咒语的力量所成就的虚假显现。同样，错乱心识的习气显现，会显现为真实或恒常，而显现者也并非存在于自己的心识之外。所谓觉性，也是随五根的识，执着于境的那个主宰者。而显现之外的觉性，连一刹那也不成立。因此，显现即是觉性，觉性即是显现。经中说：色即是空。空即是色。色不异于空。空亦不异于色。如是说。又说：显现如何生起，就在那上面什么也不修，不做任何改造，只是不散乱地放松安住，就能在显现之上生起双运的证悟，从而安乐自在。在那里，不需要否定显现，不需要成立空性。显现显现为多种，但以一个心的体性而味一，因此多即是一味。显现不留在外面，觉性不留在里面，因此双运得以显现。在那上面持续修持，就会像在关联的太阳当空时铺开丝绸一样，一味显现为多种。又说：米觉多杰尊者的《大手印释·百论》中说：将“分别念是法身，显现是自心”的法理，作为噶举派至关重要的心髓，并作为无上的正法。因此，有缘分的士夫们，对于此法理，上等者证悟，中等者修持，下等者即使只是理解，也要尽力修持。
English
It remains in an unindicated state. The mind that follows the five senses transforms and manifests inconceivable high and low appearances, which are called appearances. Attachment to these appearances causes wandering in samsara. The cause of attachment is also the power of the habitual imprints of the deluded mind, accumulated since beginningless time, which causes these diverse appearances. Things are not truly established, not even as small as a sesame seed. For example, in a dream, the appearances of habitual imprints manifest various experiences of pleasure and pain, but things are not truly established. Upon awakening, one realizes that they are not real. Or, countless illusory horses, elephants, and so on appear, but they do not appear because they are truly established; rather, they are false appearances arising from the power of illusory substances and mantras. Similarly, the appearances of the habitual imprints of the deluded mind appear as real or permanent, but the one who perceives them does not exist apart from one's own mind. What is called awareness is also the same master who, through the consciousness of the five senses, grasps at objects. There is not even a moment when awareness apart from appearances is established. Therefore, appearances are awareness, and awareness is appearances. As it says in the sutra: Form is emptiness. Emptiness is form. Form is not other than emptiness. Emptiness is also not other than form. It is said. Furthermore, it says: As appearances arise, do not meditate on anything, do not make any alterations, but simply relax and abide without distraction, and the realization of union will arise on top of the appearances, leading to ease and bliss. There, it is not necessary to negate appearances, nor is it necessary to establish emptiness. Although appearances appear as many, they are of one taste in the essence of one mind, so many are of one taste. Appearances do not remain outside, and awareness does not remain inside, so union is manifested. By continuously cultivating that, one taste manifests as many, like spreading silk brocade when the sun of interdependence is at its zenith. It also says: In the "Great Seal Explanation: Hundred Thousand Verses" by Je Mikyö Dorje, it says: "This Kagyü tradition holds the Dharma principle 'Conceptual thought is the Dharmakaya, and appearances are one's own mind' as the most important heart essence, and makes it the supreme Dharma. Therefore, fortunate individuals should strive to practice this Dharma principle as much as possible, with the superior ones realizing it, the intermediate ones practicing it, and even the inferior ones making an effort to practice it with just the wisdom of understanding."