Tibetan
འབྲས་དུས་མཉམ་པ་དང༌། རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་རྒྱུ་མེད་དུ་འགྱུར་བ་སོགས་སྐྱོན་(༡༣༣བ) མཐའ་ཡས་པ་ཁས་ལེན་དགོས་པས་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་རྗེས་འབྲངས་དང་བཅས་པའི་ལུགས་བཟང་ལས་བཟློག་པར་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་གང་ན་ཡོད་ཀྱང་ངོ་མཚར་མི་ཆེའམ། རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རང་སྡེ་ལ་སོགས་པ་དང་ཐུན་མོང་དུ་བཀའ་སྩལ་པས་དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་དགོས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། གང་ལ་བརྟེན་ནས་གང་འབྱུང་བ། །དེ་ནི་རེ་ཞིག་དེ་ཉིད་མིན། །དེ་ལས་གཞན་ཡང་མ་ཡིན་ཕྱིར། །དེ་ཕྱིར་ཆད་མིན་རྟག་པའང་མིན། །ཅེས་དང༌། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཞན་ཉིད་ན། །རྒྱུ་དང་རྒྱུ་མིན་མཚུངས་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཤིང་ལས་མེ་གཞན་ན། །ཤིང་མེད་པར་ཡང་འབྱུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོགས་དང༌། ཆད་དང་ལས་རྣམས་ཆུད་ཟ་དང༌། །གཞན་གྱིས་བྱས་པའི་ལས་རྣམས་ནི། །གཞན་གྱིས་སོ་སོར་མྱོང་བ་དང༌། །དེ་ལ་སོགས་པ་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོགས་རྒྱུ་འབྲས་གཞན་དུ་འདོད་པ་ལ་སློབ་དཔོན་གྱིས་སྐྱོན་མཐའ་ཡས་པ་གསུངས་པ་རྣམས་རང་རྒྱུད་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། འོན་ཏེ་ཐ་སྙད་ལ་རིགས་པའི་དཔྱད་པ་མི་འཇུག་སྟེ། མ་བརྟགས་གཅིག་པུར་ཉམས་དགའ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་ན་ཐ་སྙད་བདེན་པ་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་དང་སྒོ་བསྟུན་དོན་ཡང་མེད་པས་ཀུན་རྫོབ་ཐ་སྙད་པར་གཞན་སྐྱེ་ཁས་ལེན་པའི་དོན་ཡང་མེད་ལ། དབུ་མ་པས་འཇིག་རྟེན་ཐ་སྙད་ལྟར་མ་བརྟགས་གཅིག་པུར་ཉམས་དགར་སྨྲ་ན། བདག་གཞན་གྱི་སྐྱེ་བ་འཐད་མི་འཐད་སོགས་གང་ཡང་མི་དཔྱོད་པར་སྐྱེ་བ་དགག་གོ་ཞེས་པ་ཙམ་ཞིག་སྨྲ་བསམ་གྱིས་བརྗོད་ནས་བླང་དོར་བྱས་པས་དེ་ཙམ་གྱིས་དགོས་དོན་འགྲུབ་པས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོག་པ་དེ་ལས་གཞན་བཙལ་ཅི་དགོས། (༡༣༤ན) གཉིས་པ་ལ། སྔ་ཕྱི་ལ་གཞན་མི་སྲིད་པས་གཞན་སྐྱེ་མི་འཐད་པ་དང༌། དུས་མཉམ་ལ་སྐྱེ་བ་མི་སྲིད་པས་གཞན་སྐྱེ་མི་འཐད་པའོ། །དང་པོ་ལ། དངོས་དང༌། ཉེས་སྤོང་གི་དཔེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། མྱུ་གུ་ས་བོན་དང་ནི་དུས་མཉམ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །གཞན་ཉིད་མེད་པར་ས་བོན་གཞན་པ་ཉིད་དུ་ག་ལ་འགྱུར། །དེས་ན་མྱུ་གུ་ས་བོན་ལས་སྐྱེ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་མིན་པས། །གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་འདི་གཏང་བར་བྱོས། །དེ་ལྟར་གཞན་སྐྱེ་གཞན་གྲགས་ཀྱི་གྲུབ་མཐར་རྗེས་བརྗོད་དུ་བྱས་ནས་སུན་འབྱིན་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ། ད་ནི་རྒྱུ་འབྲས་གཞན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་སྟོན་ཏེ། འདིར་དངོས་སྨྲ་བའི་རྟོག་གེ་པ
Chinese
果同时，因果二者变成无因等，必须承认无边过失，因此，无论何处有违背龙树父子及其追随者的善良宗规，而说应成派中观的，难道不奇怪吗？自续派认为在世俗中从他而生，是世尊与自宗等共同宣说的，所以必须如此承认，如果这样说。这也是不合理的。即：何者依赖于何者而生，那暂时不是它本身，也不是与它不同的其他，因此，既不是断灭也不是常恒。以及：如果因和果是异体，因和非因就变得相同。如果火与木是异体的，那么没有木也会有火产生。等等。以及：断灭和业都会浪费，他人所造的业，由他人各自感受，等等都会成为过失。等等，对于认为因果是他体的，论师所说的无边过失，都是针对自续派的。如果认为，名言不适用于理性的分析，因为未经观察就令人满意。如果是这样，那么名言谛与宗派立论相符也没有意义，因此在世俗名言上承认他生也没有意义。如果中观派像世间名言一样，未经观察就令人满意地说，那么对于自他的产生是否合理等，什么也不分析，仅仅说遮止产生，仅仅这样说说想想，然后取舍，仅仅这样就能成就目的，仅仅这样就足够了，何必再寻找其他的呢？（１３４a）第二，由于先后不存在他体，因此他生不合理，以及由于同时产生不可能，因此他生不合理。第一，正说，以及驳斥避免过失的例子。第一是：苗芽与种子并非同时存在，如果没有他体，种子怎么会变成其他的种子呢？因此，苗芽不是从种子产生而成就的，所以，应该放弃说从他而生的这种观点。这样，对于他生他宗的宗派，以随说的方式进行驳斥。现在说明因果不可能成为他体的原因。这里，对于实在论者
English
If the effect is simultaneous, and both cause and effect become causeless, etc., one must acknowledge endless faults. Therefore, wherever there are Madhyamikas who speak contrary to the good tradition of Nagarjuna and his sons and followers, isn't it strange? If the Svatantrikas say that arising from other in conventional truth is what the Bhagavan commonly taught to his own school and others, so it must be acknowledged, that is also unreasonable. That is: Whatever arises dependent on something, that is temporarily not itself, nor is it other than that, therefore it is neither annihilation nor permanence. And: If cause and effect are different, cause and non-cause become the same. If fire is different from wood, then fire could arise without wood. And: Annihilation and actions would be wasted, and actions done by others would be experienced by others individually, and so on would be faults. And so on, the endless faults that the teacher spoke of for those who believe cause and effect are other, apply to the Svatantrikas. But if you think that reasoning analysis does not apply to conventions, because it is pleasing without examination, then in that case, it is meaningless to align conventional truth with the tenets of philosophical schools, so there is no point in acknowledging other-arising in conventional terms. If the Madhyamikas, like worldly conventions, say it is pleasing without examination, then without analyzing whether the arising of self and other is reasonable or not, they merely say they reject arising. Just by saying and thinking that, and then accepting and rejecting, the purpose is accomplished, so that alone is sufficient, why seek anything else? (134a) Secondly, since other cannot exist before and after, other-arising is unreasonable, and since simultaneous arising is impossible, other-arising is unreasonable. Firstly, the actual statement, and the refutation of examples that avoid faults. The first is: The sprout and the seed do not exist simultaneously, for without otherness, how could the seed become another seed? Therefore, the sprout does not arise and accomplish from the seed, so this view that says it arises from other should be abandoned. Thus, for the tenet of other-arising and other-being, the refutation is stated in a following manner. Now, the reason why cause and effect cannot be other is shown. Here, for the realists
Tibetan
་ཁ་ཅིག་རྒྱུ་འབྲས་དུས་མཉམ་མི་འདོད་དེ། དེ་གཉིས་དུས་མཉམ་ན་དགོས་ནུས་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འབྲས་བུ་མ་གྲུབ་ན་རྒྱུ་ཡང་མ་གྲུབ། རྒྱུ་གྲུབ་ན་འབྲས་བུ་ཡང་གྲུབ་ཟིན་པས་ཕན་ཚུན་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་མ་སོང་ངོ་སྙམ་མོ། །ལུགས་དེར་རྒྱུ་འབྲས་གཞན་མི་སྲིད་དེ། བྱམས་པ་དང་ཉེར་སྦས་ཕན་ཚུན་བལྟོས་ནས་གཞན་ཙམ་དུ་བཞག་ཀྱང་དེ་འདྲ་ལ་གཞན་གྱུར་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། མྱུ་གུ་ས་བོན་དང་ནི་གཅིག་ཅར་དུས་མཉམ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ས་བོན་མ་འགྱུར་བར་མྱུ་གུ་མེད་པའི་ཕྱིར། ས་བོན་དེ་ཚེ་གཞན་མྱུ་གུ་ཉིད་མེད་པར་ས་བོན་མྱུ་གུ་ལས་གཞན་པ་ཉིད་དུ་ག་ལ་འགྱུར་ཏེ། གཞན་དང་གཞན་དུ་གྱུར་བ་དེར་མེད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་མྱུ་གུ་ས་བོན་དོན་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་མིན་པས་དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཅེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་ནི་བཏང་བར་བྱོས་ཤིག་གོ། །དེས་ན། དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི། །རྐྱེན་ལ་སོགས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །བདག་གི་དངོས་པོ་ཡོད་མིན་ན། །གཞན་དངོས་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར། །རྐྱེན་ལ་སོགས་ལ་ཞེས་པའི་ལ་སྒྲ་ནི་བདུན་པ་གནས་གཞི་སྟེ་རྐྱེན་སོགས་རྒྱུ་རྐྱེན་སོ་སོ་བའམ་ཚོགས་པ་འཁར་གཞོང་ལྟ་བུ་གཞན་ལ་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་(༡༣༤བ) པོའི་རང་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་མ་གྱུར་ན་ནི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། དེ་མ་ཡིན་ན་དངོས་པོ་དེ་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྐྱེན་ལ་སོགས་ལ་དེ་ཡོད་པར་ག་ལ་རུང་བའི་ཕྱིར། གང་དངོས་པོ་གང་ཞིག་ཡུལ་དུས་གང་ན་མེད་པ་དེ་ནི་རྐྱེན་སོགས་ཡོད་པ་དེ་ལས་སྐྱེ་བ་མིན་ཏེ། བྱེ་མ་དག་ལ་ཏིལ་མར་བཞིན། །ཅི་སྟེ་དེ་ནི་མེད་པར་ཡང༌། །རྐྱེན་དེ་དག་ལས་སྐྱེ་འགྱུར་ན། །རྐྱེན་མ་ཡིན་པ་དག་ལས་ཀྱང༌། །ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ནི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་ཕན་ཚུན་རྫས་གཞན་དུ་ཡོད་པར་འདོད་ན་ནི་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་དུས་མི་མཉམ་པའི་ཕྱོགས་བཏང་བར་བྱ་དགོས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། ཉེས་སྤོང་གི་དཔེ་དང༌། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཇི་ལྟར་སྲང་གི་མདའ་གཉིས་མཐོ་བ་དང་ནི་དམའ་བ་དག །དུས་མཉམ་མ་ཡིན་པར་ནི་མིན་པར་མཐོང་བ་དེ་བཞིན་དུ། །བསྐྱེད་པར་བྱ་དང་སྐྱེད་བྱེད་དག་གི་སྐྱེ་འགག་འགྱུར་ཞེ་ན། །ཡང་ས་མྱུག་དུས་མཉམ་དུ་མེད་དོ་ཞེས་པ་དེ་མི་རིགས་ཏེ། བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་འབྲས་བུ་དང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་རྒྱུ་
Chinese
有些人不希望因果同时，因为如果二者同时，则没有任何必要的功能，如果果没有成立，因也没有成立，如果因成立，果也已经成立，因此不会成为相互产生者和被产生者，他们这样认为。按照那种观点，其他的因果不可能存在，即使慈氏（弥勒菩萨）和近藏（曼殊室利菩萨）相互观待而仅仅安立为他者，也不会成立那种他体性的因果。苗芽和种子不是一下子同时存在的，因为种子没有改变，就不会有苗芽。当种子是彼时，没有其他的苗芽，种子怎么会变成与苗芽相异呢？因为在他者和他者之间没有那种情况。因此，苗芽从种子之外的其他事物产生是不可能成立的，所以，应该放弃事物是从其他事物产生的这种观点。因此，事物的自性，不在缘等之中。如果我的事物不存在，其他的物又怎么会存在呢？“缘等之中”的“之中”是第七格处所格，即缘等各自的因缘或者集合，如陶轮等，事物的自性不在其他事物之中，如果事物没有转变成自性，那就不是存在于事物的自性之中，如果不是那样，事物没有产生，又怎么会允许它存在于缘等之中呢？任何事物在任何时间和地点不存在，它就不是从存在缘等之中产生的，就像沙子中没有油一样。如果它不存在，也能从那些缘中产生，那么也能从非缘中产生，为什么不能产生呢？如是说。如果认为已经转变成事物自性的事物的自性，在因缘中是相互异体的，那么也应该放弃因果不同时的观点。第二，驳斥过失的例子和驳斥它。第一，就像天平的两端，高和低，不是同时出现一样，被产生者和产生者的生灭变化也是如此吗？又说，土地和苗芽不是同时存在的，这是不合理的，被产生者是果，产生者是因。
English
Some do not want cause and effect to be simultaneous, because if the two are simultaneous, there is no necessary function. If the effect is not established, the cause is not established. If the cause is established, the effect is already established, so they do not become mutual producers and produced. According to that view, other causes and effects cannot exist. Even if Maitreya and Near Hidden (Manjushri) are regarded as others in relation to each other, such otherness of cause and effect will not be established. Sprouts and seeds do not exist simultaneously at once, because without the seed changing, there will be no sprout. When the seed is that time, there is no other sprout, how can the seed become different from the sprout? Because there is no such situation between the other and the other. Therefore, it is impossible for the sprout to be born from other things besides the seed, so the view that things are born from other things should be abandoned. Therefore, the nature of things is not in conditions and so on. If my thing does not exist, how can other things exist? The "in" of "in conditions and so on" is the seventh case locative, that is, the respective causes and conditions of conditions, etc., or the collection, such as pottery wheels, etc. The nature of things is not in other things. If things have not been transformed into nature, then they do not exist in the nature of things. If this is not the case, things have not been produced, how can it be allowed to exist in conditions and so on? Any thing that does not exist at any time and place is not produced from the existence of conditions and so on, just as there is no oil in the sand. If it does not exist, it can also be produced from those conditions, then it can also be produced from non-conditions, why can't it be produced? So it is said. If it is considered that the nature of things that have been transformed into the nature of things is mutually heterogeneous in cause and condition, then the view that cause and effect are not simultaneous should also be abandoned. Second, refuting the example of fault avoidance and refuting it. First, just as the two ends of a balance, high and low, do not appear at the same time, is the birth and death change of the producer and the producer the same? It is also said that the land and the sprout do not exist at the same time, which is unreasonable, the produced is the fruit, and the producer is the cause.