Tibetan
ས་ཆེན་པོ་དེ་ཉིད་དོ་སྟེ། ཕྱོགས་ལས་ལོགས་སུ་སྣོད་བཅུད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་མེད་པས་སེམས་ཅན་ཏེ་འགྲོ་བ་དང་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ནི་མ་ལུས་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང༌། ཕྱོགས་བཅུ་པོ་རེར་ཡང་བྱམས་སོགས་བསྒོམ་ན་ཕྱོགས་ཡོངས་སུ་བཅད་ནས་བསྒོམས་པས་ཚད་མེད་པའི་དཔེ་ཡིས་གནས་པས་མུ་མཐའ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། འདི་དག་བཅུ་ཆར་ཕྱོགས་རྣམས་ཀྱིས། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་གང་ཡིན་དེ། །ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་དེ། །ཆེན་པོར་འཛིན་པ་བཟློག་ཕྱིར་གསུངས། །ཕྱོགས་འདི་དག་བཅུ་ཆར་ཕྱོགས་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་གང་ཡིན་པ་དེ་ཆེན་པོ་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པར་ཏེ་བྱེ་བྲག་པ་སོགས་ཕྱོགས་རྣམས་ཚད་མེད་པར་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་རྫས་སོ་སྙམ་དུ་ཆེན་པོར་འཛིན་པ་དག་གི་འཛིན་པ་ཟློག་པའི་ཆེད་དུ་(༣༤༣ན) གསུངས་པའི་ཕྱིར། དྲུག་པ་ནི། དེ་ནི་དགོས་པ་མཆོག་ཡིན་པས། །དོན་དམ་མྱ་ངན་འདས་པ་ཡིན། །དེ་ནི་དེ་ཡིས་སྟོང་ཉིད་གང༌། །དེ་ནི་དོན་དམ་སྟོང་ཉིད་དེ། །མྱ་འདས་དངོས་པོའི་བློ་ཅན་གྱི། །འཛིན་པ་བཟློག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །དོན་དམ་མཁྱེན་པས་དོན་དམ་པ། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་བསྟན་པར་མཛད། །མྱང་འདས་དེ་ནི་དོན་དམ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ཏེ། པ་ར་མ་ཨཱརྠ་ཞེས་པར་མ་ནི་དམ་པའམ་མཆོག་ལ་འཇུག་གི། ཨཱརྠ་ནི་དོན་ཏེ་འབྲས་བུ་དང་དགོས་པ་དང་ཡུལ་སོགས་ལ་འཇུག་པས། མྱང་འདས་དེ་སྐྱེས་བུའི་དགོས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་པས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། མྱང་འདས་དེ་ནི་དེས་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། དངོས་པོ་དང༌། དངོས་མེད་དང༌། གཉིས་ཀ་ཡིན་མིན་གྱི་མུ་བཞི་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། དོན་དམ་མཁྱེན་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་བསྟན་པར་མཛད་དེ། བྱེ་སྨྲས། སོ་སོར་བརྟགས་པས་འགོག་པ་གང༌། །བྲལ་བའོ་སོ་སོ་སོ་སོ་ཡིན། །ཅེས་ལྡན་རྫས་ཇི་སྙེད་ཀྱི་བྲལ་རྫས་དེ་སྙེད་དུ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་དང༌། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་མྱང་འདས་འགོག་བདེན་བདེན་གྲུབ་པའི་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལྟ་བ་ངན་པའི་འཛིན་པ་བཟློག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བདུན་པ་ནི། རྐྱེན་ལས་བྱུང་ཕྱིར་ཁམས་གསུམ་པོ། །འདུས་བྱས་ཡིན་པར་ངེས་པར་བསྙད། །དེ་ནི་དེ་ཡིས་སྟོང་ཉིད་གང༌། །དེ་ནི་འདུས་བྱས་སྟོང་ཉིད་གསུངས། །ཁམས་གསུམ་པོ་རྣམས་འདུས་བྱས་ཡིན་པར་ངེས་པར་མདོ་ལས་བསྙད་དེ། རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ཁམས་གསུམ་པོ་དེ་ནི་དེའི་
Chinese
那大地本身，因为除了各个方向外没有能容纳所容之世界的缘故，有情即众生和能容之世界是全部遍布的缘故。而且，如果向每个方向修慈等，因为断除了所有方向而修，以无量之例而存在，所以是没有边际的缘故。第二是：此等十方诸方所，空性为何即彼者，大空性即是彼者故，为遣除执为大而说。此等十方诸方所的自性空性为何，那大空性即是彼者，即是为了遣除分别部等认为诸方是无量遍布一切的实有物而执为大的执着，所以才这样说的缘故。（343页） 第六是：彼乃需要最胜故，是胜义寂灭涅槃。彼即彼之空性为何，彼乃胜义之空性，为遣除涅槃实有物，具此心者之执着故，胜义智者胜义谛，空性即是开示而作。涅槃即是胜义寂灭涅槃，因为“巴Ra玛阿儿塔(藏文，梵文天城体：परमार्थ，梵文罗马拟音：paramārtha，汉语字面意思：胜义)”中，“巴Ra玛(藏文，梵文天城体：परम，梵文罗马拟音：parama，汉语字面意思：胜)”是殊胜或最胜的意思。“阿儿塔(藏文，梵文天城体：अर्थ，梵文罗马拟音：artha，汉语字面意思：义)”是意义，即果、需要和境等的意思。涅槃是士夫一切需要中最殊胜的，因此之故。涅槃即是彼之空性为何，彼乃胜义之空性，因为远离了实有物和非实有物以及二者皆是与皆非的四句。胜义智者佛陀开示了胜义之空性，因为分别部说：“以个别分析之灭尽，是分离，是各个各个。”这样认为有多少具有之法，就有多少分离之法成立。以及瑜伽行派对涅槃灭尽真谛执着为真实成立之实有物的具心者们的恶见执着为了遣除之故。第七是：由缘而生故三界，定说是有为之法。彼即彼之空性为何，彼乃有为空性说。三界都是有为法，经中一定这样宣说，因为由因缘而生的缘故，三界就是它的
English
That great earth itself, because there is no container and contained world separate from the directions, sentient beings, that is, beings and the container world, are all pervasive. Moreover, if one meditates on love and so on in each of the ten directions, because one meditates by cutting off all directions, it exists as an example of immeasurability, so there is no end. The second is: These ten directions, whatever emptiness is, that is the great emptiness, it is said to reverse the holding as great. Whatever the emptiness of the nature of these ten directions is, that great emptiness is that, that is, in order to dispel the clinging of the Vaibhashikas and others who think that the directions are immeasurable substances that pervade everything, that is why it is said. (p. 343) The sixth is: That is the best of needs, it is the ultimate nirvana. That is, whatever emptiness is, that is the emptiness of ultimate truth, in order to dispel the clinging of those who have the mind of nirvana as a real thing, the ultimate wise man, the ultimate truth, emptiness is shown. Nirvana is the ultimate nirvana, because in "parama artha (藏文，梵文天城体：परमार्थ，梵文罗马拟音：paramārtha，汉语字面意思：Ultimate meaning)", "parama (藏文，梵文天城体：परम，梵文罗马拟音：parama，汉语字面意思：Ultimate)" means supreme or most excellent. "Artha (藏文，梵文天城体：अर्थ，梵文罗马拟音：artha，汉语字面意思：Meaning)" means meaning, that is, fruit, need and realm, etc. Nirvana is the most excellent of all the needs of a man, therefore. Whatever emptiness is, that is the emptiness of ultimate truth, because it is separated from the four sentences of real things and unreal things, and both are and are not. The ultimate wise Buddha revealed the emptiness of ultimate truth, because the Vaibhashikas said: "The extinction by individual analysis is separation, each and every one." In this way, it is believed that as many existing dharmas as there are, so many separate dharmas are established. And in order to dispel the evil views of those who cling to the truth of the extinction of nirvana as a truly established real thing by the Yogachara school. The seventh is: Because the three realms arise from conditions, it is definitely said to be conditioned. That is, whatever emptiness is, that is said to be the emptiness of conditioned things. The three realms are all conditioned dharmas, it is definitely declared in the sutras, because they arise from causes and conditions, the three realms are its.
Tibetan
རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་ཉིད་གང་དེ་ནི་འདུས་བྱས་སྟོང་ཉིད་དུ་གསུངས་སོ། །བརྒྱད་པ་ནི། གང་ལ་སྐྱེ་གནས་མི་རྟག་ཉིད། །དེ་དག་མེད་པ་འདུས་མ་བྱས། །དེ་ནི་དེ་ཡིས་སྟོང་ཉིད་གང༌། །དེ་ནི་འདུས་མ་བྱས་སྟོང་ཉིད། །གང་ལ་ཐོག་མར་སྐྱེ་བ་དང༌། བར་དུ་གནས་པ་དང༌། ཐ་མར་མི་རྟག་པ་ཉིད་དེ་འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གསུམ་པོ་དེ་དག་མེད་པ་ནི་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་ལ། དེ་ནི་འདུས་མ་བྱས་དེ་ཡིས་སྟོང་ཉིད་གང་དེ་ནི་འདུས་མ་བྱས་སྟོང་ཉིད་དོ། །འདི་ནི་ནམ་མཁའ་སོགས་འདུས་མ་བྱས་ལ་རྟག་འཛིན་བཟློག་པའོ། །དགུ་པ་ནི། གང་ལ་མཐའ་ནི་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ནི་མཐའ་ལས་འདས་པར་བརྗོད། །དེ་དེ་ཁོ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད། །མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་ཉིད་བསྙད། །གང་ལ་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་ནི་ཡོད་པ་མིན་པ་མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་(༣༤༣བ) བ་དབུ་མའི་ལམ་དེ་ནི་མཐའ་ལས་འདས་པར་བརྗོད་དོ། །མཐའ་ལས་འདས་པ་དེ་མཐའ་ལས་འདས་པ་དེ་ཁོ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྙད་དོ། ། ཁ་ཅིག་མཐའ་ལས་འདས་པའི་དབུ་མའི་ལམ་རྟག་དངོས་སུ་འདོད་པའང་གཞུང་འདི་ཉིད་ཀྱིས་བཀག་གོ། །བཅུ་པ་ནི། ཐོག་མ་དང་པོ་ཐ་མ་མཐའ། །དེ་དག་མེད་པས་འཁོར་བ་ནི། །ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད་པར་བརྗོད། །འགྲོ་འོང་བྲལ་ཕྱིར་རྨི་ལམ་ལྟའི། །སྲིད་འདི་དེ་ཡིས་དབེན་ཉིད་གང༌། །དེ་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ། །མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ་ཞེས། །བསྟན་བཅོས་ལས་ནི་ངེས་པར་བསྙད། །འཁོར་བ་ནི་ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད་པར་བརྗོད་དེ། ཐོག་མ་དང་པོ་དང་ཐ་མ་ནི་མཐའ་སྟེ་དེ་དག་མེད་པས་སོ། །ཐོག་མཐའ་དབུས་གསུམ་མེད་པའི་དོན་ཡང་ཀུན་རྗོབ་འཁྲུལ་ངོར་ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་དོན་ལ་མི་བཟུང་གི། འཁོར་བ་རང་བཞིན་མེད་པ་སྐྱེ་འཇིག་གནས་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་འཇོག་གོ། །རྨི་ལམ་ལྟ་བུའི་སྲིད་པ་འདི་དེའི་ངོ་བོས་དབེན་པ་ཉིད་གང་དེ་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་འཆོས་སྐྱོབ་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ལས་ནི་ངེས་པར་བསྙད་དོ། །ཐོག་མཐའ་དབུས་གསུམ་བྲལ་བ་ལ་སྔ་མ་ནས་འདིར་འོང་བ་དང་འདི་ནས་གཞན་དུ་འགྲོ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཅུ་གཅིག་པ་ནི། དོར་བ་ཅེས་བྱ་འཐོར་བ་དང༌། །འབོར་བ་ལ་ནི་ངེས་པར་བརྗོད། །དོར་མེད་གཏོང་བ་མེད་པ་སྟེ། །འགའ་ཡང་དོར་མེད་གང་ཡིན་པའོ། །དོར་བ་མེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས། །དེ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན། །དེ་དེའི་ཕྱིར་ན་དོར་མེད་པ། །སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བར་བརྗོད། །དོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནིའཐོར་བ་དང་འབོར་བ་ལ་ནི
Chinese
以自己的体性空性，那是被说为有为法空性。第八是：何者生住无常性，彼等无有非有为，彼即彼之空性者，彼即非有为之空。何者最初生起，中间安住，最后无常性，即有为法的三个特征，彼等没有就是非有为。彼即非有为以彼之空性，那是无为法空性。这是为了遣除非有为空等常执。第九是：何者边际非是有，彼即说为超边际，彼即彼之空性者，说为超边际空性。何者常断之边际非是有，远离二边(343b)的中观之道，那是被说为超边际。超边际者，超边际者以彼之空性，即被说为超边际空性。有些认为超边际的中观之道是常实有，也被此论所遮止。第十是：最初第一最后边，彼等无有故轮回，无有始末如是说，去来离故如梦幻，此有彼性寂灭者，是为最初与最后，无有空性如是说，经论之中定宣说。轮回是无有始末如是说，最初第一和最后是边，因为彼等没有的缘故。无有始末中三者的意义，也不以世俗迷惑的显现而执着无有始末的意义，而是安立于轮回自性无有，远离生灭安住。如梦幻般的有，彼以自性寂灭者，是为无有最初和最后空性，如是具有调伏守护功德的般若经论中决定宣说。远离始末中三者，是因为远离从先前到这里来和从这里到其他地方去。第十一是：舍弃名为散乱与，抛弃之上定是说，无舍即是无舍弃，任何亦无舍弃者。无舍弃者彼性故，彼性空性为何者，是故彼为无舍弃，空性如是说为名。舍弃名为散乱与抛弃之上定是说。
English
That emptiness which is its own nature is said to be the emptiness of the conditioned. The eighth is: Whatever has arising, abiding, and impermanence, those without are the unconditioned. That which is empty by that, that is the emptiness of the unconditioned. Whatever arises in the beginning, abides in the middle, and is impermanent in the end, those three characteristics of the conditioned are absent, which is the unconditioned. That is, the unconditioned is empty by that, which is the emptiness of the unconditioned. This is to reverse the clinging to permanence of the unconditioned such as space. The ninth is: Whatever does not have an end, that is said to be beyond the end. That which is empty by that alone, is called the emptiness beyond the end. Whatever does not have the end of permanence and annihilation, the Middle Way that is free from the two extremes (343b) is said to be beyond the end. That which is beyond the end, that which is beyond the end is empty by that alone, which is called the emptiness beyond the end. Some also consider the Middle Way beyond the end to be permanent and real, which is also prohibited by this treatise. The tenth is: The first, the beginning, the last, the end, because those are absent, samsara is said to be without beginning or end. Because it is free from going and coming, like a dream, this existence, whatever is devoid of that nature, that is the emptiness of no beginning and no end, as it is definitely declared in the scriptures. Samsara is said to be without beginning or end, because the first, the beginning, and the last are the end, because those are absent. The meaning of the absence of the three, beginning, end, and middle, is also not taken as the meaning of the absence of beginning and end in the appearance of mundane delusion, but is placed on samsara, which is without self-nature, free from arising, ceasing, and abiding. This existence, which is like a dream, whatever is devoid of that nature, that is the emptiness of no beginning and no end, as it is definitely declared in the Prajnaparamita scriptures, which possess the qualities of taming and protecting. The reason for being free from the three, beginning, end, and middle, is because it is free from coming here from before and going from here to another place. The eleventh is: Abandoning is definitely said to be scattering and forsaking. Non-abandoning is non-renunciation, whatever is not abandoned at all. Because of the nature of the non-abandoned, whatever is the emptiness of that nature, therefore that is the non-abandoned, emptiness is said to be the name. Abandoning is definitely said to be scattering and forsaking.