Chinese
也不是近取。我不是没有近取。也不是确定没有。（完）因此，哪里有作者（291a）不可见，但业存在，异熟也存在，这样说，要知道这是遮止了真实的作者。其他依靠世俗共称而安立，成为名言支分的作者，不是遮止，如云：与无明相联的士夫，也现前积聚福德。广说如是。第三，因为能仁说，彼我即是地水火，风和识，以及名为虚空，六界以及眼等触的，六处所依而显示，心和心生诸法执持后，彼说故彼非是彼等，非是彼性唯是积聚，故于彼等我执非理。因为能仁于经中说：大王，士夫补特伽罗即是六界，以及六触处，十八意近行。如是，彼我即是地水火风和识，以及名为虚空，六界以及眼等乃至意，聚集而依于六触所依而显示，即于色等六境，意乐受的近因六，意不乐受的近因六，以及舍受的近因六，共十八所依的心和心生之法执持后，安立为我，如是决定宣说。因此，彼我不是与法彼等相异的彼性，也不是彼等仅仅是积聚，因为法彼等不能作为我，故于法彼等生起我执之心是不合理的。因此，由于瑜伽者没有见到在蕴之外有我执的对境，了知我与我所不存在，断绝五蕴的相续，成为无取的寂灭，因此，对无我的（291b）观察非常美妙。第二，分二：不应将无关联者作为应舍应取，以及以比喻的方式遣除。第一：证悟无我时，舍弃常我，此不欲为我执之所依，因此。
English
Nor is it appropriation. I am not without appropriation. Nor is it certain to be non-existent. (End) Therefore, where the agent (291a) is not seen, but karma exists and the ripening also exists, it is said that this should be understood as negating the true agent. Other agents who are established based on mere common parlance and become branches of terminology are not negated, as it is said: This person who is associated with ignorance also manifestly accumulates merit. It is widely said as such. Third, because the capable one said that the self is earth, water, fire, wind, and consciousness, and called space, the six elements and the six bases of contact such as the eye, relying on the six supports, and holding on to the mind and mental phenomena, therefore, he said that it is not those things, it is not their nature, it is only an accumulation, therefore, it is unreasonable to have self-grasping towards them. Because the capable one said in the sutra: Great King, the person is the six elements, the six sources of contact, and the eighteen mental activities. Thus, the self is earth, water, fire, wind, and consciousness, and called space, the six elements and the six supports of contact from the eye to the mind, relying on the six supports, that is, on the six objects such as form, the six near causes of pleasant feeling, the six near causes of unpleasant feeling, and the six near causes of equanimity, a total of eighteen, holding on to the mind and mental phenomena, it is established as self, as it is definitely declared. Therefore, that self is not the same as those dharmas, nor is it merely an accumulation of them, because those dharmas cannot be the self, therefore, it is unreasonable to have a mind of self-grasping towards those dharmas. Therefore, since the yogi does not see an object of self-grasping outside of the aggregates, knowing that the self and what belongs to the self do not exist, cutting off the continuum of the five aggregates, and becoming nirvana without appropriation, therefore, the investigation of no-self (291b) is very beautiful. Second, divided into two: it is not appropriate to take unrelated things as what should be abandoned and taken, and to eliminate this by way of analogy. First: When realizing no-self, abandoning the permanent self, this is not desired as the basis of self-grasping, therefore.
Tibetan
་བདག་མེད་ཤེས་པས་བདག་ལྟ་བ། །དཔྱིས་ཀྱང་འབྱིན་ཞེས་སྨྲ་བ་ཤིན་ཏུ་མཚར། །བདག་ཕུང་གཅིག་ཏུ་འཛིན་ཅིང་ཕྱིས་མཐོང་ལམ་ཐོབ་པ་ན་ཡུལ་ཅན་སྤངས་ཤིང་ཡུལ་མ་སྤངས་པར་འདོད་ལ། ཡུལ་མ་ཡིན་པ་མུ་སྟེགས་པའི་བདག་སྤངས་པར་སྨྲ་བའི་མང་བཀུར་བ་གང་གི་ཕྱོགས་དེ་ལྟར་ན་ཇི་སྲིད་དུ་ཕུང་པོ་རྒྱུན་མ་ཆད་པ་དེ་སྲིད་དུ་ངར་འཛིན་འཇུག་སྟེ། བདག་འཛིན་གྱི་གཞི་བདག་བཟློག་པར་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཕུང་པོ་དེ་ཉིད་བདག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཤད་པ་ནི། རྣལ་འབྱོར་པས་བདག་མེད་རྟོགས་ཚེ་ཕུང་པོ་ལས་དོན་གཞན་པའི་རྟག་པའི་བདག་མེད་ཤེས་པས་ཕུང་པོའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་ས་བོན་དཔྱིས་ཀྱང་འབྱིན་ཅེས་སྨྲ་བ་ཤིན་ཏུ་མཚར་ཏེ། ཕན་ཚུན་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཕུང་པོ་ལས་དོན་གཞན་དུ་བཏགས་པའི་རྟག་པའི་བདག་སྤོང་ཞིང་མེད་པར་འཇིག་རྟེན་གང་གིས་རློམ་ཡང་ཕུང་པོ་ལས་དོན་གཞན་རྟག་པའི་བདག་འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཀྱི་ངར་འཛིན་གྱི་རྟེན་དུའང་མི་འདོད་པས་འཇིག་རྟེན་པས་ངར་འཛིན་གྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་ཕུང་པོ་ལ་བདག་ལྟ་ཟློག་པར་མི་ནུས་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །འདིའི་དོན་ནི་ཕུང་པོ་ལ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་བདག་ཏུ་བལྟ་བ་ལ་གྲུབ་མཐའ་མཁན་གྱིས་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདག་ལྟའི་ཡུལ་དེ་ལ་འདུས་བྱས་མ་བྱས་རྟག་མི་རྟག་སོགས་ཀྱི་སྒྲོ་བཏགས་པའི་བདག་སྨྲ་བ་ན། ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་དང་ཀུན་བཏགས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་བདག་དེ་དངོས་པོར་ཡོད་ན་འདུས་བྱས་མ་བྱས་རྟག་མི་རྟག་གི་དངོས་པོ་གང་དུ་ཡོད་ཅེས་ཀུན་བཏགས་ཀྱི་བདག་བཀག་པ་ན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་(༢༩༢ན) བདག་དེ་ཡང་ཁེགས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདག་དེའང་དངོས་པོར་ཡོད་ན་རྟག་མི་རྟག་གི་དང༌། བྱས་མ་བྱས་ཀྱི་དངོས་པོར་ཡོད་དགོས་པ་ལས་ཀུན་བཏགས་ཀྱི་བདག་དེ་ལྟར་དཔྱད་པས་མི་འགྲུབ་པ་ན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདག་ལྟའི་ཡུལ་གྱི་བདག་དེའང་དངོས་པོའི་ངོ་བོར་མི་འགྲུབ་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མྱུག་སོགས་ལ་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་ཀུན་བརྟགས་ཁེགས་པ་ན་དེ་ལ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་ཁེགས་པ་བཞིན་ཡིན་ཀྱང༌། འདིར་མང་བཀུར་བ་ཁས་ལེན་འཕྱུགས་ནས་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་པའི་བདག་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདག་ཏུ་དོན་གྱིས་ཁས་ལེན་དགོས་བྱུང་བ་ལ། དེ་ལྟར་ན་ཁྱོད་ཀྱི་ལུགས་ལ་སེམས་ཅན་སྤྱི་ལ་གྲགས་པའི་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདག་དང་བདག་ལྟ་བ་སྤང་དུ་ཡོད་པ་མིན་ནོ་ཞེས་སྐྱོན་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་མང་བཀུར་བ
Chinese
以无我之智慧观我，说能彻底根除，实为奇妙！执著于五蕴为一，后来在见道时，认为舍弃了有境，却未舍弃境，并认为舍弃了非境的外道之我，如此宣说的多闻部，依其宗义，只要五蕴相续不断，我执就会持续，因为没有遮止我执之基础，因为五蕴即是我。如此所说，瑜伽士证悟无我时，以了知与五蕴异体的常我之无我，说能彻底根除观五蕴之有境我的种子，实为奇妙，因为二者互不相干。你舍弃了假立为与五蕴异体的常我，无论世间如何认为没有，但此与五蕴异体的常我，世间之人也不认为是他们我执的所依，因此无法遮止世间之人以五蕴为我执之所依。此之意义是，对于五蕴，一切有情皆以俱生之我执视为我，而立宗者若说在俱生我执之境上，安立了有为无为、常无常等的我，当问及俱生我执与遍计所执之境的我，若实有，则应存在于有为无为、常无常的事物中，如此遮破遍计所执的我时，俱生的(292a)我也不会被遮破。因为俱生的我也若实有，则应存在于常无常的事物中，或者存在于有为无为的事物中，但如此分析遍计所执的我无法成立时，俱生我执之境的我，也同样无法成立为实有之体性。如同在苗芽等上，遍计的四边生灭被遮破时，其俱生的生灭也被遮破一样。然而，在此，多闻部承认错误，不得不承认五蕴之外的我为俱生之我，如此一来，按照你的宗义，普遍为众生所知的俱生之我和我见是无法断除的，这是在进行责难。这又是多闻部
English
To say that the view of self is eradicated by the wisdom of no-self is truly wonderful! Holding the aggregates as one, and later, upon attaining the path of seeing, claiming to have abandoned the object-possessor but not the object, and asserting to have abandoned the non-object, the self of the tirthikas, the Multitudinous, according to their tenets, as long as the aggregates continue uninterrupted, the clinging to self will persist, because the basis of the clinging to self has not been averted, since the aggregates themselves are the self. Thus it is said that when a yogi realizes no-self, by knowing the no-self of a permanent self that is other than the aggregates, to say that the seed of viewing the aggregates as the object-possessor self is completely eradicated is truly wonderful, because they are mutually unrelated. Even if you abandon the permanent self that is imputed as other than the aggregates, and the world deems it non-existent, this permanent self that is other than the aggregates is not even considered by worldly people as the basis of their clinging to self, therefore they cannot avert the view of self towards the aggregates, which has become the basis of their clinging to self. The meaning of this is that for the aggregates, all sentient beings innately view them as self with the clinging to self, and when a proponent of a tenet asserts a self on the object of the innate view of self, affixing attributes such as conditioned or unconditioned, permanent or impermanent, when asked where the self, which is the object of the innate clinging to self and the imputed, exists if it is real, whether in conditioned or unconditioned, permanent or impermanent things, when the imputed self is refuted, the innate (292a) self is not refuted either. Because if the innate self were real, it would have to exist in permanent or impermanent things, or in conditioned or unconditioned things, but when the imputed self cannot be established by such analysis, the self that is the object of the innate view of self is equally unable to be established as a real entity. Just as when the imputed four extremes of arising and ceasing are refuted in sprouts etc., the innate arising and ceasing are also refuted, yet here, the Multitudinous make a mistake in their assertion and must implicitly acknowledge a self other than the aggregates as the innate self, and thus, according to your system, the innate self and the view of self that are known to all sentient beings cannot be abandoned, this is a criticism. This is also the Multitudinous.