Tibetan
སྟན་མོད། འདིར་མི་ཕན་ཏེ། དེར་སྟོན་པས་གདུལ་བྱའི་བློའི་འཇུག་སྟོབས་ཀྱི་ནུས་པ་མཆོག་དམན་ལས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་རྒྱ་ཇེ་ཆེ་ཇེ་ཆེར་བསྟན་པར་མཛད་པ་དང༌། འདིར་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་ལ་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་དོན་དུ་མི་གཉེར་བ་ལ་སྤྲོས་པ་རང་དགར་འཇོག་པ་དང༌། དེ་དོན་གཉེར་ལ་སྤྲོས་པ་སེལ་བའི་ཆེད་དུ་དཔྱད་པ་མཛད་པའི་སྐབས་དོན་མི་གཅིག་པའི་ཕྱིར། གྲུབ་སྟེ། དེ་ལྟར་གཅིག་ན་སྤྲོས་པ་སེལ་བའི་དུས་དེར་ཡང་རིགས་པས་དཔྱད་ནས་སྤྲོས་པ་དུ་མར་འཇོག་དགོས་ན་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་ལས་གྲོལ་བ་མི་སྟེར་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། སྤྲོས་མཐའ་སེལ་ཚེ་སླར་སྤྲོས་པ་མང་པོའི་རྣམ་གཞག་འདི་ཐལ་ཆེས་ན་རིགས་པ་སྔ་མ་གནོད་བཅས་དང༌། ཕྱི་མ་ཐུག་མེད་དུའང་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འོ་ན། སྟོང་ཉིད་བག་ཆགས་གོམས་པ་ལས། །དངོས་པོའི་བག་ཆགས་སྤོང་འགྱུར་ཞིང༌། །ཅི་ཡང་མེད་ཅེས་གོམས་པ་ལས། །དེ་ཡང་ཕྱི་ནས་སྤོང་བར་འགྱུར། །ཞེས་འབྱུང་བས། ཤིན་ཏུུ་དཔྱད་ན་དེར་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཅུང་ཟད་བརྟགས་པ་ན་བདེན་གཉིས་ཀྱི་གྲུབ་དོན་བཞག་པ་དང༌། རྙེད་པར་བཞག་པ་མི་འགལ་ལོ་སྙམ་ན་དེས་ཀྱང་འདིར་མི་ཕན་ཏེ། དེར་ལས་དང་པོ་པས་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའི་གཉེན་པོར་སྟོང་པ་ཉིད་ལྟ་སྒོམ་དུ་བྱེད་ཅིང༌། དེའི་བྱེད་པ་རྫོགས་པ་ན་དེ་ལྟར་ལྟ་སྒོམ་གྱི་བློའི་འཇུག་པའང་ཉེ་བར་ཞི་བར་བཤད་པ་དེས། ཁྱེད་ཀྱིས་ཅུང་ཟད་བརྟགས་པ་ན་བདེན་གཉིས་ལས་དོན་བྱེད་པའི་དངོས་ཆ་འདི་ལྟར་གྲུབ་བོ་ཞེས་རྣམ་པར་བཞག་པ་འཐད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ངག་དོན་ཡང་དག་པའི་དོན་གཉེར་བའི་སྐབས་སུ་དཔྱད་པ་བྱེད་པ་(༢༩བ) ན་འཇིག་རྟེན་དང་བསྟན་བཅོས་ན་མ་གྲགས་པའི་བདེན་གཉིས་གཞི་མཐུན་པའི་དངོས་པོ་འབད་པས་བསྒྲུབས་ཏེ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་པས་ཀུན་བརྟགས་པའི་ཆོས་བཞག་པ་ལྟར་ཚུལ་འདི་ནི་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཉེ་བར་མི་མཁོ་བ་ཁོ་ནའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཅུང་ཟད་དཔྱད་ཚེ་བདེན་གཉིས་གཞི་མཐུན་པ་འཇོག་པ་ན་དྭངས་མ་མི་ཤིགས་པའི་ཆོས་དང་གང་ཟག་དེ་ཐམས་ཅད་མྱང་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དང་བྱེད་པ་པོར་དངོས་སུ་ཁས་ལེན་ཅིང༌། འཁོར་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བརྒྱུད་ནས་དེའི་བྱེད་པ་དང་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བར་ཁས་ལེན་པ་ནི། སྟོན་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཞིང་བདག་མེད་པར་གསུངས་པ་དང་འགལ་བར་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་བྱེད་པོ་དང་བདག་དེ་དྭངས་མ་རང་ངམ། བདག་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་མ་གཏོགས་པའི་དེ་ལྟར་བྱེད་པོ་དང་བདག་པོ་དེ་གཞན་གྱི་བྱེད་བདག་ལ་རག་མ་ལས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་མོད། ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་ན་དཔྱད་ངོར་ཡང་དག་པར་བདག་ལས་སྐྱེ་བར་རིགས་པས་ལེགས་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཁྱེད་ཅག་གྲངས་ཅན་གྱི་བདག་སྐྱེ་འདོད་པ་འགོག་པའང་བྱེད་མི་རིགས་པས་སྙིང་ལས་ཆུང་ངུར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་ཁས་ལེན་པའི་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་དེ་ལ་ཐར་པ་ག་ལ་ཡོད། ཡང་ཁྱེད་དེ་ལྟར་མི་འགྱུར་ཏེ། དྭངས་མ་རང་ངམ་དྭངས་མའི་བདག་ཉིད་དེར་བལྟོས་ཀྱི་རྒྱུ་རྐྱེན་གཞན་དང་གཞན་ཚོགས་པ་ལས་སྐྱེ་བས་བདག་སྐྱེ་ཁས་བླངས་པའི་ཉེས་པར་མི་འགྱུར་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་ན་གྲངས་ཅན་གྱིས་མིག་སོགས་གཞན་དོན་བྱེད་པར་སྨྲ་བ་ལྟར་(༣༠ན) ཚིག་གི་ཟོལ་ཙམ་གྱིས་ནོར་བ་མེད་པའི་གྲུབ་མཐར་མི་འགྱུར་ཏེ། རང་ལ་བསམས་ནས་གཞན་སྒྲོ་བཏགས་ནས་སྨྲས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ངེད་ཀྱི་དྭངས་མ་མི་རྟག་པར་འདོད་ལ་རྟག་པར་མི་འདོད་པས་ཕྱི་རོལ་པས་བདག་རྟག་པ་འདོད་པ་དང་ཁྱད་པར་ཆེའོ་སྙམ་ན། འོ་ན་མུ་སྟེགས་རྒྱང་འཕེན་པས་ཀྱང་བདག་མེད་པ་ཁས་ལེན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཤི་ནས་བདག་ཆད་པར་འདོད་ཅིང་མ་ཤིའི་བར་བདག་ཤེས་པར་འདོད་ལ། དེའང་མི་རྟག་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དཔྱད་པ་འདིའི་སྐབས་སུ་དྭངས་མའི་ཆོས་བྱེད་པོ་དང་བདག་པོར་འཇོག་ཀྱང་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བྱེད་པོ་དང་བདག་པོ་ཁས་བླངས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའང་ཁ་ཞེ་མ་མཐུན་པར་སྨྲས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔྱད་དོན་དྭངས་མའི་རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་བྱེད་པོ་ནི། རྒྱུ་རྒྱུད་བདེར་གཤེགས་སྙིང་པོའི་བྱེད་པ་དཔྱད་མི་བཟོད་ལས་བཞན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་མུ་སྟེགས་པས་བཏགས་པའི་བདག་རིགས་པས་བརྟགས་ན་འདིར་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་དུ་མི་རྙེད་བ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུན་ལ་གང་ཟག་ཙམ་ཞིག་འཇོག་པ་ལས་དྭངས་མའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དང་དཔའ་བོ་མཁའ་འགྲོ་སོགས་འཇོག་ན་གཞི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་སེམས་ཅན་དེ་ལ་གང་ཟག་གཉིས་ཡོད་ཅིང༌། སངས་རྒྱས་པ་ན་གང་ཟག་གཅིག་ལས་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། སངས་རྒྱས་ནས་སྙིགས་མ་ཐམས་ཅད་རྨེག་མེད་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་རིགས་ཏེ། མདོ་སྔགས་གཉིས་ཀ་ནས་སྐྱེ་འཕགས་གཉིས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་སོ་སོར་གང་ཟག་གཉིས་ཡོད་པར་མ་གསུངས་ཤིང༌། སོ་སྐྱེ་འཆིང་བ་ལས་གྲོལ་ཚེ་དེ་ལ་འཕགས་པའི་གང་ཟག་ཅེས་བརྗོ
Chinese
不然，这在这里没有用处。在那里，佛陀根据所化众生的智慧能力高低，越来越大地开示了真俗二谛的境界。而在这里，对于真俗二谛之法的实相意义不去追求，而是随意安立戏论。为了追求那个意义而进行分析，因为情况不同。成立。如果那样相同，那么在遣除戏论的时候，也需要通过理智分析而安立许多戏论，这样就不能从一切戏论中解脱。遣除戏论的边际时，如果再次出现众多戏论的安立，那就太过分了，因为先前的理智是有害的，而后面的理智也会变成无止境的。那么，《入中论》中说：“由串习空性习气力，能令实物习气渐损，由串习无所有习力，彼亦次第渐当除。”因此，如果深入分析，虽然在那里没有成立，但稍微观察一下，安立真俗二谛的成立之义，并且安立为获得，这并不矛盾，如果这样想，那对这里也没有用处。在那里，初学者为了对治执着事物自性成立，而修习空性见，当那个修行圆满时，也说那样见修的智慧融入寂灭。因此，你们稍微观察一下，就说从真俗二谛中，像这样成立能起作用的事物部分，这不会成为合理的论证。在寻求语言意义的正确意义时进行分析(29b)，如果在世间和论典中没有宣说的真俗二谛基相同的事物，通过努力去证实并加以安立，就像外道安立遍计所执的法一样，这种方式对于成就解脱和一切智智没有任何帮助。第二种情况是，稍微分析时，在安立真俗二谛基相同的时候，就直接承认清净无坏的法和补特伽罗都是涅槃之法的自性和作者，并且也承认轮回的一切法都是通过它而变成作者和自性。这与佛陀所说的一切法皆空且无我的说法相违背，这是已经承认的。因为那样做，就会导致轮回和涅槃的一切都成立
English
Otherwise, this is not useful here. There, the Buddha, according to the high and low capacity of the minds of the beings to be tamed, increasingly showed the realm of the two truths. And here, one does not pursue the meaning of the reality of the two truths, but rather arbitrarily establishes elaborations. Because the situation is different when analyzing in order to pursue that meaning. It is established. If it is the same, then at the time of dispelling elaborations, it is also necessary to analyze with reason and establish many elaborations, so that one cannot be liberated from all elaborations. When dispelling the limits of elaborations, if the establishment of many elaborations appears again, then it is too much, because the previous reason is harmful, and the later reason will also become endless. Then, it is said in the "Madhyamakavatara": "By the power of habituating the habit of emptiness, the habit of real things can be gradually reduced, and by the power of habituating the habit of non-existence, it will also be gradually removed in order." Therefore, if you analyze deeply, although it is not established there, but if you observe a little, establish the meaning of the establishment of the two truths, and establish it as attainment, this is not contradictory, if you think so, it is not useful here. There, the beginner cultivates the view of emptiness as an antidote to clinging to the self-establishment of things, and when that practice is complete, it is also said that the wisdom of such view and practice merges into quiescence. Therefore, if you observe a little, you will say that from the two truths, the part of things that can function is established in this way, which will not become a reasonable argument. When analyzing in the context of seeking the correct meaning of language (29b), if the two truths that are not declared in the world and the scriptures are the same, and the things are proved by effort and established, just like the outsiders establish the imputed dharma, this method is not helpful at all for achieving liberation and omniscience. The second case is that when analyzing a little, when establishing the two truths as the same, one directly admits that the pure and indestructible dharma and the person are all the nature and author of the dharma of nirvana, and also admits that all the dharmas of samsara become the author and nature through it. This contradicts the Buddha's statement that all dharmas are empty and selfless, which has been admitted. Because doing so will lead to the establishment of everything in samsara and nirvana.
Chinese
，作者和所有者是纯净的吗？因为这样的作者和所有者不依赖于自身原因之外的其他作者，所以承认了这一标志。如果有人认为有什么错误，那么，根据分析，从自我产生是合理的，因为可以很好地证明，你们数论者也不应该阻止想要自我产生，所以会变得比心脏还小。因此，对于那些声称存在四种极端产生的自我的人来说，哪里有解脱？或者，你们不会那样改变，因为依赖于纯净本身或纯净的本质，而不是从其他原因和集合中产生，所以不会变成承认自我产生的错误，如果这样认为。那么，就像数论者说眼睛等是为了他人的利益一样(30n)， 仅仅用言语的伪装不会变成没有错误的宗义，因为是自己思考后，给别人强加而说的。或者，我们认为纯净是无常的，不认为是常，所以与外道认为自我常在有很大的区别，如果这样认为。那么，外道顺世论者也会承认无我，因为他们认为死后自我断灭，活着的时候认为自我知道，而且也认为是无常的。因此，在这种分析的情况下，即使将纯净的法作为作者和所有者，也不是承认了人与法的作者和所有者，这也是说了口是心非的话，因为分析的意义是纯净的自性任运成就的胜义作者，除了因续如来藏的作用不可分析之外，没有其他的。例如，就像外道假设的自我，如果用理智分析，在这里除了蕴之外找不到一样。第三个是，在佛和众生的相续中，仅仅安立一个人，而不是安立纯净的瑜伽士和勇士空行母等，那么在基础和道的阶段，这个众生有两个补特伽罗，成佛的时候就变成只有一个补特伽罗，因为从成佛开始，所有的污垢都被彻底清除了。不应该这样认为，因为在显宗和密宗中，都没有说由生者和圣者完全分开的各自有两个补特伽罗，当凡夫从束缚中解脱时，就称他为圣者。
English
, is the author and owner pure? Because such an author and owner does not depend on other authors besides their own causes, this mark is admitted. If one thinks there is any fault, then, according to analysis, it is reasonable to arise from the self, because it can be well proven that you Samkhyas should not prevent wanting self-generation either, so it will become smaller than the heart. Therefore, where is liberation for those who claim the self to have four extreme births? Or, you will not change in that way, because relying on the pure itself or the essence of purity, rather than arising from other causes and collections, it will not become a fault of admitting self-generation, if you think so. Then, just as the Samkhyas say that the eyes etc. are for the benefit of others (30n), merely with the pretense of words, it will not become a doctrine without error, because it is said after thinking for oneself and imposing it on others. Or, we think that purity is impermanent and do not think it is permanent, so there is a big difference from the outsiders who think that the self is permanent, if you think so. Then, the materialist heretics will also admit no-self, because they think that the self is annihilated after death, and think that the self knows while alive, and it is also thought to be impermanent. Therefore, in the case of this analysis, even if the pure dharma is placed as the author and owner, it is not admitting the author and owner of person and dharma, this is also saying something inconsistent, because the meaning of analysis is that the pure nature spontaneously accomplished ultimate author, there is no other besides the action of the cause-continuum Tathagatagarbha that cannot be analyzed. For example, just like the self assumed by the heretics, if analyzed with reason, it cannot be found here other than the aggregates. The third is, in the continuum of Buddhas and sentient beings, merely establishing a person, rather than establishing pure yogis and heroes, dakinis, etc., then in the stages of base and path, this sentient being has two pudgalas, and when becoming a Buddha, it becomes only one pudgala, because from becoming a Buddha, all defilements are completely cleared away. It should not be thought so, because in both Sutra and Tantra, it has not been said that there are two separate pudgalas completely separated by the born and the noble, when an ordinary being is liberated from bondage, he is called a noble person.