Tibetan
པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་གང་ཟག་འདི་ནི་བསོད་ནམས་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་ཡང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དོ། །ཞེས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། གང་ཕྱིར་ཐུབ་པས་བདག་དེ་ས་ཆུ་མེ། །རླུང་དང་རྣམ་ཤེས་ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བ། །ཁམས་དྲུག་དང་ནི་མིག་སོགས་རེག་པ་ཡི། །རྟེན་དྲུག་དག་ལ་བརྟེན་ལས་ཉེར་བསྟན་ཞིང༌། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཆོས་རྣམས་ཉེར་བཟུང་ནས། །དེས་གསུངས་དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་དེ་རྣམས་དང༌། །དེ་ཉིད་མ་ཡིན་ཚོགས་ཙམ་ཉིད་མིན་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་ངར་འཛིན་བློ་དེ་རྣམས་ལ་མིན། །གང་ཕྱིར་ཐུབ་པས་མདོ་སྡེ་ལས། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་སྐྱེས་བུ་གང་ཟག་དེ་ནི་ཁམས་དྲུག་དང༌། རེག་པའི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་དང༌། ཡིད་ཀྱི་ཉེ་བར་རྒྱུ་བ་བཅོ་བརྒྱད་དོ། །ཞེས་བདག་དེ་ས་ཆུ་མེ་རླུང་དང་རྣམ་ཤེས་ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བ་ཁམས་དྲུག་དང་ནི་མིག་སོགས་ནས་ཡིད་ཀྱི་བར་འདུས་ཏེ་རེག་པའི་རྟེན་དྲུག་དག་ལ་བརྟེན་ནས་ཉེ་བར་བསྟན་ཏེ། གཟུགས་སོགས་ཡུལ་དྲུག་ལ་ཡིད་བདེ་བའི་ཉེ་རྒྱུ་དྲུག ཡིད་མི་བདེ་བའི་ཉེ་རྒྱུ་དྲུག་དང༌། བཏང་སྙོམས་ཀྱི་ཉེ་རྒྱུ་དྲུག་སྟེ་བཅོ་བརྒྱད་ལ་བརྟེན་པའི་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་ཆོས་རྣམས་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་བདག་ཏུ་བཏགས་སོ་ཞེས་ངེས་པར་གསུངས་པ་དེའི་ཕྱིར། བདག་དེ་ནི་ཆོས་དེ་རྣམས་དང་གཞན་མིན་པའི་དེ་ཉིད་མ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ཚོགས་ཙམ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་དེ་དག་བདག་ཏུ་མི་རུང་བ་དེའི་ཕྱིར་ཆོས་དེ་རྣམས་ལ་ངར་འཛིན་པའི་བློ་དེ་རིགས་པ་མིན་ནོ། །དེས་ན་ཕུང་པོ་དང་དེ་ལས་གཞན་དུ་ངར་འཛིན་གྱི་ཡུལ་མ་དམིགས་པས་རྣལ་འབྱོར་པས་བདག་དང་བདག་གི་ཡོད་པ་མིན་པར་ཤེས་ནས་ཕུང་པོ་ལྔའི་རྒྱུད་བཅད་ནས་ལེན་པ་མེད་པར་མྱང་འདས་སུ་འགྱུར་བས་བདག་མེད་པར་(༢༩༡བ) དཔྱད་པ་འདི་ཆེས་མཛེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། འབྲེལ་མེད་སྤང་གཉེན་དུ་མི་རིགས་པ་དང༌། དེ་དཔེའི་སྒོ་ནས་བསལ་བ་གཉིས། དང་པོ་ནི། བདག་མེད་རྟོགས་ཚེ་རྟག་པའི་བདག་སྤོང་ཞིང༌། །འདི་ནི་ངར་འཛིན་རྟེན་དུའང་མི་འདོད་པ། །དེ་ཕྱིར་བདག་མེད་ཤེས་པས་བདག་ལྟ་བ། །དཔྱིས་ཀྱང་འབྱིན་ཞེས་སྨྲ་བ་ཤིན་ཏུ་མཚར། །བདག་ཕུང་གཅིག་ཏུ་འཛིན་ཅིང་ཕྱིས་མཐོང་ལམ་ཐོབ་པ་ན་ཡུལ་ཅན་སྤངས་ཤིང་ཡུལ་མ་སྤངས་པར་འདོད་ལ། ཡུལ་མ་ཡིན་པ་མུ་སྟེགས་པའི་བདག་སྤངས་པར་སྨྲ་བའི་མང་བཀུར་བ་གང་གི་ཕྱོགས་དེ་ལྟར་ན་ཇི་སྲིད་དུ་ཕུང་པོ་རྒྱུན་མ་ཆད་པ་དེ་སྲིད་དུ་ངར་འཛིན་འཇུག་སྟེ། བདག་འཛིན་གྱི་གཞི་བདག་བཟློག་པར་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཕུང
Chinese
而且与此相关的补特伽罗也是现行积聚福德者。如是广说。第三，世尊说，所谓我，即地、水、火、风、识、空，此六界以及眼等六处，依于六触之所依而显示，并执持心与心生诸法。因此，世尊说，我既非彼等，亦非仅是彼等之集合。因此，执着于彼等之我执心识是不合理的。世尊在经中说：“大王，补特伽罗即是六界、六触处以及十八意近行。” 所谓我，即地、水、火、风、识、空，此六界以及眼等乃至意，聚集而依于六触之所依而显示，即依于色等六境，六意乐近行、六意不乐近行以及六舍受近行，共十八者，执持心与心生之法，而安立为我。因此，世尊如是明确宣说。因此，我既非与诸法异体的彼性，亦非仅是彼等之集合，因为诸法不能成为我，因此，执着于诸法的我执心识是不合理的。因此，由于瑜伽士未能观见蕴之外或与之不同的我执之境，故知我与我所皆非实有，断绝五蕴之相续，不复受生而入于寂灭，故此无我之(291b) 观察极为殊胜。第二，不应将不相关者作为对治，以及以比喻遮破之二者。首先，证悟无我时，能断除常我，而此亦不欲作为我执之所依。因此，说了知无我即能彻底根除我见，实为稀有。有人认为，执蕴为一，其后于见道位获得见道时，舍弃有境而未舍弃所境，并说舍弃了非所境之外道之我，此种说法广受尊崇。若依彼方之观点，则只要蕴之相续未断绝，我执便会持续生起，因为未曾遮止我执之根本，即蕴。
English
And the person associated with this is also manifestly accumulating merit. Thus it is widely spoken. Third, because the Thubpa (Buddha) said that the self is earth, water, fire, wind, consciousness, and space, these six elements, and the six sources of contact such as the eye, are shown based on the six supports of contact, and by holding the mind and mental phenomena. Therefore, the Thubpa said that the self is neither those nor just a collection of those. Therefore, the mind that grasps at self in those is not reasonable. Because the Thubpa said in the Sutra, "Great King, the person is the six elements, the six sources of contact, and the eighteen mental near-goings." The self is earth, water, fire, wind, consciousness, and space, these six elements, and from the eye etc. to the mind, gathered and shown based on the six supports of contact, that is, based on the six objects such as form, the six pleasant mental near-goings, the six unpleasant mental near-goings, and the six neutral mental near-goings, a total of eighteen, by holding the mind and mental phenomena, it is designated as self. Therefore, because the Thubpa definitely said so, the self is neither the otherness of those dharmas nor just a collection of those, because those dharmas cannot be the self, therefore, the mind that grasps at self in those dharmas is not reasonable. Therefore, since the yogi does not see the object of grasping at self outside or different from the skandhas, he knows that self and what belongs to self are not real, and by cutting off the continuum of the five skandhas, he becomes nirvana without taking rebirth, so this analysis of no-self (291b) is very beautiful. Second, there are two: that which is unrelated should not be taken as an antidote, and refuting it through example. First, when no-self is realized, the permanent self is abandoned, and this is not desired as a basis for grasping at self. Therefore, it is wonderful to say that knowing no-self completely uproots the view of self. Some think that when the self is grasped as one with the skandhas, and later the path of seeing is attained, the object-possessor is abandoned but the object is not abandoned, and it is said that the self of the non-object heretics is abandoned, and this kind of saying is highly respected. According to that side's view, as long as the continuum of the skandhas is not cut off, grasping at self will continue to arise, because the basis of grasping at self, the skandhas,