Tibetan
་ངེས་པར་བརྗོད་ཅིང༌། དོར་མེད་ནི་ཐ་སྙད་དུ་གཏོང་བམེད་པ་སྟེ་དོར་བྱ་མིན་ཅིང་འགར་ཡང་འབོར་བ་མེད་པ་བླང་བྱ་ཚོགས་གཉིས་ཀྱི་དགེ་བ་གང་ཡིན་པའོ། །དོར་བ་མེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དོར་བ་མེད་པ་དེ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྒྱུ་མཚན་དེའི་ཕྱིར་ན་དོར་བ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བར་བརྗོད་དོ། །བཅུ་གཉིས་པ་ནི། འདུས་བྱས་ལ་སོགས་ངོ་བོ་ཉིད། །གང་ཕྱིར་སློབ་མ་རང་སངས་རྒྱས། །རྒྱལ་སྲས་དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་ཀྱིས། །མ་མཛད་དེའི་ཕྱིར་འདུས་བྱས་ལ། །སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད། །རང་བཞིན་ཉིད་དུ་བསྙད་པ་སྟེ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་སྟོང་ཉིད་གང༌། །དེ་ནི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད། །འདུས་བྱས་མ་བྱས་ལ་སོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ནི་གང་ཕྱིར་སློབ་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་དང༌། རྒྱལ་སྲས་དང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་མཐོང་གིས་མ་མཛད་དེ། དེ་དག་བྱོན་རུང་མ་བྱོན་རུང་(༣༤༤ན) ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་གདོད་ནས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་མཛད་པ་དེའི་ཕྱིར་འདུས་བྱས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ནི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་བསྙད་པ་སྟེ། རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་རང་བཞིན་དུ་མིང་བཏགས་པའོ། །འོ་ན་དབུ་མའི་གསུང་རབ་ཀྱི་བརྡ་འདིར་མེའི་རང་བཞིན་ཚ་བ་སོགས་ལའང་རང་བཞིན་དུ་བརྗོད་རིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་འཕགས་སོགས་ཀྱིས་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། མ་དཔྱད་པ་དེར་བརྗོད་པ་མི་འགོག་མོད། འོན་ཏེ་ཚ་སོགས་འཕགས་པས་མ་བྱས་ཀྱང་གཞན་གྲགས་ཀྱི་རིགས་པས་རང་བཞིན་ཡིན་པར་མི་རིགས་ཏེ། རང་བཞིན་ནི་བཅོས་མིན་བལྟོས་མིན་ཡིན་དགོས་པས་ཚ་སོགས་ནི་མ་རིག་པ་སོགས་ཀྱིས་བྱས་པའི་ཕྱིར། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་འཕགས་པས་བྱས་སམ་སྙམ་པར་དོགས་གཞི་ཡོད་དེ། དེས་བྱིས་པའི་དུས་མ་རྟོགས་ལ་འཕགས་པས་མངོན་སུམ་དུ་གཟིགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལ། དེ་འཕགས་པས་མ་མཛད་པས་མ་བྱས་པ་དང་བཅོས་མིན་དང་གཞན་ལ་མི་བལྟོས་པའི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་བཅོས་མའི་རང་བཞིན་མིན་པའི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་པ་དེ་ཙམ་ཞིག་བསྙད་ཀྱི། དེ་ལྟར་བསྙད་པ་ནི་དེ་ལྟའི་རང་བཞིན་དེ་མ་བཅོས་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྲུབ་པ་དང༌། མ་བཅོས་པའི་ངོ་བོ་དང་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་བསྟན་པ་མ་ཡིན་པས་དེ་ལྟའི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རང་བཞིན་དེ་སྟོང་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །ཇོ་ནང་པས། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དོན་དམ་བདེན་པ་རྟག་བརྟན་རང་བཞིན་ངོ་བོ་རང་གིས་མི་སྟོང་པར་འདོད་པ་ཆོ
Chinese
一定宣说，舍弃无有是指不使用这个词语，即不是应该舍弃的，任何时候也没有遗漏，是应该接受的二资粮的善。以那舍弃无有，那舍弃无有即是空性，因为那个理由，所以宣说为舍弃无有空性。第十二是：有为法等自性，何故声闻缘觉佛，佛子如来未造作，是故有为等法之，自性即是自性性，以彼之故彼空性，即是自性空性也。有为、无为等诸法的自性，是因为声闻和缘觉和佛子和如来们没有以智慧见解来造作，那些无论出现与否(344n)，一切法的自性本来就是空性的空性。因为没有造作的缘故，有为等法的自性空性，即是宣说为自性性，也就是将无自性命名为自性。如果这样，中观宗的经典用语中，火的自性热等也应该说是自性，因为那不是圣者等所造作的，这样想的话，对于没有观察的那个，说也不禁止，但是，即使热等不是圣者所造作，也不能以其他名声的道理认为是自性，因为自性必须是不造作、不依赖的，所以热等是被无明等所造作的。空性是被圣者所造作的吗？会有这样的疑问，因为圣者在孩童时期没有证悟，而是圣者亲眼见到的缘故。那是因为圣者没有造作，所以不是造作的，是不造作的，是不依赖于其他的自性，这样仅仅是宣说不是造作的自性，这样宣说，不是说那样的自性成立为不造作的自性，也不是显示为不造作的体性和本体，因此，那样的自性本身，那个自性是空性，那就是自性空性。觉囊派认为，一切法的自性是胜义谛，是真实恒常稳固的自性，本体自身不会空。
English
It is necessary to declare, and 'non-abandonment' means not using this term, that is, it is not something to be abandoned, and it is never omitted, but is the virtue of the two accumulations to be accepted. Because of that very non-abandonment, that very non-abandonment is emptiness, and for that reason, it is declared to be non-abandonment emptiness. The twelfth is: The nature of conditioned phenomena, etc., Why the disciples, self-enlightened ones, Buddhas, and Thus-gone ones did not create it, Therefore, the nature of conditioned phenomena, etc., Is declared to be self-nature, Because of that, that emptiness Is self-nature emptiness. The nature of phenomena such as conditioned and unconditioned, is because the Shravakas, Pratyekabuddhas, Bodhisattvas, and Tathagatas did not create it with knowledge and vision. Whether they appear or not (344n), the nature of all phenomena is originally the emptiness of emptiness. Because it was not created, the emptiness of the nature of conditioned phenomena, etc., is declared to be self-nature, that is, naming non-self-nature as self-nature. If so, in the terminology of the Madhyamaka scriptures, the nature of fire, heat, etc., should also be called self-nature, because it was not created by the noble ones, etc. If you think so, there is no prohibition to say that for the unexamined one. However, even if heat, etc., were not created by the noble ones, it is not reasonable to consider it as self-nature according to the reasoning of other fame, because self-nature must be uncreated and independent, so heat, etc., are created by ignorance, etc. Is emptiness created by the noble ones? There is a doubt that the noble ones did not realize it in childhood, but the noble ones saw it directly. That is because the noble ones did not create it, so it is not created, it is uncreated, it is the self-nature that does not depend on others, so it is only declared that it is not the self-nature of creation, and such a declaration does not mean that such a self-nature is established as the uncreated self-nature, nor is it shown as the nature and essence of uncreatedness, therefore, that very self-nature, that self-nature is emptiness, that is self-nature emptiness. The Jonangpas believe that the nature of all phenomena is the ultimate truth, the true, constant, stable self-nature, and the essence itself will not be empty.
Tibetan
ས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་རང་བཞིན་(༣༤༤བ) གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་འདིས་ལེགས་པར་བཀག་པ་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོས་ཀྱང༌། གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ཆོས་རང་ངོས་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ལེགས་པར་བཀག་ནས། ཤེས་བྱར་ཡེ་མེད་པའི་ཆོས་སྲིད་ན་དེ་བཀག་པའི་རང་བཞིན་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་སྟེ། དེའང་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ཤེས་བྱར་མེད་པས་སྟོང་པར་འདོད་པས་ཀྱང་ཡུམ་ལ་སོགས་པར་སྟོང་ཉིད་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་ངོ་བོ་ཡིན་པར་རྟེན་འབྲེལ་གཞན་གྲགས་སུ་གསུངས་པ་དང༌། རང་བཞིན་སྟོང་ཉིད་སྟོང་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་གཉིས་ཀ་བཀག་པར་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་སོགས་རང་རང་ངོ་བོས་མི་སྟོང་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་བཞིན་སྟོང་ཉིད་དུ་མ་སོང་བར་རང་བཞིན་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་ལྟའི་སྟོང་ཉིད་དེ་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྟོང་ཉིད་སྟོང་ཉིད་དུའང་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་ན་རང་བཞིན་དང་བཅས་པར་གྱུར་ཀྱང་སྐྱོན་མེད་དེ། དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་སྟོང་པ་དངོས་པོར་ལྟ་བའི་གཉེན་པོར་སྟོང་པ་ཉིད་བསྟན་པ་ཡིན་ན་སྟོང་པ་ཉིད་རང་རང་གི་ངོ་བོས་མི་སྟོང་པར་གཞི་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་ཅིང༌། དེར་བལྟ་ན་ནི་དེ་ལས་དངོས་པོར་ལྟ་བ་ཆེ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ། མེ་གསོད་པ་ལ་ཆུ་དགོས་ན་ཆུ་ཉིད་མེར་འབར་ན་ཆུ་གསོད་ཐབས་(༣༤༥ན) འགར་ཡང་མི་རྙེད་པ་ལྟ་བུའོ། །རང་བཞིན་མྱང་འདས་ཏེ། མྱ་ངན་འདས་པ་བདེན་གཅིག་པུ་ཞེས་པ་འདི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་རང་བཞིན་གྱིས་ཏེ་གདོད་ནས་བདེན་པར་མེད་པར་བདེན་ཅེས་ཀུན་རྫོབ་ལ་བདེན་པ་ཡེ་མི་འགྲུབ་ཅེས་པའི་དོན་ཡིན་གྱི། རང་བཞིན་མྱང་འདས་དེ་ཉིད་དེ་དང་དེར་བདེན་པའི་དགོངས་པ་ཐལ་འགྱུར་སྨྲ་བའི་ལུགས་མཆོག་འཆད་པའི་སྐབས་འདིར་གཏན་མིན་ཀྱང༌། བོད་ལ་ལ་ལུང་དེས་བདེན་པ་གཉིས་ལས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ནི་ཐ་སྙད་དུའང་བདེན་པར་མེད་ལ། དོན་དམ་བདེན་པ་ནི་ཐ་སྙད་དུའང་བདེན་པར་གྱུར་པར་བརྗོད་ཅིང༌། ཁྱད་པར་ཟི་ལུང་པ་ཆེན་པོས་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ལའང་དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པའི་སྐབས་ཁས་ལེན་པ་འདི་ནི་ཐལ་འགྱུར་བ་ལ་སྐུར་འདེབས་བླ་ན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེས་དེ་ལྟར་བཞེད་ན་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་གསུངས་པའི་སྐབས་འདིར་དེ་དེས་སྟོང་པ་དང་མི་སྟོང་པའི་ལུགས་གཉིས་མ་ཕྱེད་པར་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོ
Chinese
一切法自性空性以自性空性的方式很好地遮止了。同样，宗喀巴大师也很好地遮止了色等法的自性空，即自性空性。如果存在识所无有的法，那么遮止它的无自性空性，它本身就是空性。这也是因为认为标的之所破在识中不存在才是空性，因此在《母经》等中，空性被说成是色等法的自性和体性，是依他起。并且，自性空性被说成是空性，这两种说法都被遮止了。如果色等不是各自体性空，那么一切法也不会变成自性空性，而是会变成具有自性。如果那样，空性也不会变成色等的自性空性空性。如果那样，即使变成具有自性也没有过失，因为是胜义自性。如果这样想，如果世尊为了对治将一切法视为不空的实有而宣说了空性，那么空性不是以各自的体性不空，而是以实有的自性存在。如果这样看待，还有什么比这更执着于实有的呢？就像要用水来灭火，如果水本身燃烧起来，就找不到用水灭火的方法一样。自性涅槃，即“涅槃是唯一的真谛”这句话的意思是，世俗谛本来就不是真实的，说成是真实，就是说在世俗谛中根本无法成立真实。但自性涅槃本身就是真实的观点，在这种阐释应成派最高见解的场合是绝对不成立的。然而，在西藏，有些人说，在二谛中，世俗谛在名言中也不是真实的，而胜义谛在名言中也是真实的。特别是孜隆巴大师，甚至在应成派的观点中，也承认胜义自性是实有成立的，这简直是对应成派的莫大诽谤。如果他那样认为，那么在宣说自性空性的时候，就没有区分以它空和不空的两种方式，而是以自性本身来空。
English
All phenomena are well negated by emptiness of self-nature in the manner of emptiness of self-nature. Similarly, the great Tsongkhapa also well negated the emptiness of self-nature, which is the emptiness of inherent existence of forms and so on. If there exists a phenomenon that is not in the knowable, then the emptiness of non-self-nature that negates it, is empty by itself. This is because it is considered empty because the object to be negated by the sign does not exist in the knowable. Therefore, in the Mother Sutra and so on, emptiness is said to be the self-nature and essence of forms and so on, and is dependently arisen. And, the emptiness of self-nature is said to be emptiness, both of which are negated. If forms and so on are not empty by their own essence, then all phenomena will not become emptiness of self-nature, but will become endowed with self-nature. If that is the case, then emptiness will not become the emptiness of self-nature of forms and so on. If that is the case, even if it becomes endowed with self-nature, there is no fault, because it is the ultimate self-nature. If one thinks like that, if the Bhagavan taught emptiness as an antidote to seeing all phenomena as non-empty and substantial, then emptiness is not empty by its own essence, but exists as an established self-nature. If one looks at it that way, what is greater than clinging to substantiality? It is like if water is needed to extinguish fire, if the water itself burns, then there is no way to find a way to extinguish the fire. Self-nature is nirvana, that is, the meaning of the statement "Nirvana is the only truth" is that the conventional truth is not true by its own nature, but is said to be true, which means that truth cannot be established at all in the conventional truth. But the view that self-nature nirvana itself is true in that and that, is absolutely not established in this context of explaining the highest view of the Consequentialist. However, in Tibet, some people say that in the two truths, the conventional truth is not true even in name, and the ultimate truth is true even in name. In particular, Zilongpa the Great, even in the view of the Consequentialist, admits that the ultimate self-nature is established as true, which is an unsurpassed slander against the Consequentialist. If he thinks that way, then when teaching the emptiness of self-nature, he does not distinguish between the two ways of being empty and not empty by it, but empties by self-nature itself.