Tibetan
་ཕྱིར། །ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་ངོ་བོ་གཅིག་པ་དང་། སོ་སོ་བ་ཡི་འཁྲིད་ཚུལ་རྣམ་གཉིས་ལས། །དང་པོའི་ཕྱོགས་ལ་གནས་ཆའི་བསམ་གཏན་དང་། །གསལ་ཆའི་ཤེས་རབ་ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་ལས། །གཉིས་པ་མིན་པའི་མཐའ་བྲལ་དོན་ལ་བཞག །ཅེས་པ་ནི་དེ་ཡང་ཀ་དག་དང་ལྷུན་གྲུབ་ཇི་བཞིན་པ་རྟོགས་ན་དེ་ལྟ་ཡིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་བདག་འཛིན་གློ་བུར་གྱི་རྐྱེན་ཆོས་དབྱིངས་དག་པའི་ཀློང་དུ་མ་ནུབ་བར་དུ་གློ་བུར་རྐྱེན་གྱིས་བསླུ་བའི་རྟོག་ཚོགས་ཀྱི་ཆོས་སོ་ཅོག་ཐ་མལ་རང་ལུགས་ཏེ་འཁྲུལ་པའི་འཁོར་ལོར་འཕྱན་པའི་སྲིད་པའི་བདག་པོ་དེ་ཡིས་དང་པོའི་ལས་ཅན་ཏེ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཆོས་གང་ལའང་ངེས་པ་མ་རྙེད་པའི་ཐོས་ལོ་བསྒོམ་ལོ་ཙམ་བྱས་པའི་ལས་ཅན་རྣམས་ལ་སྒྲིབ་པའི་ཕྱིར། ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་ཚུལ་དུ་འཁྲིད་པ་དང་། གཉིས་ཀ་སོ་སོ་བ་ཡི་ཚུལ་དུ་འཁྲིད་ཚུལ་རྣམ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ཞི་གནས་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་གནས་ཆའི་བསམ་གཏན་དང་། གསལ་ཆའི་ཤེས་རབ་གཉིས་ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་ལས། གཉིས་པ་མིན་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བའི་དོན་ལ་མཉམ་པར་བཞག་ཅིང་འཁོར་འདས་སུ་འཛིན་པའི་ཆོས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཤེས་པ་རྩེ་གཅིག་པའི་ངང་ལས་མི་གཡོ་བ་ཞི་གནས་དང་། དེའི་མཚན་ཉིད་དངོས་པོ་མེད་པར་འདུ་ཤེས་རབ་པའི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་ཀྱི་གསལ་ཆ་ནི་ལྷག་མཐོང་ཡིན་ནོ། །རྩ་བ། གཉིས་པའི་ཕྱོགས་ལ་དབྱེ་བ་གཉིས་གྲུབ་སྟེ། །ཤེས་རབ་ལས་བྱུང་གདམས་ངག་ལས་བྱུང་ངོ་། །ཤེས་རབ་ལས་བྱུང་སྒྲ་ཡི་རྗེས་མཐུན་པ། །ཐོས་པའི་དོན་ལ་རྩེ་གཅིག་ཞི་བ་དང་། དེ་ལས་དོན་རྟོགས་ལྷག་མཐོང་མཚན་ཉིད་དོ། །མན་ངག་ལས་བྱུང་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ། །སེམས་ནི་གཡོ་བ་མེད་པ་ཞི་གནས་ལ། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ལྷག་མཐོང་སྟེ། །ཞེས་པ་ནི་དེའང་ཤེས་རབ་ལས་བྱུང་བ་ནི་མདོ་སྡེ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཚིག་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་སྒྲའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བྱེད་ཅིང་། ཐོས་པའི་དོན་ལ་རྩེ་གཅིག་ཞི་བ་སྟེ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་དང་། དེ་ལས་དོན་རྟོགས་པའི་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་ནི་ལྷག་མཐོང་མཚན་ཉིད་པའོ། །ཞེས་པའོ། །དེའང་ཞི་གནས་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་ཉེར་བསྡོགས་ཡིན་ལ། ལྷག་མཐོང་ནི་དངོས་གཞི་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་མ་ཤེས་ན་འགྲོ་དགོས་སར་ཕྱིན་ནས་ཀྱང་ད་དུང་ལམ་བགྲོད་ཀྱི་རྩོལ་བ་མི་འདོར་བས་དབང་པོ་ཉེ་བརཞི་བ་ཉིད་མི་ཐོབ་པ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་པའོ། །རྩ་བ། མདོར་ན་རབ་ཀྱིས་ངན་རྟོག་ཆོས་སྐུར་ལྷོངས། །བཟང
Chinese
因此，关于止观本体相同和各自不同的引导方式有两种。第一种是止的方面，即安住的禅定和明的智慧，止观双运，安住于非二的离边之义。也就是说，如果像证悟俱生和任运成就那样，那当然可以。然而，在自性执着的突发因素尚未消融于法界清净的虚空之前，突发因素所迷惑的分别念之法，一切都是庸常自性，即漂泊于迷乱之轮的轮回之主，对于最初的业者，即对于无论何种因果之法都未获得定解，仅仅是听闻和修习的业者来说，会成为障碍。因此，将止观二者引导为本体相同的方式，以及将二者引导为各自不同的方式有两种。第一种是止的方面，即安住的禅定和明的智慧二者止观双运，安住于非二的离边之义，并将轮回和涅槃执着为自性清净之法，于如是的等持中，以一心不动的状态安住的即是止，以及其特征为无实有之物的，以殊胜的辨识智慧所作的个别观察之明的方面即是观。根本颂：第二种的方面有两种差别，即由智慧所生和由口诀所生。由智慧所生是随顺于声音，对于听闻之义一心寂止，由此通达意义即是观的特征。由口诀所生是随顺于意义，心无动摇即是止，其自性之明即是观。也就是说，由智慧所生，即是对十二部经的词句作意，这是随顺于声音。对于听闻之义一心寂止，即是安住。由此成为通达意义之方便的即是观的特征。也就是说，如果不知止是禅定的近取，观是正行的差别，那么即使到达该去的地方，仍然不放弃行路的努力，如同无法获得诸根调伏一样。
English
Therefore, regarding the samatha and vipassana being of one essence and the two ways of guiding them separately, there are two types. The first is the aspect of samatha, which is the meditation of abiding and the wisdom of clarity, the union of samatha and vipassana, abiding in the meaning of non-duality, free from extremes. That is to say, if one realizes it as it is, like innate purity and spontaneous accomplishment, then that is certainly possible. However, before the sudden cause of self-grasping has dissolved into the pure space of the dharmadhatu, all the phenomena of conceptual thoughts that are deluded by sudden causes are ordinary self-nature, that is, the lord of samsara wandering in the wheel of delusion, for the initial practitioners, that is, for those who have not gained certainty in any cause-and-effect phenomena, and who have only engaged in hearing and practice, it will become an obstacle. Therefore, there are two ways of guiding the two, samatha and vipassana, as being of one essence, and guiding them as being separate. The first is the aspect of samatha, which is the meditation of abiding and the wisdom of clarity, the union of samatha and vipassana, abiding in the meaning of non-duality, free from extremes, and holding samsara and nirvana as naturally pure phenomena. In such samadhi, abiding in a state of unwavering one-pointedness is samatha, and its characteristic is the aspect of clarity of discriminating wisdom that perceives things as non-existent, which is vipassana. Root verse: There are two distinctions in the second aspect: that which arises from wisdom and that which arises from oral instruction. That which arises from wisdom is in accordance with sound, and one-pointedly pacifies the meaning of hearing, and from this, understanding the meaning is the characteristic of vipassana. That which arises from oral instruction follows the meaning, and the mind is unwavering, which is samatha, and the knowledge of its self-nature is vipassana. That is to say, that which arises from wisdom is attending to the words of the twelve categories of scriptures, which is in accordance with sound. One-pointedly pacifying the meaning of hearing is abiding. That which becomes the means of understanding the meaning from this is the characteristic of vipassana. That is to say, if one does not know the difference between samatha being the preliminary practice of meditation and vipassana being the main practice, then even after arriving at the place one needs to go, one still does not abandon the effort of traveling the path, just as one cannot attain the pacification of the senses.
Tibetan
་ངན་མཉམ་ན་གཉེན་པོ་བསྟེན་མི་དགོས། །འབྲིང་གིས་ངང་དྭངས་ཟུང་འབྲེལ་ལ་གོམས་པས། །བཟང་ངན་རྟོག་པ་མཐའ་དག་དབྱིངས་སུ་ནུབ། །ཐ་མས་ཐོག་མར་ཞི་གནས་འབའ་ཞིག་བཙལ། །གང་དམིགས་བརྟན་པ་ཐོབ་ནས་ལྷག་མཐོང་གི། །ཡེ་ཤེས་སོ་སོར་རྟོག་པ་ལ་གོམས་ན། །མཐར་གྱིས་གསེར་གླིང་ས་རྡོ་མི་རྙེད་བཞིན། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྟོག་པ་གང་སྐྱེས་ཀྱང་། །སྣང་སེམས་དབྱེར་མེད་གཞི་གྲོལ་ཆེན་པོར་འཆར། །ཞེས་པ་ནི་དེའང་མདོར་སྡུ་ན་དབང་པོ་རབ་རྣམས་ཀྱིས་འཁྲུལ་ངོར་སྣང་བའི་ཉོན་མོངས་པའི་རྟོག་ཚོགས་ཐམས་ཅད་དཔེར་ན་ནམ་མཁར་སྤྲིན་ཕུང་འཐིབས་པ་སོགས་ལྷོངས་བྱེད་ཀྱི་རྐྱེན་ཅི་བྱུང་ཡང་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ལས་མ་འདས་བཞིན་དུ་བཟང་ངན་གྱི་རྟོག་ཚོགས་གང་བྱུང་གི་ངོ་བོ་ཆོས་སྐུ་སྟེ་སྟོང་ཉིད་དུ་ལྷོངས་ན་བཟང་ངན་མཉམ་པ་ཡིན་པས་ན་ཉོན་མོངས་ཀྱི་གཉེན་པོ་བསྟེན་མི་དགོས་ཞེས་པ་དང་། དབང་པོ་འབྲིང་རྣམས་ཀྱིས་ངང་དྭངས་ཏེ་སྤང་བྱ་སྤོང་བྱེད་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་ནས་ཟུང་འབྲེལ་དུ་དྭངས་པ་ལ་གོམས་པས་བཟང་ངན་གྱི་རྟོག་པ་མཐའ་དག་དབྱིངས་སུ་ནུབ་པ་དང་། དབང་པོ་ཐ་མས་ཐོག་མར་ཉོན་མོངས་པ་སོགས་རྟོག་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཞི་བའི་ཐབས་སུ་ཡེངས་མེད་དུ་ཉམས་སུ་བླངས་ནས་སེམས་གནས་པའི་ཐབས་འབའ་ཞིག་བཙལ་བས་གང་དམིགས་ཏེ་གནས་པ་དེ་ཉིད་མི་གཡོ་ཞིང་བརྟན་པ་ཐོབ་པར་གྱུར་ཚེ་ལྷག་མཐོང་གི་ཡེ་ཤེས་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཞི་གནས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་ལ་གོམས་ན་མཐར་གྱིས་གསེར་གླིང་དུ་ཕྱིན་ཚེ་ས་རྡོ་མི་རྙེད་པ་བཞིན་དུ་སེམས་ཏེ་ཀུན་རྟོག་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་དང་། སེམས་བྱུང་སྟེ་བཟང་ངན་གྱི་རྟོག་ཚོགས་གང་སྐྱེས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྣང་བ་སེམས་ཀྱི་རྩལ་དུ་ཤར་བ་མེ་ལོང་གི་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་དང་། འཆར་གཞིའི་སེམས་གཉིས་དབྱེར་མེད་ཆུ་དང་རླབསཀྱི་དཔེས་གཞི་གྲོལ་ཆེན་པོར་འཆར་བའོ། །ཞེས་པའོ། །རྩ་བ། ཐབས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་རྟོག་པ་གང་ཤར་ཡང་། །དགག་པར་མི་བྱ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མེད། །རྗེས་སུ་མི་འབྲང་ངང་ལས་མ་གཡོས་ན། །ལྷ་ཡི་མིག་དང་སྤྱན་དང་མངོན་ཤེས་སོགས། །དབང་པོ་དྭངས་པའི་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་འཐོབ། །ཅེས་པ་ནི་དེའང་ལྷག་མཐོང་གི་ཤེས་རབ་སྐྱེས་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་ཐབས་ཀྱི་མཆོག་སྟེ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་མྱུར་དུ་མཐོང་བ་ལ་རྟོག་པ་བཟང་ངན་གང་ཤར་ཡང་དགག་པར་མི་བྱ་ཞིང་རང་སར་ལྷོད་པ་དང་། བསྒྲུབ་པར་ཡང་མི་བྱ་སྟེ་སྔོན་བསུ་རྗེས་དཔྱོད་གང་ཡང་མི་བྱ་བར་འབད་རྩོལ་མེད་པར་
Chinese
恶劣相等则无需依仗对治。中等者习惯于觉性清明与双运，好坏分别念全部融入法界。下等者最初唯独寻求寂止，一旦获得所缘稳固，便习惯于胜观的，智慧各自的分别念，最终如至金洲不觅土石般，无论生起心与心所的任何分别念，显现与心无别，显现为大解脱。如是说，总而言之，对于上等根器者来说，迷乱显现的烦恼分别念，譬如虚空乌云密布等，无论显现何种助缘，其体性不离空性，同样，无论生起好坏分别念，其体性显现为法身，即空性，则好坏相等，因此无需依仗烦恼的对治。中等根器者，觉性清明，了知所断与能断二者体性为一，习惯于双运清明，好坏分别念全部融入法界。下等根器者，最初为了平息烦恼等一切分别念，毫不散乱地修持，唯独寻求安住于心的方法，一旦对所缘境安住，获得不动摇的稳固，便习惯于胜观的智慧，即以智慧了知寂止无自性，最终如至金洲不觅土石般，心，即生起分别念的对境；心所，即无论生起好坏的任何分别念，一切显现皆为心的游舞，如镜中影像一般，显现与心二者无别，如水与波浪般，显现为大解脱。如是说。根本偈：作为方便之最，无论生起任何分别念，无需遮止，无需造作，不随其后，不离本位，便能获得天眼、佛眼和神通等，一切根器清净的功德。如是说，从生起胜观智慧开始，作为方便之最，即迅速证悟自生智慧，无论生起好坏分别念，无需遮止，安住于自性，无需造作，即不作预先迎接和事后分析，无有勤作。
English
When evil is equal, there is no need to rely on antidotes. Mediocre ones become accustomed to the union of clarity and purity, and all discriminations of good and evil dissolve into the realm of reality. Inferior ones initially seek only calm abiding. Once they have gained stability in what they focus on, they become accustomed to the wisdom of insight, individually discriminating. Eventually, just as one does not find earth and stones in the Golden Land, whatever thoughts arise from the mind and mental events, appearance and mind are inseparable, and manifest as great primordial liberation. That is to say, in short, for those of superior faculties, all the aggregates of afflictive thoughts that appear in the face of delusion, like clouds gathering in the sky, no matter what conditions arise that cause them to swell, their essence does not go beyond emptiness. Similarly, if the essence of whatever thoughts of good and evil arise manifests as the Dharmakaya, that is, emptiness, then good and evil are equal, and therefore there is no need to rely on antidotes to afflictions. Those of middling faculties, with clarity of mind, realize that the object to be abandoned and the act of abandoning are of one essence, and by becoming accustomed to clarity in union, all discriminations of good and evil dissolve into the realm of reality. Those of inferior faculties, initially, as a means of pacifying all thoughts such as afflictions, practice without distraction, seeking only the means of abiding in the mind. When they have gained unwavering stability in what they focus on, they become accustomed to the wisdom of insight, individually discriminating, realizing that calm abiding is without inherent nature. Eventually, just as one does not find earth and stones when one goes to the Golden Land, the mind, that is, the object from which all thoughts arise, and mental events, that is, whatever thoughts of good and evil arise, all appearances dawn as the play of the mind, like reflections in a mirror, and the two minds of the plan are inseparable, like water and waves, and manifest as great primordial liberation. That is what it means. Root text: As the supreme method, whatever thoughts arise, do not reject them, do not fabricate them, do not follow them, do not move from your natural state, and you will attain all the qualities of pure faculties, such as the eyes of the gods, the eyes of the Buddhas, and clairvoyance. That is to say, from the moment insight wisdom arises, as the supreme method, that is, to quickly see that self-arisen wisdom, whatever thoughts of good and evil arise, do not reject them, but relax in their own place, and do not fabricate them, that is, do not anticipate or analyze afterwards, without effort.