Tibetan
སུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བདག་བདེན་ཁེགས་པའི་བདག་བདེན་གྱིས་དབེན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་མི་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟའི་བདག་བདེན་ཉིད་བདག་མེད་དང་བདེན་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་འདོད་ན་དེང་སང་སྒོམ་ཆེན་པར་འབོད་པ་ཁ་ཅིག་ལྟར་བདག་དེ་ག་བདག་མེད་དང༌། བདེན་གྲུབ་དེ་ག་བདེན་མེད་ཡིན་ཞེས་སྨྲ་བའི་ཕྱོགས་ལ་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཁྱེད་འདོད་པའི་སྟོང་ཉིད་དེ་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ཐམས་ཅད་དང་དབྱེར་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ཅེས་ཐལ་འགྱུར་དུ་འཕངས་པ་དེ་ཁྱེད་(༣༣༦བ) ཅག་ཟལ་ཆག་མང་པོས་མི་འདོད་པ་ལྟར་བྱེད་ཀྱང་སྙིང་ཐག་པ་ནས་ཞེ་འདོད་ནི་འདི་ཁོ་ནར་སྣང་སྟེ། རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་བདེན་པ་ལེགས་པར་ཁེགས་པའི་རྗེས་སུ་ཡང་གང་ཟག་དང་ཕུང་སོགས་དངོས་པོ་རང་ཉིད་དོན་བྱེད་པར་བདེན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་བ་དང༌། དངོས་པོ་དང༌། དེར་བལྟ་བ་དང༌། འཛིན་པ་མཚན་འཛིན་ཡིན་པར་མི་འདོད་ནས་དེ་འགོག་པར་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར་ན་ཁྱོད་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་ཡ་མཚན་ཅན་དེ་རྟོགས་པ་ན་དངོས་སྨྲ་བའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ལས་དབུ་མ་པའི་སྟོང་ཉིད་དུ་འགྱུར་རེ་ཀན་དུ་བས་ཏེ། གང་ཟག་དང་ཕུང་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་དོན་བྱེད་ནུས་སུ་བདེན་པ་འདི་རང་རང་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་མ་ནུས་ཤིང༌། དེ་ལས་གཞན་པའི་དངོས་བདེན་ཤེས་བྱ་ལ་མེད་པ་ཞིག་བརྟག་པ་མཐའ་བཟུང་གིས་ཡོད་པར་བྱས་ནས། དེས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་ནི་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་བདུད་རྩི་བླ་ན་མེད་པའོ་ཞེས་ཁྱེད་རང་འདོད་པའི་ཕྱིར། ཐལ་བ་འཕངས་པ་འདི་ཁྱེད་རང་གིས་མ་གྲུབ་དོགས་ནས་སྙིང་ལ་ལྕགས་གཟེར་བཏབ་པ་ལྟ་བུའི་ཟུགས་རྔུ་ལངས་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་དག་པ་དེ་ཡིན་ཏེ། བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་པས་མ་ཁྱབ་པས་བདེན་གཉིས་གཅིག་མ་ཡིན་ཅེས་ཞེན་དོན་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་དངོས་ཆོས་ལས་དོན་དམ་སྟོང་ཉིད་ཐ་དད་པར་ཞེ་པས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ན་ཚིག་དོན་གཉིས་ཀ་ལ་སྐྱོན་ཡོད་དེ། དང་པོ་ནི། ཐ་སྙད་དུ་གཅིག་དང་ཐ་དད་ཀྱི་བར་དུ་གཉིས་མིན་གྱི་ཕུང་གསུམ་ཡོད་པར་ཐལ། བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་པ་དེ་བདེན་གཉིས་གཅིག་པའི་དོན་ཡང་མ་ཡིན་ཞིང༌། བདེན་གཉིས་ཐ་དད་པའི་དོན་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས་བླངས། (༣༣༧ན) ཁྱབ་པ་གཞན་གྲགས་ལ་ཚད། འདོད་ན། བདེན་གཉིས་གཅིག་ཐ་དད་མིན་པའི་ཕུང་གསུམ་པའི་ངོ་བོ་གཅིག་པ་དེ་ཆོས་ཅན། གཅིག་དུ་བྲལ་གྱི་རྟགས་ཀྱིས་ཁྱོད་རང་བཞིན་མེད་པར་
Chinese
如果对一切法遣除我执的，远离我执的空性不能成立，因为那样的我执本身就是无我和无实的缘故。如果这样认为，就会安住于现在一些被称为大修行者的人所说的那样，我就是无我，实有成立就是无有的那一方。因此，你所希求的空性不是与色等一切有法无别的法性，这样推导的结果，即使你们（336b）用很多方法表示不希望这样，但内心深处真正希望的似乎就是这个。因为在能立的所破的真实被很好地遣除之后，仍然不希望人与蕴等事物本身以能起作用而成为真实，以及事物，以及对它的观察，以及执著是名言执著，因此不去遮止它。那会变成什么呢？如果通达了你那奇特的空性，就会从有宗的空性之安立转变成中观宗的空性，这真是太好了。因为无法承认人与蕴等的事物以能起作用而成为真实的这种真实是自性空的空性，并且在其他方面，对于在所知中没有的事物，以武断的方式认为存在，因此，以它为空的空性就是空性的无上甘露，因为这是你所希望的。这个推导是因为你怀疑自己没有成立，就像内心被钉入铁钉一样，产生了刺痛，这就是真实的所要成立的。因为二谛体性不遍及，所以执着于二谛不是一体，因为内心希望世俗的色等事物与胜义空性是不同的，所以才要成立。如果这样，那么词和义两方面都有过失。第一，在名言中，一和异之间，会有非二的第三种蕴。因为二谛体性一体，也不是二谛一体的意思，也不是二谛他异的意思。立宗已许。（337a）周遍是其他共称的量。如果承认，那么二谛非一非异的第三种蕴的体性一体，作为有法，以离一异之理你成为无自性。
English
If emptiness, which is devoid of self-grasping that refutes self-existence in all phenomena, cannot be established, it is because such self-existence itself is selflessness and non-existence. If you think so, you will abide in the side of saying that the self is the selflessness and the truly established is the non-existent, as some of those who are called great practitioners nowadays say. Therefore, the emptiness that you desire is not the nature that is inseparable from all phenomena such as form, and the result of this inference is that even though you (336b) try to make it seem like you don't want it in many ways, it seems that what you really want from the bottom of your heart is this. Because after the truth to be refuted by the sign is well refuted, you still do not want the person and the aggregates, etc., to be true in themselves as functioning, and the things, and the observation of them, and the grasping are conceptual grasping, so you do not prevent it. What will happen from that? If you realize that wonderful emptiness of yours, it will be transformed from the establishment of emptiness of the realists to the emptiness of the Madhyamikas, which is great. Because you cannot admit that the truth that the person and the aggregates, etc., are true as functioning is the emptiness of self-emptiness, and in other aspects, for something that does not exist in the knowable, you arbitrarily consider it to exist, therefore, the emptiness that is empty of it is the supreme nectar of emptiness, because this is what you want. This inference is because you doubt that you have not established it, and like a nail being hammered into your heart, you feel a sting, and that is the true thing to be established. Because the nature of the two truths is not pervasive, you are attached to the idea that the two truths are not one, because you want the conventional form and other things to be different from the ultimate emptiness, so you want to establish it. If so, then there are faults in both the words and the meaning. First, in the conventional, between one and different, there will be a third aggregate that is not two. Because the nature of the two truths is one, it is not the meaning of the two truths being one, nor is it the meaning of the two truths being different. The sign is accepted. (337a) The pervasion is the measure of other fame. If you admit, then the nature of the third aggregate of the two truths that are neither one nor different is one, as a subject, you become without self-nature by the reason of being separated from one and different.
Tibetan
གཏན་ལ་འབེབས་མི་ནུས་པར་ཐལ། དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱོགས་ཆོས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཡང་ཐ་སྙད་དུ་གཅིག་ཐ་དད་ཀྱི་བར་དུ་གཉིས་ཡིན་གྱི་ཕུང་གསུམ་ཡོད་པར་ཐལ། བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་གཅིག་དང་ལྡོག་པ་ཐ་དད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས་བླངས། ཁྱབ་པ་གཞན་གྲགས་ཀྱིས་གྲུབ། འདོད་ན། གཅིག་ཐ་དད་མི་འགལ་བར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། ཡང་བདེན་གཉིས་གཅིག་པར་ཐལ། ངོ་བོ་གཅིག་པའི་ཕྱིར། མ་ཁྱབ་ན་ཁྱབ་པར་ཐལ། ངོ་བོ་ཐ་དད་ལ་ཐ་དད་ཀྱིས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། ཡང་བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་མི་སྲིད་པར་ཐལ། བདེན་གཉིས་གཅིག་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། མ་ཁྱབ་ན་ཁྱབ་པར་ཐལ། ཁྱབ་བྱེད་གཅིག་ཁེགས་ན་ཁྱབ་བྱ་ངོ་བོ་གཅིག་ཁེགས་དགོས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ངོ་བོ་སྟོང་ཉིད་དུ་རྟགས་པ་ཞིག་གཏན་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་ཏེ། གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ངོ་བོ་དེ་ཉིད་ལས་དེའི་སྟོང་ཉིད་གཞན་དུ་ཐ་དད་པར་འདོད་ལ། དེ་ལྟར་ན་ཆོས་ཅན་ལ་མ་བརྟེན་པར་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འདོད་ན། གཟུགས་ཀྱི་དེ་ཉིད་སྟོང་ཉིད་ལ་དམིགས་ནས་གཟུགས་མཚར་སྡུག་གི་ངོ་བོར་གྲུབ་པ་ལ་ཆགས་སོགས་ཀྱི་རྟོག་པའང་བཟློག་མི་ནུས་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་གཟུགས་སོགས་རང་རང་ངོ་བོས་མི་སྟོང་པར་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་གཞན་གྱིས་སྟོང་པས་གཟུགས་སོགས་རང་གི་ངོ་བོས་(༣༣༧བ) སྟོང་པའི་གོ་ཆོད་ན་འདིར་འགྱུར་ཏེ། གཟུགས་རི་བོང་གི་རྭས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་དེ་གཟུགས་རང་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་དུ་ཐལ། གཟུགས་གཟུགས་ཀྱིས་མི་སྟོང་ཡང་གཟུགས་དགག་བྱ་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་དེ་གཟུགས་རང་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པ་གང་ཞིག རི་བོང་གི་རྭ་དང་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་གཉིས་ཀ་ཤེས་བྱ་ལ་མེད་མཉམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། རི་བོང་གི་རྭ་དེ་གཟུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་རི་བོང་རྭའི་སྟོང་ཉིད་དེ་གཟུགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དུ་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། དེའང་འདོད་ན། དེང་ཕན་ཆད་འདི་སྐོར་ལ་ངེད་ཀྱིས་ཁྱེད་ལ་ཅང་མི་སྨྲའོ། །ཡང་གཟུགས་སོགས་དངོས་པོར་ཡོད་པ་ལས་གཞན་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་དངོས་པོར་ཡོད་མི་སྲིད་པས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་གཟུགས་སོགས་དངོས་པོར་ཡོད་པའི་སྟེང་དུ་ཡོད་པར་འདོད་ན། དེ་ལྟའི་སྟོང་ཉིད་དངོས་མེད་དེ་ཡང་ན་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་དང་བདག་ཉིད་གཅིག་པར་འགྱུར་བའམ། ཡང་ན་གཟུགས་སོགས་དངོས་པོར་ཡོད་པ་དེ་ཡང་གཞན་དེ་དང་མཚུངས་པར་དངོས་མེད་རང་རང་ངོ་བོ་སྟོང་པའི་སྟོ
Chinese
无法确定，因为那样成立的宗法不成立。而且，名言中一和异之间，应有二而非三，因为二谛本体为一的一面和反体各异。立宗，周遍由他称成立。若许，则一异不相违。因此而许。又，二谛应为一，因为本体为一。若不遍，则应遍，因为本体各异则周遍各异。又，二谛本体为一不可能，因为二谛为一不可能。若不遍，则应遍，因为周遍者一遮止，则周遍事本体一必须遮止。第二，色等的本体成为空性之相，则永远不可能成立，因为色等的本体与彼之空性，许为他异，如此则不依赖有法，也无法证悟法性。若许，则缘于色之自性空性，而于色美丑的本体成立时，贪等之分别念也无法遮止。又，色等非以各自本体而空，而是以相的遮止之他空，若色等能成立以自本体而空，则此处将有此过：色以兔角而空的空性，应是色各自本体而空的空性。色非以色而空，然色以遮止实有而空的空性，为何不是色各自本体而空的空性呢？因为兔角和相的遮止二者在所知上无有相同。若许，则兔角应是色的本体，兔角之空性应是色的法性。若也许，则从今以后，关于这方面，我将不再对您说什么了。又，色等实有之外，不可能有相的遮止之实有，因此若许空性存在于色等实有之上，则那样的空性无实有，要么会变成与实有的本体和自性为一，要么色等实有也与彼相同，成为无实有各自本体空性的空
English
It cannot be determined, because the subject of that proof is not established. Moreover, in terms of convention, there should be two, not three, between one and different, because the two truths are one in essence and different in aspects. The sign is accepted, and the pervasion is established by others' assertions. If you accept, then one and different are not contradictory. Because of that acceptance. Also, the two truths should be one, because they are one in essence. If it is not pervasive, then it should be pervasive, because different essences are pervaded by different ones. Furthermore, it is impossible for the two truths to be one in essence, because it is impossible for the two truths to be one. If it is not pervasive, then it should be pervasive, because if one that pervades is negated, then the object that is pervaded, which is one in essence, must be negated. Secondly, it will never be possible for the essence of form, etc., to be established as emptiness, because the essence of form, etc., is considered to be different from its emptiness. If this is the case, then one will not be able to realize the nature of reality without relying on the subject. If you accept this, then when one focuses on the emptiness of the essence of form and the essence of beautiful form is established, one will not be able to reverse the thoughts of attachment, etc. Furthermore, if form, etc., are not empty of their own essence, but are empty of other things that are to be negated by the sign, and if form, etc., can be understood as being empty of their own essence, then this consequence will follow: the emptiness of form being empty of rabbit horns should be the emptiness of form being empty of its own essence. Form is not empty of form, but why is the emptiness of form being empty of what is to be negated by true existence not the emptiness of form being empty of its own essence? Because both rabbit horns and what is to be negated by the sign are equally non-existent in what is knowable. If you accept this, then the rabbit horn should be the essence of form, and the emptiness of the rabbit horn should be the nature of form. If you also accept that, then from now on, I will not say anything more to you about this. Furthermore, since there cannot be a real entity to be negated by the sign other than form, etc., if you accept that emptiness exists on top of form, etc., which are real entities, then such an unreal emptiness will either become one with the essence and nature of the real entity, or form, etc., which are real entities, will also become like that other, becoming the emptiness of the emptiness of their own essence.