Tibetan
ན། མི་འཇིགས་པ། ཚིག་གི་བྱ་བ་དང་ལྡན་ལ། དགེ་སྦྱོང་(༩ན) དུ་བྱེད་པའི་ཆོས་བཞི་དང་ལྡན་པ། འཁོར་གྱི་ནང་དུ་ཆོས་སྟོན་པ་ལ་ངག་ཡན་ལག་བརྒྱད་ལྡན་གྱི་འཆད་ཤེས་པ་སྟེ། གྲོང་ཁྱེར་གྱི་སྐད་སྨྲ་བ་དང༌། སྙན་ཅིང་འཇེབས་པ་དང༌། རྣམ་པར་གསལ་བ་དང༌། རྣམ་པར་རིག་པ་དང༌། མཉན་པར་འོས་པ་དང༌། མི་མཐུན་པ་མེད་པ་དང༌། བརྟེན་པ་མེད་པ་དང༌། ཕྱིར་མི་གཏུག་པ་བརྒྱད་དོ། །གཏོང་བ་སྤེལ་བ་ལ་ཡང༌། ཅིའི་ཕྱིར་གཏོང་ན་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་མངོན་ཤེས་དྲུག་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། སེམས་ཀྱི་ཡོ་བྱད་བསམ་གཏན་བཞི་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྣལ་འབྱོར་གྱི་ཚོགས་རྣམ་པར་དག་པའི་ལམ་གཉིས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། དོན་གྱི་མཆོག་མཐར་ཕྱིར་པའི་ལམ་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བར་ཆད་ཀྱི་ཕྱོགས་སྤོང་བ་ནི། སྡིག་པའི་གྲོགས་སྤོང་ཞིང་ཐར་པའི་གེགས་སུ་གྱུར་པ་རྩ་ཉོན་དྲུག་ཉེ་ཉོན་ཉི་ཤུ་ཐམས་ཅད་དོ། །དགེ་སློང་གི་རྒྱན་བཅུ་བདུན་ནི། ཇི་སྐད་དུ། དད་ལྡན་གཡོ་མེད་ནད་ཉུང་དང༌། །བརྩོན་འགྲུས་ཤེས་རབ་འདོད་ཆུང་དང༌། །ཆོག་ཤེས་གསོ་སླ་དགང་སླ་དང༌། །སྦྱངས་དང་མཛེས་དང་དྲོད་རིག་དང༌། །སྐྱེད་བུ་དམ་ཆོས་མཁས་རྟགས་དང༌། །བཟོད་དང་དེས་དང་གྱ་ནོམ་པའོ། །ངེས་པ་ནི། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ས་ལས་སྟོན་པ་དང༌། ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་མཁས་པ་རྣམས་ལ་བྱམས་པའི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་ལས་དང་ལྡན་པ་དང༌། ཆོས་དང་ལྡན་པའི་རྙེད་པའི་ཐུན་མོང་དུ་ལོངས་སྤྱོད་ཅིང་མི་བསྲི་བ་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་མཐུན་པ་དང༌། ལྟ་བ་དང་མཐུན་པར་ཞུགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་དག་པར་དགའ་བ་དང༌། སྡུག་པ་དང༌། བླ་མར་(༩བ) བྱེད་པ་དང༌། རྩོད་པ་མེད་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་དྲུག་པོ་དེ་དག་དང་ལྡན་ན་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། དེ་ལྟར་ཚུལ་ལྔས་སོ་ཐར་རྙེད་པར་དཀའ་བ་བསྟན་ནས། ནན་ཏན་དུ་བསྒྲུབ་དགོས་པ་ནི། མཁས་པ་བདག་ལ་ལེགས་འདོད་ཅིང༌། ཚོགས་ལམ་དེ་དག་ནས་སྦྱོར་བའི་ལམ་དང་རྣམ་དག་གི་ལམ་གཉིས་ཀྱི་འབྲས་བཅས་བྱེད་པར་འདོད་པའི་སྡོམ་བརྩོན་རྣམས་ཀྱིས་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སོ་སོར་ཐར་པའི་མདོ་འདི་མཉན་པའི་ཕྱིར་ནི་འབད་པར་བྱའོ།།ད་ནི་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྒྲུབ་པ་ཉིད་གལ་ཆེ་བར་སྟོན་པ་ལ། བདག་དོན་དུ་བྱས་ནས་བསྒྲུབ་པ་ནི། དགེ་སློང་དག་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་རྣམས་ཡུལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་འཕྲད་པ་ན་ཆགས་སྡང་རྨོངས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ཅིང༌། གཉེན་པོ་དང་མ་བྲལ་བས་དུལ་བའོ། །ཀུན་དབང་པོ་ཞེས་པ་ནི། གཉེན་པོ་
Chinese
那，不畏惧。具有言辞的行为，具有勤奋（9a）的四种法。在僧团中说法时，具有八支的言语能力，即：说城市之语，悦耳动听，清晰明了，易于理解，适宜倾听，没有矛盾，不依赖他物，不反驳。关于布施的给予，为何布施呢？为了生起心的相续，即六种现识；为了生起心的资具，即四种禅定；为了获得清净瑜伽之道的两种道；为了在相续中生起达到究竟意义之道的道。舍弃障碍之方，即舍弃恶友，以及成为解脱障碍的六根本烦恼和二十随烦恼。比丘的十七种庄严是：如是说，具信无谄少病，精进智慧少欲，知足易养易满，调柔端正知惭，具念正法善巧，忍辱寂静富饶。决定是：从声闻地中宣说，对于善于行梵行者，具有慈爱的身语意之业，共同享用不吝惜与法相应的利养，安住于戒律和见解之中。也就是，对于真正欢喜、痛苦、视为上师（9b）、不争论的这六种法，如果具有，那就是决定。如是，以五种方式显示了获得别解脱的困难，因此必须努力修持。对于想要善待自己的智者，以及想要从这些资粮道中获得加行道和清净道两种道的果实的律仪精进者们，为了听闻能诠所诠的别解脱经，应当努力。现在，为了显示别解脱的修持本身至关重要，为了自己而修持是：诸比丘，当眼等诸根与色等对境相遇时，会生起贪嗔痴，不离对治而调伏。所谓的一切自在，即对治。
English
Now, without fear. Possessing the actions of speech, possessing the four qualities of diligence (9a). When teaching the Dharma in the assembly, possessing the ability to speak with eight branches, namely: speaking the language of the city, being pleasant and agreeable, being clear and distinct, being easy to understand, being worthy of listening to, being without contradiction, not relying on others, and not refuting. Regarding the giving of generosity, why give? In order to generate the continuum of mind, namely the six manifest consciousnesses; in order to generate the requisites of mind, namely the four concentrations; in order to obtain the two paths of the pure yoga path; in order to generate the path that reaches the ultimate meaning on the continuum. Abandoning the side of obstacles means abandoning evil friends, as well as all the six root afflictions and twenty secondary afflictions that become obstacles to liberation. The seventeen ornaments of a monk are: As it is said, having faith, being without deceit, having few illnesses, having diligence, wisdom, few desires, being content, easy to nourish, easy to satisfy, being tamed, upright, knowing shame, having mindfulness, the true Dharma, being skillful, having patience, being peaceful, and being wealthy. Certainty is: explaining from the Hearer's ground, for those who are skilled in practicing like Brahma, possessing the actions of loving-kindness in body, speech, and mind, commonly enjoying without stinginess the gains that are in accordance with the Dharma, abiding in accordance with discipline and view. That is, if one possesses these six qualities of truly rejoicing, suffering, regarding as a guru (9b), and not arguing, then that is certainty. Thus, having shown the difficulty of obtaining individual liberation in five ways, one must diligently practice. For those wise ones who want to treat themselves well, and for those who strive for discipline who want to obtain the fruits of the path of application and the two paths of purification from these accumulations, one should strive to listen to this Sutra of Individual Liberation, which is the expressed and the expressing. Now, in order to show that the practice of individual liberation itself is of utmost importance, practicing for oneself is: Monks, when the senses such as the eye encounter objects such as forms, they generate attachment, aversion, and ignorance, and are tamed by not being separated from the antidote. The so-called all-powerful is the antidote.
Tibetan
མངོན་གྱུར་དུ་འདྲེན་པར་མ་ནུས་པའི་ཚེ་ཡང་རེ་ཞིག་མཉམ་པར་འཇོག་སྟེ། ལུང་མ་བསྟན་དུ་སེམས་འཇོག་གོ། །གཞན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བསྒྲུབ་པར་བསྟན་པ་ནི། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ངེས་པར་ཕྱུང་ཞིང༌། སངས་རྒྱས་ཐོབ་འདོད་མི་འགྱུར་བའི་བློས་ཡུལ་དུས་དམ་བཅས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་ནས་སྐྲ་དང་ཁ་སྤུ་བྲེགས་ཏེ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་གཞན་ལས་ནོད་པས་ཁྲེལ་ཡོད་སྐྱེ་བའི་དགོས་པའོ། །ཆོས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་སྒྲུབ་པ་ནི། ངེས་པར་ཐར་པ་འདོད་རྣམས་ཀྱིས། ཞེས་སོ། །བསྒྲུབ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། སོ་སོར་ཐར་པ་རྟག་ཏུ་བསྲུང༌། །ཞེས་པའོ། །སོ་ཐར་རྙེད་པར་དཀའ་བ་ནི། བསྐལ་པ་བྱེ་བ་རྣམས་སུ་ཡང༌། །སོ་སོར་(༡༠ན) ཐར་པ་ཐོས་པ་དང༌། །གཟུང་དང་འཛིན་པ་རྙེད་དཀའ་སྟེ། །སྒྲུབ་པའང་ཤིན་ཏུ་རྙེད་པར་དཀའ། །ཞེས་སོ། །དཀོན་མཆོག་གསུམ་འབྱུང་བ་ནི་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་འབྱུང་བ་བདེ། །ཆོས་བསྟན་པ་ཡང་བདེ་བ་ཡིན། །དགེ་འདུན་མཐུན་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། །ཆོ་ག་དང་ལྟ་བ་དང་འཚོ་བ་མཐུན་པ་བཞིའི་རོ་གཅིག་པའོ། །དེ་ལྟར་མཐུན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པའི་ཕྱོགས་མི་བྱེད་པའི་དཀའ་ཐུབ་བསླབ་པ་གསུམ་ནི། སྡུག་བསྔལ་མཐའ་དག་སྤང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་བདེ་བའོ། །དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་པ་ལས་བདེ་བ་ཐོབ་པ་ནི། འཕགས་པ་རྣམས་ནི་མཐོང་བ་བདེ། །དམ་པ་དག་དང་འགྲོགས་པ་བདེ། །ཞེས་སོ། །སྡིག་གྲོགས་སྤངས་ན་བདེ་བ་ཡིན། །བྱིས་པ་རྣམས་ནི་མ་མཐོང་ན། །རྟག་ཏུ་བདེ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་པ་ཡང་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆེ་བ་ལ་བརྟེན་དགོས་པ་ནི། རྒྱུད་ལ་ཏིང་འཛིན་རྣམ་དག་སྐྱེ་བ་ལ། དགེ་བཤེས་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ་མཐོང་བ་བདེ་ཞིང༌། རྒྱུད་ལ་ལྷག་མཐོང་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེ་བ་ལ་དགེ་བཤེས་མང་དུ་ཐོས་པ་མཐོང་བའམ་བསྟེན་པ་བདེ་ཞིང༌། དགེ་བཤེས་མཚན་ཉིད་པ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་མཐོང་བ་ལ་ཡང་སྲིད་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་དགྲ་བཅོམ་པ་དག་མཐོང་བ་བདེའོ། །མྱང་འདས་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་བདེ་བ་ནི། ཁྲུས་ལ་སོགས་པའི་འཇུག་ངོགས་བདེ་བ་ནི་ཆུ་ཀླུང་ནས་ཆུ་ལ་སོགས་པ་ལེན་པར་བདེ་བ་བཞིན། ལམ་བསླབ་པ་གསུམ་གྱི་(༡༠བ) འཇུག་ངོགས་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་གྲོལ་གྱི་མྱང་འདས་བསྒྲུབ་པ་བདེ་བའོ། །དེ་ཡང་ཚོགས་སྦྱོར་གྱིས་དགེ་བའི་ཆོས་ལ་གོམས་བའི་སྐྱེ་བོ་བདེ་བ་དང༌། མཐོང་སྒོམ་གྱི་ལམ་ནས་ཤེས་རབ་ཐོབ་པར་གྱུར་པ་བདེ་བ་དང་མི་སློབ་ལམ་ནས་ངའོ་ང་རྒྱལ་ཟད་པ་བདེ་བའོ།
Chinese
即使在不能引導到現證的時候，也暫時保持平等，將心安住在未授記上。通過他力來成就的教導是：必定要從輪迴的痛苦中解脫出來，以想要獲得佛果的不變決心，對地點和時間做出特別的約定，剃除頭髮和鬍鬚，從他人處接受出家，這是為了生起慚愧心的必要。通過佛法的力量來修持是：必定想要解脫的人們，等等。通過修持的力量： 永遠守護別解脫。就是這樣。獲得別解脫很困難是： 即使在百千劫中，聽聞別解脫，以及能取和所取都很難獲得，修持也極其難得。就是這樣。三寶出現能生起一切安樂。諸佛出現是安樂，宣說佛法也是安樂。僧伽和合的戒律，以及儀軌、見解和生活四者和合為一味。像這樣和合的人們，不作煩惱方面的苦行三學是，為了捨棄一切痛苦的緣故是安樂。依止善知識而獲得安樂是： 見到聖者是安樂，與善人交往是安樂。就是這樣。捨棄惡友是安樂。如果不見到愚童，就將恆常是安樂。依止善知識也必須依賴功德的大小： 對於在自相續中生起清淨的禪定，見到具有戒律的善知識是安樂的。對於在自相續中生起殊勝的勝觀，見到或依止多聞的善知識是安樂的。對於見到具有特徵的善知識，見到法性的真諦，以及見到從有中解脫的阿羅漢們是安樂的。要獲得涅槃的安樂是： 像沐浴等進入的安樂就像從河流中取水等是安樂一樣。依靠道三學的進入而成就解脫的涅槃是安樂的。也就是說，通過積聚和加行而習慣於善法的眾生是安樂的，從見道和修道中獲得智慧是安樂的，以及從無學道中我與我慢滅盡是安樂的。
English
Even when it is not possible to lead to actual realization, maintain equanimity for a while, and settle the mind on the unpredicted. The teaching of accomplishing through the power of others is: One must be liberated from the suffering of samsara, and with an unchangeable determination to attain Buddhahood, make special vows regarding place and time, shave hair and beard, and receive ordination from others, which is the necessity of generating a sense of shame. The practice done through the power of Dharma is: Those who definitely desire liberation, etc. Through the power of practice: Always protect individual liberation. That's it. It is difficult to obtain individual liberation: Even in hundreds of thousands of kalpas, hearing individual liberation, and grasping and being grasped are difficult to obtain, and practice is also extremely difficult to obtain. That's it. The emergence of the Three Jewels brings about all happiness. The emergence of Buddhas is happiness, and teaching the Dharma is also happiness. The discipline of the Sangha in harmony, and the four of ritual, view, and livelihood being in harmony are of one taste. Those who are in harmony in this way, the three trainings of asceticism that do not side with afflictions are happiness because they will abandon all suffering. Obtaining happiness from relying on a virtuous spiritual friend is: Seeing the noble ones is happiness, and associating with the virtuous is happiness. That's it. Abandoning bad friends is happiness. If one does not see children, it will always be happiness. Relying on a virtuous spiritual friend also depends on the greatness of qualities: For the arising of pure samadhi in the mindstream, seeing a virtuous teacher who possesses discipline is happiness. For the arising of special insight in the mindstream, seeing or relying on a virtuous teacher who has heard much is happiness. For seeing a virtuous teacher who has characteristics, seeing the truth of the nature of reality, and seeing arhats who are liberated from existence is happiness. The happiness to be obtained from nirvana is: The happiness of entering into bathing and so on is like the happiness of taking water and so on from a river. Relying on the entrance of the three trainings of the path, accomplishing the nirvana of liberation is happiness. That is, beings who are accustomed to virtuous Dharma through accumulation and application are happy, obtaining wisdom from the path of seeing and meditation is happy, and the exhaustion of "I" and pride from the path of no more learning is happiness.