Tibetan
གཞག་བྱེད་པ་ན། བདེན་གཉིས་གཅིག་དང་ཐ་དད་མིན་པའི་ལན་བཏབ་པར་སོང་བས་བདེན་གཉིས་གཏན་མེད་མིན་ཅེས་པའི་རང་ཚིག་ཀྱང་སྙིང་པོ་མེད་པར་སོང་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་ནི་ཐ་སྙད་དུ་བདེན་གཉིས་ལ་གཅིག་ཐ་དད་གང་ཡིན་ཞེས་འདྲི་ཞིང་ལན་འདེབས་མི་རིགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་(༣༣༣བ) གཞག་བྱེད་པ་ནའང་གཏན་མེད་ན་དེ་ཐ་སྙད་དུའང་དོན་དམ་བདེན་པ་དང་གཅིག་ཐ་དད་དུ་དོགས་པ་རྟོག་ལྡན་ལ་སྐྱེ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། རི་བོང་གི་རྭ་དང་དོན་དམ་བདེན་པ་གཅིག་ཐ་དད་མི་དཔྱོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་བདེན་གཉིས་གཅིག་དང་ཐ་དད་མིན་པར་སྒྲུབ་བྱེད་འདིས་ནི་བདེན་གཉིས་ལ་ལོག་རྟོག་གི་སྒྲོ་སྐུར་ཆེན་པོ་ཞིག་བཏབ་པའི་ལས་སོག་པ་ལས་གཞན་དུ་མ་མཐོང་སྟེ། དོན་དམ་བདེན་པ་རྟག་གྲུབ་དང་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་འགར་ཡང་མི་དམིགས་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། ཁོ་བོ་ཅག་གི་བརྗོད་པ་ལྟར་ན་མ་དཔྱད་ན་བདེན་གཉིས་གཅིག་པ་དང་ཐ་དད་པ་གང་ཡང་མི་དཔྱོད་པར་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བླང་དོར་ལ་འཇུག་པའི་ཚེ། ཆོས་ཅན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ལ་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་བདེན་པས་དོར་བར་མ་གྱུར་པ་དེ་ཉིད་ལ་བླང་དོར་དུ་འཇུག་པ་སྟེ། དཔྱད་པ་ན་དེ་གཉིས་ལ་གཅིག་པ་དང་ཐ་དད་པ་གཉིས་ཀ་བཀག་ནས་དེ་གཉིས་གཅིག་ཐ་དད་གང་དུའང་མི་ལྟ་བ་ལ་ལྟ་སྒོམ་དུ་བྱེད་པ་ལས། ཁྱེད་ལྟར་གཅིག་བཀག་ནས་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་མཐར་བལྟ་བ་སོགས་ལྟ་སྒོམ་གྱི་སྙིགས་མ་ལ་ཡིད་དགའ་བདེའི་ཚོར་བས་གདུང་བར་བྱེད་པ་ག་ལ་ཡིན། ཡང་གངས་ཅན་གྱི་ལྗོངས་འདིར་རྗེ་བཙུན་འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱི་ཞལ་ལུང་ལ་བརྟེན་ནས་ཟླ་བ་གྲགས་པའི་ལུགས་མཆོག་སྔོན་མེད་དུ་དབྱེ་བ་ཤར་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོ་ན་རེ། སྟོང་གཞི་གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་སྟོང་བྱ་བདག་དང་བདེན་གྲུབ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ལ། དང་པོར་དེའི་ཟློག་ཕྱོགས་ཀྱི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ངོས་ཟིན་དགོས། རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ནི་ཤེས་བྱ་ལ་མེད་ཀྱང་དེ་བཀག་པའི་སྟོང་ཉིད་ཤེས་བྱ་ལ་ཡོད་པས་དོན་དམ་བདེན་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་ཡོད་ཅིང༌། དོན་དམ་བདེན་(༣༣༤ན) པ་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་པར་མེད་པས་ཡོད་ས་དང་ཡིན་ས་མ་མཁྲུལ་བར་བྱ་དགོས་ཤིང༌། སྟོང་གཞི་གང་ཟག་དང་ཕུང་སོགས་ཐ་སྙད་ཚད་མས་དངོས་སུ་དོན་བྱེད་པ་བསླུ་མེད་ཅན་དུ་གཞལ་བ་ན་དེའི་ཆོས་ཉིད་བདག་བདེན་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་དང་བདག་མེད་ཀྱང་རིགས་ཤེས་ཚད་མས་ཤུགས་ལ་གཞི་གྲུབ་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །ལུགས་དེ་ནི་ཚིག་གི་ཟོལ་གྱིས་
Chinese
在进行安立时，如果回答说二谛既非一亦非异，那么“二谛并非全无”的自语也会变得毫无意义。这样一来，名言中询问二谛是一还是异，以及回答，都是不合理的。因为，如果世俗谛在世俗的安立（333b）中也是全无，那么有怀疑的具慧者不可能对它与胜义谛是一是异产生疑惑。就像不会去思考兔角与胜义谛是一是异一样。因此，用二谛既非一亦非异来成立，这除了是对二谛施加巨大邪分别的诽谤之外，别无其他，因为这是在说胜义谛是常有成立，而世俗谛在任何处都不可得。按照我们的说法，如果不作观察，就不会去思考二谛是一还是异，在进入世间和出世间的取舍时，有法世俗谛没有被法性胜义谛所舍弃，就对它进行取舍。观察时，对二者遮止了一和异，不将二者看作是一或异，而是作为见修行。像你们那样，遮止了一个，就去看另一个的边际等等，被见修的糟粕和令人愉悦的感受所折磨，怎么能行呢？此外，在这雪域，宗喀巴大师根据至尊文殊菩萨的教言，将月称论师的殊胜宗派前所未有地进行区分，他说：对于所空之基的人和法，要证悟所空之我和真实成立不存在，首先必须认识到与此相反的，作为理由的所破。作为理由的所破，虽然在所知中不存在，但是遮止它的空性存在于所知中，因此胜义谛存在于世俗谛中，胜义谛（334a）不存在于胜义谛中，必须不混淆存在之处和存在之物。衡量所空之基的人和蕴等等，以名言量直接作用的事物，是无欺骗性的，那么它的法性，即我和真实不存在的空性，以及无我，也要用理智量间接成立为基础。他是这么说的。这个宗派是用言辞的伪装
English
When establishing something, if the answer is that the two truths are neither one nor different, then the self-statement that "the two truths are not completely non-existent" becomes meaningless. In that case, it would be unreasonable to ask in conventional terms whether the two truths are one or different, and to answer. Because, if the conventional truth is completely non-existent even in the conventional establishment (333b), then it is impossible for a wise person with doubts to have doubts about whether it is one or different from the ultimate truth. It's like not thinking about whether a rabbit's horn is one or different from the ultimate truth. Therefore, using the argument that the two truths are neither one nor different is nothing more than a great slander of wrong views on the two truths, because it is saying that the ultimate truth is permanent and established, and the conventional truth is not found anywhere. According to our statement, if we do not observe, we will not think about whether the two truths are one or different, and when we enter the acceptance and rejection of the world and beyond, the conventional truth, which is the subject, is not abandoned by the ultimate truth, which is the nature of reality, and we engage in acceptance and rejection of it. When observing, we negate both one and different for the two, and do not regard the two as one or different, but as view and meditation. Like you, negating one and looking at the edge of the other, etc., being tormented by the dregs of view and meditation and pleasant feelings, how can it be done? Furthermore, in this snowy land, Je Tsongkhapa, based on the instructions of the venerable Manjushri, distinguished the supreme tradition of Chandrakirti in an unprecedented way, saying: To realize that the self and true establishment, which are to be emptied, do not exist in the person and phenomena that are the basis of emptiness, one must first recognize the object of negation, which is the opposite of this, as the reason. The object of negation, as the reason, although it does not exist in the knowable, the emptiness that negates it exists in the knowable, therefore the ultimate truth exists in the conventional truth, and the ultimate truth (334a) does not exist in the ultimate truth, so one must not confuse the place of existence and the thing that exists. Measuring the person and aggregates, etc., which are the basis of emptiness, as things that directly function with valid conventional cognition, is infallible, then its nature, the emptiness of the non-existence of self and truth, and the selflessness, must also be indirectly established as the basis by valid intellectual cognition. That's what he said. This tradition is a disguise of words.
Tibetan
ཇི་ཙམ་སྨྲས་ཀྱང་ཞེན་དོན་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་ཡན་གར་དང་ཡ་བྲལ་ཁོ་ན་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་རྟོག་བརྟགས་ཀྱི་སྙིང་བཅུད་མ་ལུས་པ་དཀྲུགས་པ་ལས་ཤེས་བྱ་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་བའི་ལུགས་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཁོ་ནར་སྨྲས་པར་ཟད་དེ། དེ་ལྟར་ན་ཤེས་བྱ་ལ་མེད་པའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་བདེན་གྲུབ་དེ་ཤེས་བྱར་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱར་བྱེད་དམ་མི་བྱེད། དང་པོ་ལྟར་ན་ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། ཤེས་བྱ་ན་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་བདེན་གྲུབ་ཡོད་པར་ཐལ། ཤེས་བྱ་ལ་མེད་པའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ཤེས་བྱར་རྟགས་ཀྱིས་འགོག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཤེས་བྱར་བདེན་གྲུབ་འགོག་ན་ཤེས་བྱ་ལ་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀྱི་བདེན་གྲུབ་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་འགོག་ཚེ་ཤེས་བྱ་ལ་མེད་པའི་བདེན་གྲུབ་འགོག་ན་ཡོད་པའི་བདེན་གྲུབ་སྒྲུབ་པ་ལས་འོས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱེད་ཅག་དབུ་མའི་རིགས་ཚུལ་གྱི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་དགག་པ་གཉིས་ཀྱིས་རྣལ་མར་གོ་བ་འབའ་ཞིག་རིགས་པའི་སྲོག་ཟུངས་སུ་སྨྲ་བའི་ཕྱིར་དང༌། བློ་ཡུལ་དུ་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་དེ་ཤེས་བྱར་སོང་ནས་བློ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བཀག་པ་དེ་ལས་ཤེས་བྱ་ལ་ཡོད་པར་འཇོག་བྱེད་འཇིག་རྟེན་ན་(༣༣༤བ) གཞན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁྱེད་ཅག་ཤེས་བྱར་མེད་པའི་བདེན་གྲུབ་ཤེས་བྱར་ཡོད་ན་ཞེས་རྟག་མཐའ་བཟུང་ནས་ཤེས་བྱར་མེད་པའི་བདེན་གྲུབ་བཀག་པས་ཤེས་བྱར་ཡོད་པའི་བདེན་གྲུབ་ཏུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དེ་འདྲའི་བདེན་གྲུབ་དེ་ཤེས་བྱ་ལ་རྟག་མཐའ་བཟུང་ནས་ཡོད་མི་སྲིད་པ་ལྟར། དེར་བལྟོས་ཀྱི་བདེན་མེད་དེའང་རྟག་མཐའ་བཟུང་བ་ཙམ་ལས་ཤེས་བྱར་ཡོད་མི་སྲིད་པར་ཐལ། དེ་ལྟའི་བདེན་མེད་གཅིག་ཡོད་ན་དེ་ལྟའི་བདེན་གྲུབ་གཅིག་རྟག་མཐའ་བཟུང་བའི་ཚུལ་དུ་ངེས་པར་ཡོད་པ་ངོས་ཟིན་དགོས་སོ་ཞེས་ཁྱེད་རང་གིས་སྨྲས་ནས་དེ་མེད་པ་ལ་བལྟོས་ནས་བདེན་མེད་དུ་ཁྱོད་རང་འཇོག་པ་གང་ཞིག དེ་ལྟའི་བདེན་གྲུབ་དེ་ཤེས་བྱར་རྟག་མཐའ་བཟུང་བ་ཙམ་ལས་ཤེས་བྱ་ན་མེད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་དང་པོ་མ་ཁྱབ་བོ་ཞེ་ན། ཁྱབ་པར་ཐལ། བདག་བདེན་དུ་མེད་པ་དེ་དགག་བྱ་བདེན་གྲུབ་ཤེས་བྱ་ལ་མེད་ཅིང༌། ཡོད་སྲིད་ན་འབྱུང་གི། མི་སྲིད་པར་མི་འབྱུང་བ་དེ་གཉིས་བལྟོས་གྲུབ་ཡིན་པས་གཅིག་གཏན་མེད་ན་དེར་བལྟོས་ཀྱི་ཅིག་ཤོས་ཀྱང་གཏན་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། ཡང་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ཤེས་བྱ་ལ་མེད་ཤེས་བྱར་ཡོད་ཅེས་སྨྲ་ན་ནི་སྒྲའི་རྣམ་དབྱེ་བརྒྱད་ལ
Chinese
无论怎么说，都只是沉迷于将实有二谛的法相和法性完全分离，并且热衷于搅动所有分别念的精华，这与宣说符合所知世俗谛的缘起之理的宗派完全背道而驰。如此一来，对于所知中不存在的作为理由的遣除对象——实有成立，它是否会成为所知中作为理由的遣除对象呢？如果按照第一种情况，那么所知作为法，在所知中存在作为理由的遣除对象——实有成立，因为在所知中不存在的作为理由的遣除对象，在所知中会被理由所遮破。这是周遍的。如果在所知中遮破实有成立，那么在遮破所知中存在或不存在的实有成立中的任何一种时，如果遮破所知中不存在的实有成立，那么除了成立存在的实有成立之外别无选择。因为你们在所有中观的理路中，都说双重否定是真正理解的唯一理性命脉。并且，在意识的境中，作为理由的遣除对象进入所知后，被意识智慧所遮破，除此之外，在世间上（334b）不可能有其他方式来安立它在所知中存在。还有，如果你们说在所知中不存在的实有成立存在于所知中，从而执持常边，那么遮破在所知中不存在的实有成立，难道不会变成在所知中存在的实有成立吗？那么，像那样执持常边，在所知中不可能存在那样的实有成立一样，与此相关的实无也仅仅是执持常边，从而在所知中不可能存在。如果存在那样一种实无，那么就必须认识到，像那样执持常边的方式中，必定存在那样一种实有成立。你们自己说了，依靠不存在它来安立实无。像那样的实有成立仅仅是在所知中执持常边，实际上在所知中并不存在。如果说第一个理由不周遍，那么就是周遍的。我所没有的实有，就是作为遣除对象的实有成立，它在所知中不存在，如果可能存在，那就会出现，如果不可能存在，就不会出现，这两者是观待成立的，因此如果一个完全不存在，那么与此相关的另一个也完全不会出现。还有，如果说作为理由的遣除对象在所知中不存在，却存在于所知中，那么就像是声音的八种格
English
No matter how much is said, it is only indulging in separating the characteristics and nature of the two truths of reality, and delighting in stirring up all the essence of conceptual thoughts, which is completely contrary to the school that proclaims the truth of dependent origination in accordance with the conventional truth of knowable phenomena. In this way, does the object of negation, the establishment of truth, which does not exist in the knowable, become the object of negation as a reason in the knowable? If according to the first case, then the knowable is the subject. It follows that in the knowable there exists the establishment of truth, which is the object of negation as a reason, because the object of negation as a reason that does not exist in the knowable is refuted by reason in the knowable. This is pervasive. If the establishment of truth is refuted in the knowable, then when refuting any of the establishments of truth that exist or do not exist in the knowable, if the establishment of truth that does not exist in the knowable is refuted, then there is no choice but to establish the establishment of truth that exists. Because you all say that double negation is the only rational lifeline for true understanding in all Madhyamaka reasoning. And, in the realm of consciousness, after the object of negation as a reason enters the knowable, it is refuted by the wisdom of consciousness, and apart from that, there is no other way in the world (334b) to establish its existence in the knowable. Also, if you say that the establishment of truth that does not exist in the knowable exists in the knowable, thereby holding onto the extreme of permanence, then refuting the establishment of truth that does not exist in the knowable, will it not become the establishment of truth that exists in the knowable? Then, just as it is impossible for such an establishment of truth to exist in the knowable by holding onto the extreme of permanence, the non-existence related to it is also merely holding onto the extreme of permanence, and thus it is impossible for it to exist in the knowable. If there is such a non-existence, then it must be recognized that in the way of holding onto the extreme of permanence, there must be such an establishment of truth. You yourselves said that you establish non-existence by relying on its non-existence. Such an establishment of truth is merely holding onto the extreme of permanence in the knowable, but it does not actually exist in the knowable. If you say that the first reason is not pervasive, then it is pervasive. The reality that I do not have is the establishment of truth as the object of negation, which does not exist in the knowable, and if it is possible to exist, it will appear, and if it is impossible to exist, it will not appear. These two are established by dependence, so if one is completely non-existent, then the other related to it will also never appear. Also, if you say that the object of negation as a reason does not exist in the knowable, but exists in the knowable, then it is like the eight cases of sound.