Tibetan
མཁའི་པདྨ་ལ་སོགས་བཞིན། །ཞིག་འགྱུར་ཞེས་བྱ་དེ་ལྟར་འདིར། །དངོས་པོར་མ་གྱུར་ཞེས་བྱ་བའི། །དོན་འདི་རྟོགས་པར་བྱེད་ཡིན་གྱི། །སྒྲུབ་པ་འགའ་ཡང་མི་འདོད་དོ། །མི་འགའ་ཞིག་ལ་བོང་བུ་ཞེས། །དེ་ལྟར་མིང་ཙམ་བྱས་པ་ན། །བོང་བུའི་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི། །འདི་ལ་ཐོབ་འགྱུར་མ་ཡིན་ནོ། །ཞིག་པ་ཞེས་བྱའི་དངོས་པོ་ནི། །དངོས་པོ་བཅོམ་པ་ཞེས་བྱ་བ། །སྒྲུབ་པ་ན་ཡང་དངོས་འདི་ལ། །ཅུང་ཟད་ཀྱང་ནི་སྐྱེ་མེད་ཕྱིར། །འདི་ནི་ཇི་ལྟར་ལྡོག་པར་འགྱུར། །འཇིག་པ་དངོས་པོ་ཞིག་བདག་ཉིད། །ཇི་ལྟར་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་དང༌། །བྲལ་ཕྱིར་མེད་པ་ཉིད་འདོད་ཀྱི། །དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཡིན་ཕྱིར་མིན། །འདི་ལ་ལྡོག་པའི་དངོས་ཉིད་ཀྱང༌། །སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་(༢༠༡ན) བརྗོད་མི་བྱེད། །དངོས་པོ་ཡི་ནི་རྗེས་འཇུག་པ། །སྐད་ཅིག་ལས་ཕྱིར་འགེགས་པར་བྱེད། །ཕྱིར་འདི་ཡི་ནི་རྣམ་གཞག་གི། །ངོ་བོ་སྒྲུབ་པ་ཅུང་ཟད་མེད། །དེ་ཕྱིར་འདི་ལ་རྟག་པ་ཡི། །རྣམ་རྟོག་བྱེད་པ་གནས་མེད་དོ། །ཞེས་འབྱུང་བས། མུ་སྟེགས་པ་ཁ་ཅིག་མི་རྟག་པའི་འཇིག་དངོས་ཞིག་པ་ན་རྟག་དངོས་སུ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་རྒྱ་ཆེར་དགག་པར་མཛད་པ་ཡིན་ལ། རྟོག་པ་ངན་པ་འདི་ལྟ་བུའི་རྗེས་སུ། རྗེ་བཙུན་འཇམ་པའི་དཔལ་དང་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོ་ལྟ་བུ་འབྲང་བར་ག་ལ་རིགས་ཏེ། ཉིད་ཅག་ནང་པའི་བསྟན་འཛིན་ཆེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཅི་ཙོང་ཁ་པ་ཁྱེད་ཅག་རང་གི་སྡེ་པ་ཁ་ཅིག་དུས་གསུམ་རྫས་གྲུབ་ཏུ་སྨྲ་བ་ལྟར། ཇི་སྐད་དུ། མཛོད་ལས། གཅིག་ནི་འདས་པས་འབྱིན་པར་བྱེད། །ཅེས་འདས་མ་འོངས་པ་ཞིག་པ་དང་མ་སྐྱེས་པས་དོན་བྱེད་པ་ལྟར་སྨྲ་ནའང་མི་འཐད་དེ། ཚད་ཆེན་ལས། དུས་གསུམ་བརྟག་པའི་རབ་བྱེད་ཉེར་དྲུག་པར། དེའི་དཀའ་འགྲེལ་དུ། གཞན་ཡང་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་འདི་དག་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པ་ཞིག་གམ། མི་ནུས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱོགས་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། །གལ་ཏེ་ནུས་ན་དེའི་ཚེ་ནུས་པ་ཡོད་ན་ད་ལྟ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྩོད་པའི་གཞིར་མ་གྱུར་པའི་ད་ལྟ་བ་བཞིན་ནོ། །སྦྱོར་བ་ནི་གང་དག་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པར་ནུས་པ་དེ་དག་ནི་འདི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། རྩོད་པའི་གཞིར་མ་གྱུར་པ་ད་ལྟར་བ་བཞིན་ནོ། །འདས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཐལ་བར་འགྱུར་བའོ། །འདི་མ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ད་ལྟ་བ་ལོགས་ན་ཞིག་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ནམ་(༢༠༡བ) མཁའི་པདྨ་བཞིན་ནོ།
Chinese
如虚空莲花等。 坏灭名为如是此， 非物已成之名为， 此义即是令解了， 不欲少许诸成立。 若于某人名曰驴， 如是唯作名称时， 驴之诸法悉皆是， 于此获得终非有。 坏灭名为事物者， 事物摧坏名为彼， 成立然于此物上， 少分亦无生故者， 此是云何转变耶？ 坏灭事物自性者， 云何与事物自性， 离故欲为无有性， 是物自性故非有。 于此转变之物性， 亦不以成立门(201a) 而宣说之。 事物之后随逐者， 从刹那后遮止之。 故此之是分别之， 自性成立少分无。 是故于此常有之， 分别念者无处所。 如是说故，异教徒有些说，无常之坏灭事物坏灭时，变成常有事物。 如是广为遮破，如是恶分别之后，如至尊妙音与宗喀巴大师之类，岂能随学耶？以汝等乃佛教之大护持故。又宗喀巴，汝等自己之有些宗派，如说三时实有，如云何耶？《俱舍论》云：一由过去而生起。 如是说过去未来坏灭与未生能作事，亦不应理，量论云：于三时观察之分别第二十六品中，彼之难解释中云： 复次，过去与未来此等，是有能作事之能力耶？或是无有能力耶？是为二种差别也。若有能力，其时若有能力，则变成现在，如未成争论之现在也。结合是，凡是能作事者，彼等是如此，如未成争论之现在也。过去等亦是有能作事之能力也。如是说是自性之理之过失也。此非不定也，如此现在之外，则坏灭与未生者，变成与一切能力分离，如虚(201b)空之莲花也。
English
Like a lotus in the sky, etc. 'Destruction' is named thus here, The meaning of 'not having become a thing' Is to make this understood, Not desiring any proof. If someone is called a donkey, When only the name is made thus, All the qualities of a donkey Will not be obtained here. The thing called 'destruction' The thing called 'destruction of a thing' Even when proving this thing, Since there is no birth even a little, How can this be reversed? The nature of a destructive thing, How can it be the nature of a thing, Because it is separated, it is desired as non-existence, It is not because it is the nature of a thing. The nature of reversal in this, Is not spoken of through the door of proof (201a). The follower of a thing, Is prevented from the moment after. Therefore, there is no establishment of the nature of this distinction. Therefore, the thought of permanence in this has no place. As it is said, some non-Buddhists say that when an impermanent destructive thing is destroyed, it becomes a permanent thing. Having refuted this extensively, how can one follow such evil thoughts as the venerable Manjushri and the great Tsongkhapa? Because you are the great upholders of Buddhism. Also, Tsongkhapa, how is it that some of your own sects say that the three times are substantially real, as it is said? From the Treasury of Knowledge: 'One arises from the past.' Thus, it is not reasonable to say that the past and future, destruction and non-birth, can perform functions. From the Great Treatise on Valid Cognition: In the twenty-sixth chapter on the examination of the three times, in its difficult explanation: Furthermore, are these past and future able to perform functions, or are they unable to? There are two kinds of differences. If they are able to, then if there is ability at that time, it will become the present, like the present that has not become a basis for dispute. The combination is that those who are able to perform functions are like this, like the present that has not become a basis for dispute. The past and so on are also able to perform functions. To say this is a fallacy of the reason of nature. This is not uncertain, for if it is separate from the present, then destruction and non-birth will become separated from all abilities, like a lotus in the (201b) sky.
Tibetan
།སྦྱོར་བ་ནི་གང་དག་ད་ལྟར་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་འགའ་ཞིག་ཏུ་ནུས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། ནམ་མཁའི་པདྨ་བཞིན་ནོ། ། འདས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ད་ལྟར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མ་དམིགས་པའོ། །ཞེས་འབྱུང་བས། ཆོས་ཀྱི་སྤྱན་དང་ལྡན་པའི་སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་དེ་དག་གིས་ལུགས་ངན་དེ་དག་ཆེས་ཆེར་བཀག་ཟིན་ཅིང༌། ཁྱད་པར་རང་སྡེ་ཞིག་དངོས་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་ལུགས་ངན་དེ་ལྟ་བུ་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ཁྱད་ཆོས་སུ་སྨྲ་བ་འདི་ལྟ་བུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཁྱེད་ཅག་འདས་ཞིག་གི་རྫས་ཁས་མི་ལེན་ནོ་སྙམ་ན། འདས་ཞིག་གི་དངོས་པོ་དེ་དོན་བྱེད་པར་ཁས་བླངས་པས་ཚིག་ཇི་ལྟར་བརྗོད་ཀྱང༌། དོན་རང་གི་སྡེ་པ་དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་འདོད་པ་ལྟ་བུ་ལས་གཞན་དུ་མི་སྣང་ངོ༌། །ཁྱད་པར་ཞིག་པ་དངོས་པོ་ཡིན་པ་ཟླ་གྲགས་ཀྱི་ཁྱད་ཆོས་སམ། སྒོས་ཆོས་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་སློབ་དཔོན་དེ་མི་འདོད་བཞིན་ནན་གྱིས་ཁལ་དུ་བསྐུར་བར་ཟད་དེ། སློབ་དཔོན་དེས་དངོས་པོ་འདས་པ་དང་ཞིག་པ་དངོས་པོ་ཡིན་ན་འདས་པའི་དངོས་པོ་སྐྱེས་ཟིན་གྱི་ཞིག་པའང་དངོས་པོ་ཡིན་པར་འཆད་རིགས་པ་ལས། དེའང་དམིགས་ཀྱིས་ཕུག་ནས་ནན་ཏན་དུ་བཀག་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། སྐྱེས་ཟིན་སླར་ཡང་སྐྱེ་བར་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ན་ནི། །མྱུ་གུ་ལ་སོགས་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་འདིར་རྙེད་མི་འགྱུར་ཞིང༌། །ས་བོན་སྲིད་མཐར་ཐུག་པར་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་སློབ་དཔོན་ཟླ་གྲགས་ནི་མ་དཔྱད་པ་ན་མྱུ་གུ་ཞིག་མ་ཞིག་གང་ལས་ཀྱང་མི་སྐྱེ་ཞིང༌། དེ་ལྟར་ནའང་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པ་ལྟར་སྐྱེའོ་ཞེས་པ་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་(༢༠༢ན) ཀྱི། གཞན་གྲགས་ཀྱིས་དཔྱད་པ་ན་ནི་ཞིག་པ་འདས་པ་དང༌། མ་ཞིག་པ་མ་འོངས་པ་དང༌། འཇིག་བཞིན་ད་ལྟ་བ་གསུམ་ག་དངོས་པོར་ཡོད་པ་ཙམ་ཡང་བཀག་ན་སྐྱེ་བ་ལྟ་ག་ལ་ཞིག སྟོང་ཉིད་བཅོ་ལྔ་པ་འཆད་པའི་སྐབས་སུ། འགྲེལ་པར། འདིར་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་གཉིས་ཞིག་པ་དང་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ལ་ད་ལྟ་བ་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་དུས་གསུམ་ཆར་ཡང་མེད་དོ། དེ་ལ་མི་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་དུས་གསུམ་དུ་མི་དམིགས་པའོ། །ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །ཁྱེད་ཅག་སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་ལ་གུས་འདུད་ཀྱི་ཕྱོགས་འཛིན་འདི་ཙམ་ཡོད་བཞིན་སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་ལ་སླར་ཡང་སྨད་སློག་མགོ་དཀྲིས་ཀྱི་འདུ་འགོད་སྦྱོར་ཚུལ་སྒོ་དུ་མ་ནས་བྱེད་པ་ཅི་ལྟར་ཡིན་བསམ་དགོས་པར་སྣང་ངོ༌། །འདིར་སྨྲས་པ། དཔལ
Chinese
连接是，那些现在没有发生的，在任何情况下也不会变成有作用的，就像天空中的莲花一样。过去等等也不是现在的。这被称为没有观察到普遍性。正如所说，拥有法眼的先前的老师们已经极大地阻止了那些不良的习俗，特别是像自宗（自续派）一样宣称事物为实有的不良习俗，怎么能说是中观应成派的特点呢？你们不承认已逝之物的实体吗？即使你们口头上怎么说，既然你们已经承认已逝之物具有作用，那么实际上，这看起来就像你们自宗（自续派）宣称事物为实有的观点一样。特别是，毁灭是实有，是月称（梵文：Candrakīrti）的特点吗？或者说是特殊的法吗？这只不过是强加给老师不情愿的负担。如果过去的事物和毁灭是实有，那么老师本应该解释说，过去的事物，已经产生的毁灭也是实有。然而，他特意地、坚定地阻止了这一点。正如所说：如果已经产生的再次被完全理解为产生，那么幼芽等的产生将不会在这里被发现，种子将彻底地产生到存在的尽头。因此，月称论师在没有分析时说，幼芽不会从已毁灭或未毁灭的事物中产生，即使如此，它也像世俗中说的那样产生。如果通过其他人的观点进行分析，那么毁灭的过去，未毁灭的未来，以及正在毁灭的现在，仅仅是阻止这三者都作为实有存在，更何况是产生呢？在解释十五空性的时候，注释中说：在这里，过去和未来因为已毁灭和未产生，而现在因为不住留，所以三个时段都不存在。所谓的不观察，就是指在三个时段中都无法观察到。你们对月称论师有如此的恭敬和偏袒，却又以各种方式对月称论师进行诽谤、颠倒是非的安排，这应该好好思考。在此说道，吉祥
English
The connection is that those that have not occurred now will not become effective in any case, like a lotus in the sky. The past and so on are also not present. This is called not observing the universal. As it is said, those previous teachers who possessed the eye of Dharma have greatly prevented those bad customs, especially like the bad custom of claiming things as real by one's own school (Svatantrika), how can it be said to be a characteristic of Madhyamaka-Prasaṅgika? Do you not admit the substance of the past? Even if you say it in words, since you have admitted that the object of the past has a function, in reality, it seems like the desire of your own school (Svatantrika) to speak of things as real. In particular, is destruction a real thing, a characteristic of Chandrakirti, or is it a special dharma? This is just imposing a burden on the teacher against his will. If past things and destruction were real, then the teacher should have explained that the destruction of past things that have already arisen is also real. However, he specifically and firmly prevented this. As it is said: If what has already arisen is fully understood to arise again, then the arising of sprouts and so on will not be found here, and the seed will thoroughly arise to the end of existence. Therefore, the teacher Chandrakirti said that without analysis, a sprout does not arise from anything that is destroyed or not destroyed, and even so, it arises as it is known in the world. If analyzed by the views of others, then the destroyed past, the undestroyed future, and the destroying present, even if only preventing these three from existing as real, let alone arising? When explaining the fifteen emptinesses, the commentary says: Here, the past and the future are non-existent because they are destroyed and not yet born, and the present is non-existent because it does not abide. What is called non-observation is that which cannot be observed in the three times. You have so much respect and partiality for the teacher Chandrakirti, but you still slander and reverse the arrangements of the teacher Chandrakirti in various ways, which should be considered. Here it is said, glorious