Tibetan
་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཆོས་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པར་བཤད་པ་ནི། གང་ཟག་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པ་དང་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཡིན་པ་ལ། དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པ་དང་རྟོགས་པའི་དབང་གིས་སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་དུ་བཞག་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ནོ། །དགོས་པ་ནི། གང་ཟག་རྫས་སུ་མེད་ཀྱང་ཐ་(༣༠༢བ) སྙད་གདགས་པར་སླ་བའི་ཕྱིར་དང༌། འཇིག་རྟེན་དང་མཐུན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང༌། མི་སྐྲག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང༌། རང་གཞན་སྐྱོན་ཡོན་དང་ལྡན་པ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཡིན་པར་སློབ་དཔོན་རྒྱལ་བའི་སྲས་ཀྱིས་བཤད་ཅིང༌། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་རྣམ་བྱང་བའི། །གནས་སྐབས་སྤྱོད་པའི་བྱེ་བྲག་ལས། །འཇུག་དང་རྒྱུན་གྱི་བྱེ་བྲག་ཀྱང༌། །གང་ཟག་གིས་ནི་ཉེ་བར་བསྟན། །ཅེས་གསུངས་སོ། །སྙིང་པོ་ལ་བདག་གི་ང་རྒྱལ་འཇོག་ཅིང་དེའི་སྒྲས་བསྟན་པ་ནི། མ་དཔྱད་པ་ན་སྙིང་པོ་དེ་གསང་ཆེན་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་པའི་ཐར་པའི་ཆེད་དུ་ལས་སུ་བྱས་པ་ན་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་གར་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་དེའི་ཆེད་ཀྱི་བྱ་བ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་བདག་གི་སྒྲ་སྦྱར་བའོ།།དངོས་ལ་གནོད་བྱེད། གདགས་གཞི་དེ་དག་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་ཇི་ལྟར་བཏགས་པའི་བདག་མ་ཡིན་ཅིང༌། དེས་ན་རིགས་པས་དཔྱད་ན་གང་ཟག་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཁྱད་པར་སྙིང་པོ་ཉིད་བདག་ཡིན་ན། ཇི་སྐད་དུ། བདག་མེད་སེང་གེའི་སྒྲ་དང་ལྡན། །ཅེས་དང༌། ཡང་དག་བདག་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད། །ཅེས་དང༌། རྣམ་པར་དག་པ་བདག་མེད་ཆོས། །ཞེས་སོགས་སྔགས་གཞུང་རབ་འབྱམས་ལས་ཤེས་བྱ་ན་བདག་ཡོད་པར་མ་གསུངས་ཤིང༌། ཡོད་རྒྱུའི་བདག་དང་མེད་རྒྱུའི་བདག་གཉིས་སུ་སངས་རྒྱས་པར་ཁས་ལེན་པ་ལ་སྨྲ་བ་ནི་རྒྱ་གར་ན་མང་བཀུར་བ་དང༌། གནས་མའི་བུ་པ་དང༌། བོད་ན་ཇོ་ནང་པ་དང༌། རི་བོ་དགེ་ལྡན་པ་དང༌། བོ་དོང་པ་རྣམས་ཟེར་ཡང་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་བཞེད་པ་མིན་པས། དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པར་སྨྲ་བ་དེ་འཁྲུལ་བཅས་ཀྱི་བསྟན་པའོ་ཞེས་སྔོན་ཉིད་ནས་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དབྱིག་(༣༠༣ན) གཉེན་གྱིས་མཛོད་ཀྱི་གནས་དགུ་པར་བཤད་པ་དང༌། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཟླ་བ་གྲགས་པས་འཇུག་པ་རྩ་འགྲེལ་འདིར་རྒྱས་པར་བཀག་གདའ་བས་ཐར་འདོད་རྣམས་ལེགས་པར་སོམས་ལ་མིག་མེད་གཡང་ས་ཆེན་པོ་ལ་གོམ་པ་འདོར་བའི་རྗེས་སུ་མིག་ལྡན་དག་བག་གཟོབས་ཤིག གངས་ཅན་གྱི་ཁྲོད་འདིར་བདག་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མེད་ཅིང༌། གང་ཟག་དང༌། སེམས་ཅན་དང༌། སྐྱེས་བུ་སོགས་རྫས་ཡོད་དུ་སྨྲ་བ་དང༌། བདག་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་ནའང་ལས་འབྲ
Chinese
之故。另有说依靠法性而安立者，乃因一切人等之法，皆为远离戏论与息灭一切相，然因未如是了悟与了悟之故，而安立为佛与有情。所需者，虽人非实有，然为易于施设名言（302b），及为顺应世间，及为不生怖畏，及为陈述自他功过，故学子胜者生如是说。经庄严云：由诸烦恼皆清净，处时行持之差别，趣入及续之差别，由人而能近显说。如是说。于心要上安立我之我慢，且以彼之语声显示者，若未观察，则彼心要为大密金刚乘行者之解脱而作事业时，于基道果三者皆恒常不断地为其作事之故，故于彼安立我之语。损害实事。彼等所立之基，于二谛中皆非如所安立之我，故以理观察则人不成立之故，特别是若心要即是我，如是云：具足无我狮子吼。（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）དབག་མེད་སེང་གེའི་སྒྲ་དང་ལྡན།，，，具足无我狮子吼。且真实无我即是如来藏。（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）ཡང་དག་བདག་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད།，，，且真实无我即是如来藏。完全清净无我之法。（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）རྣམ་པར་དག་པ་བདག་མེད་ཆོས།，，，完全清净无我之法。等等，从无量密续中可知未曾说有我，且说有存在之我和不存在之我二者成佛者，在印度有很多人恭敬，及住子部，及在西藏有觉囊派，及日沃格丹派，及波东巴等说，然非善逝之意趣故，如是宣说佛之教法者，乃具错乱之教法也，如是往昔大学者世亲（Vasubandhu）于俱舍论第九品中所说，且大学者月称（Chandrakirti）于入中论本释中广为遮破，故欲解脱者当善思择，有眼者当谨慎于盲者堕入大悬崖之后。于此雪域之中，我于名言中亦无，且说人，有情，士夫等实有，及虽我非实有成立然业果，
English
Therefore. Furthermore, it is said that what is established based on the nature of phenomena is because all phenomena such as persons are the pacification of all elaborations and characteristics. However, it is because of not understanding and understanding in this way that they are established as Buddhas and sentient beings. The need is that although a person is not substantially existent, it is easy to apply terminology (302b), and to be in accordance with the world, and to avoid fear, and to state the merits and faults of oneself and others, so the teacher Son of the Victorious Ones said. The Ornament of the Sutras says: From the distinctions of the states of practice that are completely purified of all afflictions, the distinctions of entering and continuing are also closely shown by persons. So it is said. Establishing the pride of self on the essence and showing it with that sound is that if it is not examined, then that essence is used for the liberation of the great secret Vajrayana practitioners, so that the work for that is done continuously in the three bases, paths, and results, so the word of self is applied to that. It harms reality. Those bases of establishment are not the self as established in both truths, so if examined with reason, a person is not established, and especially if the essence itself is the self, as it is said: Possessing the sound of the lion of no-self. (Tibetan, Sanskrit Devanagari, Sanskrit Romanization, Chinese literal meaning) དབག་མེད་སེང་གེའི་སྒྲ་དང་ལྡན།, , , Possessing the sound of the lion of no-self. And the true no-self is the Thus-gone essence. (Tibetan, Sanskrit Devanagari, Sanskrit Romanization, Chinese literal meaning) ཡང་དག་བདག་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད།, , , And the true no-self is the Thus-gone essence. The completely pure Dharma of no-self. (Tibetan, Sanskrit Devanagari, Sanskrit Romanization, Chinese literal meaning) རྣམ་པར་དག་པ་བདག་མེད་ཆོས།, , , The completely pure Dharma of no-self. And so on, it should be known from the vast tantric texts that the self is not mentioned, and those who say that there are two selves, the existing self and the non-existing self, become Buddhas, are revered by many in India, and the Sthavira-nikāya, and in Tibet the Jonangpas, and the Riwo Gandenpas, and the Bodongpas, etc. say, but it is not the intention of the Sugata, so those who speak of the Buddha's teachings in this way are the teachings with delusion, as the great teacher Vasubandhu said in the ninth chapter of the Treasury, and the great teacher Chandrakirti refuted it extensively in the root commentary of the Introduction, so those who desire liberation should think well, and those with eyes should be careful after the blind fall into the great abyss. In this land of snow, there is no self even in terminology, and those who say that persons, sentient beings, and individuals are substantially existent, and although the self is not established as a substance, the results of actions,
Tibetan
ས་ཀྱི་རྟེན་དུ་རིགས་ཤེས་ཚད་མས་གནོད་པ་མེད་ཅིང༌། ཐ་སྙད་ཚད་མས་གྲུབ་པར་འདོད་པ་དང༌། ཕུང་པོ་ལས་དོན་གཞན་པའི་བདག་རྟག་པར་ཡོད་པ་དང༌། གང་ཟག་དང་སེམས་ཅན་སོགས་མེད་པར་འདོད་པ་ནི་བྱེ་སྨྲ་ནས་དབུ་མའི་བར་གྲུབ་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་འགལ་ཞིང༌། སྟོན་པའི་བསྟན་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྱུར་པ་དག་གི་གྲུབ་མཐའ་ལ་གནས་པར་སོང་བ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མེད་ན་བརྟེན་ནས་གདགས་པར་མི་རུང་ཞིང་ལུང་དང་འཇིག་རྟེན་གཉིས་ཀ་དང་འགལ་ལ། གང་ཟག་རྫས་ཡོད་བྱེ་སྨྲས་ཀྱང་མི་འདོད་ན་གྲུབ་མཐའ་གོང་མ་རྣམས་ཀྱིས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། མཛོད་འགྲེལ་ལས། འོན་ཏེ་བཏགས་པར་ཡོད་དོ་ཞེ་ན་ནི། ཁོ་བོ་ཅག་ཀྱང་དེ་སྐད་ཅེས་སྨྲའོ། ། ཞེས་དང༌། དེ་ལྟ་བས་ན་གང་ཟག་ནི་བཏགས་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཕུང་པོ་དང་རྒྱུན་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་དང༌། དེ་ལྟ་བས་ན་ཁ་ཅིག་ནི་གང་ཟག་ཏུ་འཛིན། ཁ་ཅིག་ནི་ཐམས་ཅད་མེད་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བསྟན་པ་འདི་ལ་སྐྱོན་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །ཚུར་མཐོང་གི་ཐ་སྙད་ཚད་(༣༠༣བ) གྲུབ་ཀྱི་བཏགས་བཞག་གི་བདག་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་དུ་རྙེད་པས་རིགས་ཤེས་ཚད་མས་གནོད་མེད་དུ་གྲུབ་ན་དེ་འདྲའི་བདག་དེ་དཔྱད་བཟོད་དུ་འགྱུར་ཏེ། རིགས་ཤེས་ཚད་མས་གནོད་ཡུལ་མིན་ཅིང་ཐ་སྙད་ཚད་མས་དཔྱད་པ་ན་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དཔྱད་བཟོད་ཀྱི་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་གྱི་བདག་ཡོད་ན་དཔྱད་པའི་ཚེ་གང་ཟག་གི་བདག་འགོག་པར་ཡང་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། ལྷན་སྐྱེས་གྱི་ཡུལ་གྱི་བདག་མ་དཔྱད་པར་ཡོད་པ་དེ་ཐ་སྙད་ཚད་མས་གྲུབ་པར་མི་རིགས་ཏེ། ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་འཛིན་པའི་བློ་ཡིན་པ་གང་ཞིག བློ་དེས་ཚད་མར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་བདེན་པར་སྣང་ཞིང༌། དེར་ཞེན་པ་འཇིག་རྟེན་པ་དག་གིས་ཚད་མར་སྨྲ་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འཁྲུལ་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གྲུབ་སྟེ། ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་འདིར་ཀུན་རྫོབ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་མ་རིག་པའི་དབང་གིས་བསླད་པ་ལས་བྱུང་བར་བཞེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱད་པར་ཇོ་ནང་པས་དོན་དམ་བདེན་པའི་བདག་རྟག་པར་ཡོད་པ་དང༌། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་བདག་ཏུ་བཏགས་པ་ནི་རི་བོང་གི་རྭ་ལྟར་གཏན་མེད་དོ་ཞེས་རྩལ་འདོན་དུ་སྨྲ་བ་ནི་ཀུན་རྫོབ་གྲགས་པའི་བདག་མ་དཔྱད་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་བཀག་ཅིང༌། དོན་དམ་བདེན་པར་དེ་འདྲའི་ཆོས་གཏན་མེད་དཔྱད་ནས་བསྒྲུབས་པས་བདེན་པ་གཉིས་ཀ་ལ་སྒྲོ་སྐུར་མུ་མེད་པ་བཏབ་ནས་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐ
Chinese
如果以地为所依，认为以理智量没有妨害，以名言量成立，以及认为有与蕴不同的常我，以及认为没有补特伽罗和有情等，这与从毗婆沙宗到中观宗的所有宗派相违背，是安住在已经变成外道者的宗派中。因为如果我连名言中都没有，就不能依靠而安立，并且与经教和世间两者相违背。如果毗婆沙宗也不承认实有的补特伽罗，那么更何况是上面的宗派呢？《俱舍论释》中说：“如果说是假立而有，那么，我们也是这样说的。”又说：“因此，补特伽罗是假立而有的，如蕴和相续等。”又说：“因此，有些人执著于补特伽罗，有些人执著于一切都不存在，这就是这个教法出现过失。”如此。从自宗的角度来看，名言量（303b）所成立的假立之我，如果作为业果的所依而获得，以理智量没有妨害而成立，那么这样的我就能经得起观察。因为不是理智量所妨害的对境，并且以名言量观察时是成立的缘故。如果承认，那么如果存在经得起观察的业果所依之我，在观察时也不应该遮止补特伽罗之我。并且，未经观察而存在的俱生之境之我，不应该以名言量成立。因为名言的量是执著世间正确的世俗谛的意识。因为那个意识所衡量和执著的显现为真实，并且执著于此的世间人虽然说是量，但实际上不是量，因为是错乱识的缘故。成立，因为在这个应成派的宗派中，认为所有执著世俗的意识都是由无明的力量所染污而产生的缘故。特别是觉囊派说，实义谛的我是常有的，并且假立为世俗谛的我，如同兔角一样完全没有，这种说法只是遮止了未经观察的世俗共称的我，并且在实义谛中观察后成立了这种法完全没有，从而对两个谛都施加了无尽的诽谤，落入了常断的边见之中。
English
If, taking the ground as a basis, it is held that there is no contradiction by valid cognition of reasoning, that it is established by valid cognition of convention, and that there is a permanent self that is different in meaning from the aggregates, and that it is held that there are no persons or sentient beings, etc., this contradicts all tenets from the Vaibhashika to the Madhyamaka, and it has gone to abide in the tenets of those who have become external to the teachings of the Teacher. For if the self does not even exist in name, it cannot be established by relying on it, and it contradicts both scripture and the world. If even the Vaibhashika does not accept a substantially existent person, then what need is there to mention the higher tenets? The commentary on the Abhidharmakosha says, "But if it is said to exist imputedly, then we also say so." And, "Therefore, the person exists imputedly, like the aggregates and the continuum, etc." And, "Therefore, some grasp at the person, and some grasp at the non-existence of everything, which is a fault in this teaching." So it is. From the perspective of our own school, if the imputed self established by valid cognition of convention (303b) is found as the basis for karmic results, and it is established without contradiction by valid cognition of reasoning, then such a self can withstand scrutiny. Because it is not an object contradicted by valid cognition of reasoning, and because it is established when examined by valid cognition of convention. If it is accepted, then if there is a self that is the basis for karmic results that can withstand scrutiny, it should not be refuted as the self of a person when examined. And the co-emergent object of the self that exists without examination should not be established by valid cognition of convention. Because the valid cognition of convention is the mind that grasps the correct conventional truth of the world. Because what is measured and grasped by that mind appears to be true, and although worldly people who cling to it say it is valid cognition, it is not actually valid cognition, because it is an erroneous consciousness. It is established, because in this Prasangika school, it is held that all consciousness that grasps the conventional is produced from being defiled by the power of ignorance. In particular, the Jonangpas say that the self of ultimate truth is permanent, and that the self imputed as conventional truth is completely non-existent like a rabbit's horn. This statement only refutes the unexamined conventional self, and after examining it in ultimate truth, it establishes that such a dharma is completely non-existent, thereby applying endless slander to both truths and falling into the extremes of permanence and annihilation.