Tibetan
འ་ཆེན་པོའི་གཡང་ས་ལ་འཛེམ་པ་མེད་པར་བག་ཡངས་སུ་དལ་བར་རྒྱུ་བར་མཛད་པ་ནི་སྔོན་ཆད་ཆོས་འདི་པ་ལ་གཏན་མ་གྲགས་ཤིང༌། ཟི་ལུང་ཤཱཀྱ་པས་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་བདག་ཡིན་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་(༣༠༤ན) སར་ཡེ་ཤེས་དམ་པའི་བདག་ཡིན་པར་འདོད་པ་ནི་སེམས་ཙམ་པས་གཞན་དབང་ལ་བདག་ཏུ་འདོད་པས་དེའི་ལུགས་སུ་མོས་ནས་དེ་སྐད་སྨྲ་བར་སྣང་ནའང༌། སེམས་ཙམ་པས་གང་ཟག་གི་གདགས་གཞི་གཞན་དབང་ལ་བྱེད་པ་ནའང༌། དེ་ལྟར་བཏགས་པའི་གང་ཟག་དེ་གདགས་གཞི་གཞན་དབང་ཡིན་པར་མི་སྨྲ་བ་ཁོང་དུ་མ་ཆུབ་པའི་འཁྲུལ་གཏམ་དུ་ཟད་དོ། །ལུགས་འདིའི་ཕྱོགས་འཛིན་ཁ་ཅིག་སླར་ཡང་འཛེམ་པ་མེད་པར་འདི་སྐད་དུ། བདག་ཡིན་པ་ལ་བདག་ཏུ་བལྟས་པས་དོན་ལ་ཤེས་པའི་འཛིན་སྟངས་མ་འཁྲུལ་བས་སྒྲིབ་སོགས་སྤང་བྱར་མི་འགྱུར་ལ། བདག་མ་ཡིན་པ་ལ་བདག་ཏུ་བལྟས་པས་དོན་དང་ཤེས་པའི་འཛིན་སྟངས་མི་མཐུན་པས་སྒྲིབ་སོགས་སྤང་བྱར་འགྱུར་བས་ཀུན་རྫོབ་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཀུན་བརྟགས་པའི་ཕུང་ལྔ་བདག་མིན་པས་དེ་ལ་བདག་ཏུ་བཟུང་བ་འཁོར་བའི་རྩ་བ་ཡིན་ཀྱང༌། དོན་དམ་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བདག་ཡིན་པས་དེ་ལ་བདག་ཏུ་བལྟ་བ་ནི་བྱང་གྲོལ་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན་ལ། ཐར་པ་ཐོབ་པ་ནའང་བདག་དེ་ཉིད་ཀྱི་གོ་འཕང་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་དག་ན། །བདག་མེད་མཆོག་གི་བདག་ཐོབ་པས། །སངས་རྒྱས་དག་པའི་བདག་ཐོབ་ཕྱིར། །བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་བདག་ཏུ་འགྱུར། །ཞེས་དང༌། བདག་དང་བདག་མེད་སྤྲོས་པ་དག །ཉེ་བར་ཞི་བ་དམ་པའི་བདག །ཅེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལྟར་སྨྲ་བ་དེ་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་བཀའ་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྨྲས་པ་ཡིན་ཏེ། ལུང་དེ་དག་གི་དོན་བདག་མེད་དང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མངོན་དུ་མཛད་པ་ལ་བདག་མངོན་དུ་(༣༠༤བ) མཛད་དོ་ཞེས་སྒྲ་སྦྱར་བ་དང༌། སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ཁོང་དུ་དམ་པ་དག་གིས་ཆུད་པ་ན་སྤྲོས་དང་བྲལ་བ་ལ་བདག་གི་མིང་བཏགས་ནས་དེ་ལྟར་བརྗོད་པར་མཛད་པ་ལ་གོ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་ཆགས་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང༌། དོན་དམ་པའི་བདག་ཡོད་ན་འཁོར་བ་ལས་གཏན་མི་ཐར་བའམ་འབད་མེད་དུ་གྲོལ་བ་གང་རུང་དུ་འགྱུར་ཏེ། དོན་དམ་པར་བདག་ཡོད་པ་དེས་སྐྱེས་བུ་ལ་ལ་འཁོར་བ་དང༌། ལ་ལ་མྱང་འདས་སོགས་ལ་འདོད་དགུར་བཅིང་གྲོལ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་བྱ་བ་བྱེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་དམ་པར་གྲུབ་པའི་བདག་ནི་ཀུན་རྫོབ་པའི་བདག་ལྟར་མ་ཡིན་པའི་དོན་ཤེས་མཐུན་པའི་དབང་ཕྱུ
Chinese
在巨大的悬崖边无所畏惧，悠然自得地漫步，这在以前的这个教派中从未听说过。孜隆释迦认为二取的智慧是“我”，并认为佛陀(304a)处的殊胜智慧是“我”，这似乎是唯识宗认为他者自在是“我”，并赞同其观点而说出的。然而，即使唯识宗将补特伽罗的施设处设定为他者自在，也不会说如此施设的补特伽罗是他者自在，这只不过是不理解的错误言论。这个教派的一些偏执者再次无所畏惧地说：将是“我”的视为“我”，因为对意义的认识方式没有错乱，所以不会成为障碍等应断之法。将不是“我”的视为“我”，因为与意义和认识方式不一致，所以会成为障碍等应断之法，因此，虚假的能取所取之遍计所执的五蕴不是“我”，执着于此是轮回的根本。然而，胜义二取的智慧是“我”，因此，视其为“我”是获得解脱的无上之因。即使获得了解脱，也是成就了那个“我”的果位。如是说：空性若清净，获得无我之胜我，为获佛陀之净我，故成大自在之我。以及：我与无我诸戏论，寂灭即是胜义我。因此这样说。如此说来，这是颠倒了善逝之教言。因为那些经文的意义是，佛陀证悟了无我和空性的方式，却将“我”安立为证悟，(304b)并将声音附加上去。当殊胜者们领会了远离戏论时，将“我”之名安立于远离戏论，并如此宣说，这似乎是丝毫没有理解。如果存在胜义之“我”，要么永远无法从轮回中解脱，要么会毫不费力地解脱。因为，胜义中存在的“我”会对某些众生束缚于轮回，对某些众生则会随意地施予寂灭等各种束缚和解脱的行为。因为，胜义中成立的“我”不像世俗之“我”一样，是意义一致的自在者
English
To walk leisurely and freely without fear on the edge of a great cliff is something that has never been heard of in this Dharma tradition before. Zilong Shakya believes that the wisdom of non-duality is "I," and that the supreme wisdom in the presence of the Buddha (304a) is "I." This seems to be said because the Mind-Only school believes that other-dependence is "I" and agrees with that view. However, even though the Mind-Only school sets the basis of imputation for a person as other-dependence, it does not say that the person so imputed is other-dependence. This is merely a mistaken statement due to a lack of understanding. Some biased adherents of this system again say without fear: Looking at what is "I" as "I" does not confuse the way of knowing the meaning, so it will not become something to be abandoned, such as obscurations. Looking at what is not "I" as "I" is inconsistent with the meaning and the way of knowing, so it will become something to be abandoned, such as obscurations. Therefore, the five aggregates of the imputed grasping of conventional grasping are not "I," and grasping onto them as "I" is the root of samsara. However, the wisdom of ultimate non-duality is "I," so looking at it as "I" is the supreme cause for attaining enlightenment and liberation. Even when liberation is attained, it is accomplished in the state of that very "I." As it is said: When emptiness is pure, having attained the supreme self of no-self, because of attaining the pure self of the Buddha, one becomes the self of the great self. And: The elaborations of self and no-self, pacified is the supreme self. Therefore, they say this. To say so is to speak contrary to the words of the Sugata. Because the meaning of those scriptures is that the Buddha manifested the way of no-self and emptiness, but they establish "I" as enlightenment (304b) and attach sounds to it. When the noble ones comprehend the freedom from elaboration, they establish the name of "I" on the freedom from elaboration and proclaim it as such, which seems to be without any understanding. If there is an ultimate "I," then one will either never be liberated from samsara or will be liberated effortlessly. Because the "I" that exists in the ultimate will bind some beings to samsara and will freely bestow various acts of bondage and liberation, such as nirvana, on others. Because the "I" established in the ultimate is not like the conventional "I," it is a consistent and powerful lord of meaning.
Tibetan
ག་དང་ལྡན་པར་ཡང་ཁྱེད་འདོད་པའི་ཕྱིར། དོན་དམ་པར་བདག་ཡོད་ན་བདེན་པ་གཉིས་བསྡུས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བདག་མེད་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་འགལ་བར་སྨྲས་པའི་ཕྱིར་དང༌། དོན་དམ་པར་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བདག་ཡིན་ན་དེ་ལ་གང་ཟག་གིས་སླར་བདག་ཏུ་བལྟས་ཀྱང་ཐར་པའི་རྒྱུར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདག་ལྟ་ཅན་གྱི་གང་ཟག་གིས་དེར་མི་ལྟ་ལ། དོན་དམ་གྱི་བདག་ལྟ་ཅན་གྱི་གང་ཟག་གིས་ནི་དེ་ལྟར་མ་བལྟས་ཀྱང་ཐར་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པའི་དོན་དམ་པའི་བདག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཀུན་རྫོབ་པའི་བདག་ལྟ་ཅན་གྱི་གང་ཟག་ནི་ཁྱེད་ཐ་སྙད་དུའང་མེད་པས་དེས་དེ་ལ་བལྟས་ཀྱང་ཐ་སྙད་ཙམ་དུའང་ཐར་པ་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཁྱེད་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་སློབ་པ་དང་མི་སློབ་པའི་ས་དང་ལམ་དུའང་འདོད་པས་ལམ་དང་གང་ཟག་གཞི་མཐུན་དུའང་སྨྲ་དགོས་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་ན་བགྲོད་བྱ་ཉིད་སྒྲོད་པོར་ཁས་ལེན་དགོས་པ་དང༌། དོན་དམ་པར་གཉིས་མེད་ཀྱི་(༣༠༥ན) ཡེ་ཤེས་ཉིད་གདོད་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདག་ཏུ་གྲུབ་ན་སླར་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསར་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདག་ཏུ་ཐོབ་པར་སྨྲ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་འདི་ལྟར་སྨྲ་བ་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་ལས་བླུན་པ་གཞན་མེད་དོ་ཞེས་དམོད་ཆེན་པོ་བོར་བའི་མཚན་རྟགས་ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་ལྟར་བཞག་པའོ། །མདོར་ན་གཞུང་ལུགས་འདི་འཆད་པ་ན་མ་དཔྱད་འཁྲུལ་པའི་ངོར་གང་ཟག་སེམས་ཅན་སོགས་ཡོད་པ་ལྟར་བདག་ཀྱང་ཡོད་ལ། དཔྱད་ན་བདག་ཡོད་པ་མིན་པ་ལྟར་གང་ཟག་སོགས་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཅིང༌། དེར་མ་ཟད་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་ནགས་ཚལ་སོགས་ཡོད་པ་ལྟར་བདག་ཀྱང་ཡོད་ལ། དཔྱད་ན་བདག་ཡོད་པ་མིན་པ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག གཉིས་པ་ནི། དངོས་ཡོད་མིན་ཕྱིར་འདི་ནི་བརྟེན་མིན་ཞིང༌། །མི་བརྟེན་ཉིད་མིན་འདི་ནི་སྐྱེ་འཇིག་མིན། །འདི་ལ་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡང༌། །ཡོད་མིན་དེ་ཉིད་དང་ནི་གཞན་ཉིད་མིན། །བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཆོས་ལ་བརྟེན་མི་བརྟེན་སོགས་རྟོག་པའི་རྟེན་མ་ཡིན་པ་རྟག་མི་རྟག་གི་རྟོག་པ་སོགས་ཀྱང་བཟློག་སླ་བས། བདག་ཅེས་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་འདི་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་དངོས་པོར་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། སྔོན་འདས་པའི་སྐྱེ་བར་བྱུང་བའི་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ཞིང་སྟེ། བསྟན་བཅོས་ལས། འདས་པའི་དུས་ན་བྱུང་གྱུར་ཅེས། །བྱ་བ་དེ་ནི་མི་འཐད་དོ། །སྔོན་ཚེ་
Chinese
又因为您希望具有什么。如果胜义中存在我，那么就与薄伽梵所说的包含二谛的一切法皆无我的教言印相违背。如果胜义中无二的智慧是我，那么即使有人再次将它视为我，也不会成为解脱之因。因为世俗的我见者不会那样看待它，而胜义的我见者即使不那样看待它，也因为是已经成立解脱的胜义我。因为世俗的我见者在您那里连名言中也不存在，所以即使他那样看待它，也不会仅仅在名言中获得解脱。而且，您也认为这无二的智慧是学习和不学习的地和道，因此也必须说道路和补特伽罗是同一本体。如果那样，就必须承认所行者本身就是能行者。而且，如果胜义中无二的(305a)智慧本身从一开始就成立为佛的我，那么再次说它被佛新获得为佛的我，那么在世间上除了自己之外，没有比说这种话更愚蠢的人了，这是像太阳和月亮一样留下了抛弃巨大诅咒的标志。总之，在讲解这个宗义时，在未经观察的错误面前，就像存在补特伽罗、有情等一样，我也存在。如果观察，就像我不存在一样，补特伽罗等也不存在。不仅如此，就像名言中存在瓶子、布匹、森林等一样，我也存在。如果观察，就像我不存在一样，要知道一切法都远离存在与不存在等一切戏论。第二是：因为不是实有，所以这不是所依；因为不是非所依，所以这不是生灭；对于此，常恒等也不存在；它不是彼，也不是异。因为是依仗而假立的，所以对于依仗的法，依仗非依仗等分别的所依不是常与无常的分别等，也很容易遣除。因此，所谓我，是依仗而假立的，因为它不是自性存在的，所以不是实有存在的。而且，不是先前过去世中产生的所依，如经部中说：在过去时中产生等，这种说法是不合理的。先前
English
And also because you wish to have what. If there is a self in the ultimate sense, then it contradicts the seal of the Blessed One's teachings that all phenomena included in the two truths are without self. If the non-dual wisdom in the ultimate sense is the self, then even if someone again views it as the self, it will not become a cause of liberation. Because a person with a conventional view of self does not look at it that way, and a person with an ultimate view of self, even if he does not look at it that way, is the ultimate self that has already been established as liberation. Because a person with a conventional view of self does not even exist in your terminology, so even if he looks at it that way, he will not attain liberation even in terminology. Moreover, you also consider this non-dual wisdom to be the ground and path of learning and non-learning, so it must also be said that the path and the person are the same entity. If so, it must be admitted that the one to be traveled is the traveler himself. Moreover, if the non-dual (305a) wisdom itself is established as the self of the Buddha from the beginning, then to say again that it is newly obtained by the Buddha as the self of the Buddha, then in the world there is no one more foolish than oneself to say such a thing, this is like the sun and the moon leaving the mark of casting a huge curse. In short, when explaining this tenet, in the face of unexamined error, just as there are persons, sentient beings, etc., so also is there a self. If examined, just as there is no self, so also there are no persons, etc. Moreover, just as there are pots, cloths, forests, etc. in name only, so also is there a self. If examined, just as there is no self, know that all phenomena are free from all elaborations such as existence and non-existence. The second is: Because it is not real, therefore this is not dependent; because it is not non-dependent, therefore this is not arising and ceasing; for this, permanence, etc. also do not exist; it is not that, nor is it other. Because it is imputed in dependence, therefore for the dependent dharma, the basis of imputation of dependence and non-dependence, etc. is not the imputation of permanence and impermanence, etc., and it is easy to eliminate. Therefore, the so-called self is imputed in dependence, because it is not self-existent, therefore it is not really existent. Moreover, it is not a dependent that arose in a previous past life, as it says in the scriptures: To say that it arose in the past time is not reasonable. Previously