Tibetan
ས་པ་འགར་ཡང་ཚད་མས་མི་འགྲུབ་པས་དེ་ལྟའི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བས་གནས་ཚུལ་དུ་མི་ཤིགས་པའི་རང་བཞིན་བརྗོད་པར་མི་སྤྲོ་བའི་ཕྱིར། དབུ་མའི་ཟབ་དོན་འདི་ལྟ་བུ་ཐུགས་སུ་མ་(༣༢༤ན) བྱོན་ནས་དཔལ་ཤཱཀྱ་མཆོག་ལྡན་ལྟ་བུས་ཀྱང་འདི་ལྟར་འཆད་པར་སྣང་སྟེ། ཐལ་འགྱུར་བའི་རང་ལུགས་ལ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་རང་བཞིན་གྱི་གོ་མི་ཆོད་ཅིང༌། རང་བཞིན་ཡང་དག་པ་དེ་དོན་དམ་བདེན་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་བདེན་གྲུབ་པ་ཞིག་ཁས་ལེན་ཏེ། དེའང་བར་དུ་བདག་ཟློག་གི་སྐབས་སུ་དེ་ལྟར་ཁས་མ་བླངས་ན་བདག་བདེན་མེད་པའི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དོན་དམ་བདེན་པར་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ནའང་ལྟ་གཞི་ཀུན་ཟློག་གི་སྐབས་སུ་དོན་དམ་བདེན་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྲུབ་པར་ནི་མི་འདོད་དོ་ཞེས་སྨྲའོ། །མི་འཐད་དེ། ཐལ་འགྱུར་བས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་སྤྱོད་པ་ན། ཐ་སྙད་དུའང་རང་ལུགས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་དང༌། བདེན་པ་དང༌། ངོ་བོ་དང༌། བདག་སོགས་དོན་དམ་བདེན་པའི་ངོར་གྲུབ་པར་སུས་འདོད་ཀྱང༌། དེ་ལྟ་བུ་རང་བཞིན་དང༌། བདེན་པ་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་མ་གྲུབ་བོ་ཞེས་རྩལ་དུ་བཏོན་ནས་ཆོས་དང་གང་ཟག་ལ་བདག་བདེན་འགོག་པར་བཤད་པ་ལ། ཁྱེད་ལྟར་བདག་ཟློག་གི་སྐབས་སུ་ཆོས་ཅན་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཆོས་ལ་བདེན་པ་དང་བདག་བཀག་ནས་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་བདེན་པ་ལ་བདག་བདེན་དུ་སྒྲུབ་པ་དེ་འདྲ་ཐལ་འགྱུར་ཞེས་བར་དུ་བདག་ཟློག་གི་སྐབས་སུ་འདོད་པའི་གནས་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་འདོད་ན་ཐལ་འགྱུར་བ་སྐབས་དེར་སེམས་ཙམ་རྣམ་རྫུན་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་དེ་ཁས་ལེན་བྱེད་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ཡང་འདོད་ན་རྣམ་རྫུན་སྨྲ་བའི་སེམས་ཙམ་པ་རང་སྟོང་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་པར་ཁས་ལེན་དགོས་པར་འགྱུར་བ་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་པས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཟླས་ཕྱེ་བའི་དོན་དམ་བདེན་པ་དངོས་པོའི་(༣༢༤བ) ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བདེན་པར་གྲུབ་བོ་ཞེས་སྨྲ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་སྨྲ་དེ་ནི་འཕགས་པའི་ཡུལ་དང་གངས་ཅན་གྱི་ཁྲོད་དུ་སྔོན་མ་བྱུང་བས་ངོ་བོ་ཉིད་དང་རང་བཞིན་སྨྲ་བའི་རང་བཞིན་མེད་སྨྲ་བ་འདིའང་ཅི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན། ཡང་ཁྱེད་ཅག་བདག་ཟློག་གི་སྐབས་སུ་ཀུན་རྗོབ་ཀྱི་རང་བཞིན་བདེན་མེད་དེ་ཉིད་དོན་དམ་གྱི་རང་བཞིན་བདེན་གྲུབ་ཏུ་བསྒྲུབས་ན་ཐལ་འགྱུར་བས་བདེན་གྲུབ་བཀག་ནས་བདེན་མེད་མི་བསྒྲུབ་པ་ཁྱད་ཆོས་ཡིན་པར་སྨྲས་པ་ཡང་མ་དྲན་ནམ། དེས་ན་ཐལ་འགྱུར་བའི་རང་ལུགས་ལ་བདེན་
Chinese
由于正量也无法成立，因此为了不乐于宣说所有这些戏论都已寂灭，处于不可毁坏的自性状态，像这样中观的甚深意义没有领会，像吉祥释迦胜贤那样也会这样讲说，似乎是这样。在应成派的自宗中，以世俗谛的自性，无法成立自性，并且承认真实的自性是胜义谛空性的自性，是真实成立的。而且在中间破我的阶段，如果不这样承认，那么无我真实的自性空性，就不会被理解为胜义谛。即使那样，在破一切见解的阶段，也不希望成立为胜义谛的自性。这样说是不合理的。因为应成派在行持真如时，即使在名言中，以自宗成立的自性、谛实、体性和我等，谁会认为在胜义谛的层面成立呢？像这样的自性和谛实，在二谛中都不成立，这样极力主张，并且在法和补特伽罗上破除我执。像你们那样，在破我阶段，在有法世俗的法上破除谛实和我，然后在法性胜义谛上成立我执，像那样应成派在中间破我的阶段，是没有承认的立足之地的。如果那样承认，那么应成派在那时就会承认唯识宗遍计所执的宗义，如果也承认那样，那么说遍计所执的唯识宗，就必须承认自空的中观宗，并且说无自性的中观宗，以二谛区分的胜义谛，事物的（324b）自性以谛实成立，这样说的无自性论者，在印度的地区和雪域中以前没有出现过，因此说体性和自性的无自性论者，这又是怎么回事呢？还有你们在破我的阶段，如果将世俗的自性无谛实，成立为胜义的自性谛实成立，那么应成派遮破谛实成立，而不成立无谛实，这个特点也忘记了吗？因此，在应成派的自宗中，谛
English
Since pramana also cannot be established, therefore, in order not to be pleased to proclaim that all such elaborations have been pacified, being in an indestructible state of nature, such a profound meaning of Madhyamaka has not been understood, and even someone like glorious Shakya Chokden seems to explain it in this way. In the Svātantrika's own system, the nature of conventional truth cannot establish the nature, and they accept that the true nature is the nature of emptiness, the ultimate truth, which is truly established. Moreover, in the intermediate stage of negating the self, if this is not accepted, then the emptiness of the nature of selflessness will not be understood as the ultimate truth. Even so, in the stage of refuting all views, they do not want to establish it as the nature of ultimate truth. To say so is unreasonable. Because when the Prāsaṅgika engages in suchness, even in name, who would think that the nature, truth, essence, and self, etc., established by their own system, are established on the level of ultimate truth? Such nature and truth are not established in either of the two truths, and it is emphatically stated that the self is denied in phenomena and persons. Like you, in the stage of negating the self, you deny truth and self in the phenomenal conventional dharma, and then establish self in the dharmata, the ultimate truth. Such a position is not accepted by the Prāsaṅgika in the intermediate stage of negating the self. If you accept that, then the Prāsaṅgika would then accept the Cittamatra's doctrine of mere appearance, and if you also accept that, then the Cittamatra who speaks of mere appearance must accept the Madhyamaka who speaks of self-emptiness, and the Madhyamaka who speaks of no-self-nature, the ultimate truth divided by the two truths, the nature of things (324b) is established as true by its own nature. Such a speaker of no-self-nature has not appeared before in the land of India and the land of snow, so what kind of speaker of no-self-nature is this who speaks of essence and nature? Also, if you establish the nature of conventional truth as non-true, as the nature of ultimate truth, then have you forgotten that the Prāsaṅgika's characteristic is that they refute true establishment and do not establish non-truth? Therefore, in the Prāsaṅgika's own system, truth
Tibetan
གྲུབ་འདོད་མི་འདོད་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་དབྱེ་བ་མང་དུ་འབྱེད་དགོས་ཟེར་བ་དེ་ནི་བདེན་གཉིས་གནས་སྣང་ཞིབ་མོ་ཐ་སྙད་དུ་འབྱེད་ཆེད་མཁས་པའི་ཚུལ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དབུ་མའི་གསུང་རབ་ཟབ་མོར་རེས་བདེན་པ་གཉིས་ཀ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་དང༌། རེས་དོན་དམ་བདེན་པ་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་པར་བཤད་པ་ལྟར་སྣང་བའི་འགལ་བ་གཞི་གཅིག་ཏུ་འབབ་པར་མཐོང་ནས་དེའི་གཞི་གཞན་དུ་སྒྱུར་བར་བྱེད་པས་དེའི་འགལ་བ་སྤང་དུ་རེ་བའི་བླུན་པོའི་མུན་སྤྲུལ་ཏེ། བར་དུ་བདག་ཟློག་གི་སྐབས་སུ་དོན་དམ་བདེན་པ་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་ན། ལྟ་གཞི་ཀུན་ཟློག་གི་སྐབས་སུའང་རང་བཞིན་མེད་པར་མི་འགྱུར་ཞིང༌། བར་དུ་བདག་ཟློག་གི་སྐབས་སུ་རང་བཞིན་མེད་ན་དེར་རང་བཞིན་དུ་བལྟ་བ་ལོག་ལྟ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེར་དོན་དམ་བདེན་པའི་རང་བཞིན་བསྒྲུབས་ཀྱང་ཚད་མས་མི་འགྲུབ་པས་བར་དུ་བདག་ཟློག་གི་སྐབས་སུ་དོན་དམ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་བློ་ནང་དུ་གཞོལ་ལ་ལེགས་པར་སོམས་ཤིག དེས་ན་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཟླ་བ་གྲགས་པས་འདི་ལྟར་བཤད་པས་ནི། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་གང་ཟག་དང་ཆོས་སོགས་ལ་ཐོག་མེད་ལྷན་(༣༢༥ན) སྐྱེས་ཀྱི་མ་རིག་པས་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་གང་ཟག་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་དང༌། ས་སོགས་འབྱུང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་གཟུགས་སོགས་རང་འཛིན་ཤེས་པ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་ཡོད་པར་འདོད་པའི་རང་བཞིན་ནི་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་བདག་ཉིད་དང༌། དེ་ཉིད་དུ་བདེན་པར་ཡོད་པར་རློམ་པའི་འཛིན་སྟངས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དེ་ཉིད་ཐོས་བསམ་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རིགས་པ་ཡང་དག་གི་དགག་བྱ་དང༌། དེ་ལྟའི་དངོས་འཛིན་དེ་སྒོམ་བྱུང་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གྱི་ལམ་གྱི་དགག་བྱར་བྱེད་པས་རིགས་པ་དང་ལམ་གྱི་དགག་བྱ་ནི། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་བདེན་པ་མེད་པ་ལ་རང་བཞིན་ནམ་བདེན་པའོ་ཞེས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ལྟ་ཡུལ་འདི་ཁོ་ནའོ་ཞེས་གཞུང་རྩ་འགྲེལ་འདིར་རྒྱས་ཤིང་གསལ་མ་གསལ་འདི་མཐོང་བཞིན། ཤར་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོ་སོགས་ད་དུང་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་གཞན་ནས་འཚོལ་བར་བྱེད་པ་འདི་ནི་རྐུན་མ་ཕ་རིའི་ནགས་ལ་ཡིབ་པ་མཐོང་བཞིན་ཚུ་རིའི་སྤང་ལ་རྫས་འཚོལ་བ་ལྟ་བུར་སུ་ཞིག་གིས་ངལ་བ་འབྲས་བུ་མེད་ཅིང༌། ཐར་པ་དོན་གཉེར་ལ་མི་མཁོ་བའི་སྡུག་བསྔལ་བའི་དཔྱད་པ་འདི་འདྲ་ལ་སྦྱར་བ་ཡིན། ཡང་ཤར་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོ་ནི། བདེན་གྲུབ་ཀྱི་འཛིན་སྟངས་ལ་བཅོས་མིན་བལྟོས་མིན་འགྱུར་མེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྦྱོར་བ་དེ་ལྟར་ན་བདེན་ལྟ་རྒྱ་ཆུང་བ
Chinese
说必须区分想成立和不想成立的情况，这不是为了用术语详细区分二谛显现而产生的专家姿态，而是因为看到中观的甚深经典中有时说两种真谛都没有自性，有时又说胜义谛有自性，似乎矛盾，却归于一个根本，因此试图改变这个根本，是希望消除这种矛盾的愚人的黑暗幻象。如果在中间破除我的时候，胜义谛有自性，那么在破除一切见解的基础的时候，也不会变成没有自性。如果在中间破除我的时候没有自性，那么在那里认为有自性就是邪见。在那里即使成立了胜义谛的自性，也不能用量成立，所以在中间破除我的时候，胜义谛是如何成立的呢？深入思考并好好想想。因此，伟大的论师月称这样说：对于世俗谛的自性的有情和法等，从无始以来俱生的无明，依靠蕴而使有情成为业果的所依之自性，以及依靠地等元素而使色等产生自执的识之自性，就是有情和法的自性和体性，并且认为它们真实存在的颠倒执着，就是闻思智慧的正理所要破除的对象。像这样的实执就是修所生瑜伽现观道的所要破除的对象，因此理和道的所要破除的对象，就是把没有自性的世俗谛颠倒地看成是自性或真实的这个对境。就像这样，在这些根本论和注释中，明明写得很清楚。宗喀巴大师等现在还在其他地方寻找需要破除的法相，这就像明明看到小偷躲在远处的森林里，却在近处的草地上寻找东西一样，谁会把精力放在这种没有结果，对寻求解脱没有用处的痛苦的辩论上呢？还有宗喀巴大师，如果对真实成立的执着加上不做作、不依赖、不变的差别，那么真实见的范围就小了。
English
Saying that one must distinguish between wanting to establish and not wanting to establish is not a posture of expertise arising from meticulously distinguishing the appearances of the two truths in terminology. Rather, it is because one sees that in the profound scriptures of Madhyamaka, sometimes both truths are said to be without inherent existence, and sometimes it seems that ultimate truth has inherent existence, which appears contradictory, yet they converge on one basis. Therefore, attempting to change this basis is the darkness of a fool hoping to eliminate this contradiction. If, in the intermediate refutation of self, ultimate truth has inherent existence, then in the refutation of all views, it will not become without inherent existence. If, in the intermediate refutation of self, there is no inherent existence, then to view it as having inherent existence is a wrong view. Even if the inherent existence of ultimate truth is established there, it cannot be established by valid cognition. So, how is ultimate truth established in the intermediate refutation of self? Delve into your mind and think carefully. Therefore, the great teacher Chandrakirti said this: For persons and phenomena, etc., which are the nature of conventional truth, the beginningless co-emergent ignorance, relying on the aggregates, makes the person the basis of karmic results, and relying on elements such as earth, makes forms, etc., generate self-grasping consciousness. The nature of believing that these exist is the inherent existence and essence of persons and phenomena. The inverted clinging that presumes they exist truthfully is precisely the object to be refuted by the correct reasoning of wisdom from hearing and thinking. Such grasping at reality is the object to be refuted by the path of meditative realization. Therefore, the object to be refuted by reason and the path is precisely this object of viewing the conventional truth, which is without inherent existence, as inherently existent or real in a reversed way. Just like this, it is written extensively and clearly in these root texts and commentaries. The great Tsongkhapa and others are still searching for other aspects to be refuted elsewhere. This is like seeing a thief hiding in a forest far away, but searching for things in the nearby meadow. Who would put effort into such fruitless and painful debates that are useless for seeking liberation? Furthermore, the great Tsongkhapa, if one adds the distinctions of unfabricated, independent, and unchanging to the clinging to true establishment, then the scope of the view of truth becomes narrow.