Tibetan
ལེའུ་བཅུ་གཉིས་པ། རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་བསྟན་པ། ལེའུ་བཅུ་གཉིས་པ། རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་བསྟན་པ། རྩ་བ། གང་ཞིག་སློབ་པ་མིན་པའི་ཟུང་འཇུག་ལ། །བཀྲི་བའི་ལམ་ཆེན་ཕྱིན་དྲུག་ཡོན་ཏན་ཀུན། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལ་ཡང་དག་བརྟེན། །ལམ་དེ་ནམ་ཡང་གཞན་གྱི་རྒྱུར་མི་འགྱུར། །ཞེས་པ་ནི་གང་ལ་ལ་ཞིག་ཚོགས་ལམ་དང་སྦྱོར་ལམ་དང་མཐོང་ལམ་དང་སྒོམ་ལམ་དང་བཞི་པོ་ནི་སློབ་པའི་ལམ་ཡིན་ལ་སློབ་པ་མིན་པའི་ལམ་ནི་བདེ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ཡིན་ལ་དེར་བཀྲི་བའི་ལམ་ཆེན་པོ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ཡིན་ལ་དེའི་དཔལ་དང་ཡོན་ཏན་མ་ལུས་པ་ཀུན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཡང་དག་པར་བརྟེན་པ་ཡིན་ཞིང་། ལམ་དེ་ནི་དུས་ནམ་ཡང་གཞན་གྱི་རྒྱུར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་པའོ། །རྩ་བ། འདི་ལྟར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསང་། །སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མཚན་ཉིད་མི་གནས་ཤིང་། །མཐའ་བྲལ་དོན་ལ་དབུ་མར་གཟུང་བའང་མེད། །ངོ་བོ་ཉིད་སྤངས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོར་གྲུབ། །ཅེས་པ་ནི་དེ་ལ་འདི་ལྟར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སྔོན་བྱོན་དང་འབྱོན་འགྱུར་ཀུན་གྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གསང་བ་ནི། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མཚན་ཉིད་གང་ཡང་མི་གནས་ཤིང་དེ་ཉིད་མཐའ་དང་བྲལ་བའི་དོན་རྟོགས་པ་ལ་དབུ་མར་གཟུང་བ་ཡང་མེད་ཅིང་། ངོ་བོ་ཉིད་སྤངས་པ་སྟེ་དམིགས་བསམ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པ་ནི་རྫོགས་པ་ཆེན་པོར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་ཅེས་པས་སོ། །དེའང་བློའི་འཇུག་པ་དབྱིངས་སུ་ཞི་ནས་དབུ་མ་ཙམ་དུའང་མི་དམིགས་པས་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་ལ། ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་ཆ་ནས་དྭངས་གསལ་གཡོ་བ་མེད་པའི་འོད་གསལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྒྱུ་མ་མི་འགག་པ་ལ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་གྲགས་པའོ། །རྩ་བ། རྩོད་པ་མངོན་པར་འཕེལ་བའི་རྟོག་གེ་ནི། བརྟགས་ཤིང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཕྱི་བཞིན་འབྲང་། །དོན་དམ་ཡུལ་ནི་དེ་དང་འགལ་བ་ཅན། །སོ་སོ་རང་རིག་བརྗོད་པའི་ཡུལ་ལས་འདས། །ཞེས་པ་ནི་དེའང་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ལ་ཉམས་མྱོང་གང་ཡང་མི་བྱེད་བཞིན་དུ་ཚིག་ལ་རྩོད་པ་མངོན་པར་འཕེལ་བའི་རྟོག་གེ་ལ་ལ་ནི་རང་ཕྱོགས་རྒྱལ་འདོད་དང་གཞན་ཕྱོགས་ཕམ་འདོད་ཀྱི་བློ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་རྒྱལ་བའི་བཀའ་ལ་ལ་བཟང་བར་འདུ་ཤེས་སིང་། ལ་ལ་ངན་པར་འདུ་ཤེས་ནས་བརྟགས་ཤིང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཕྱི་བཞིན་དུ་ལོག་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་དེ་འབྲག་མོད་ཀྱང་དོན་དམ་པའི་ཡུལ་ནི་དེ་དང་འགལ་བ་ཅན་ཡིན་ལ་སོ་སོ་རང་རིག་བརྗོད་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་
Chinese
第十二章：开示大圆满道之不共之处 第十二章：开示大圆满道之不共之处 根本偈：何者非学双运道，引导之大乘六度，功德悉皆依于慧，彼道永不成他因。 此谓何者，集合道、加行道、见道、修道此四者乃是所学之道，而非所学之道乃是乐空双运，引导至彼之大道乃是六波罗蜜，彼之光荣与功德无余悉皆依于智慧波罗蜜。彼道于任何时分亦不成他者之因。 根本偈：如是圆满诸佛之密，空性之中无有相，离边之义亦无中观，自性离戏大圆满。 此谓如是圆满之过去与未来诸佛之身语意之秘密乃是，空性之中任何相亦不住，彼亦无有于了知离边之义时执为中观。自性离戏，即是超越一切分别念，乃是任运成就之大圆满。 彼亦是，心之行境寂灭于法界，不执著于少许中观，以自性空。于任运成就之分，清明无动摇之光明智慧之幻化不灭，是故称之为大圆满。 根本偈：诤论增长之分别念，随逐分别与推测，胜义之境与其相违，各别自证离言诠。 此谓，于心之本性未有任何经验之时，于言词上诤论增长之分别念，有者先怀自方胜他方败之心，于诸佛之教言，有者觉为善，有者觉为恶，随逐分别与推测而颠倒分别之智慧虽增长，然胜义之境与其相违，各别自证是超越言语之境。
English
Chapter Twelve: Showing the Uncommon Path of the Great Perfection of Naturalness Chapter Twelve: Showing the Uncommon Path of the Great Perfection of Naturalness Root Verse: To the non-learning union, the great path of guidance, the six perfections, all qualities, rely correctly on the Perfection of Wisdom. That path never becomes the cause of another. This means that for someone, the four paths of accumulation, application, seeing, and meditation are the paths of learning, while the path of non-learning is the union of bliss and emptiness. The great path that leads to it is the six perfections, and all its glory and qualities rely correctly on the Perfection of Wisdom. That path never becomes the cause of another. Root Verse: Thus, the secret of all perfect Buddhas, no characteristics abide in emptiness, and there is no grasping at the middle way in the meaning of freedom from extremes. The essence is free from nature, accomplished as the Great Perfection. This means that thus, the secret of body, speech, and mind of all perfect Buddhas of the past and future is that no characteristics abide in emptiness, and there is no grasping at the middle way in understanding the meaning of freedom from extremes. The essence is free from nature, that is, beyond all aims and thoughts, and is spontaneously accomplished as the Great Perfection. That is also because the mind's activity is pacified into the expanse, and even a little bit of the middle way is not perceived, so it is empty in its own nature. From the aspect of spontaneous accomplishment, the illusion of clear, unwavering, luminous wisdom does not cease, and that is what is known as the Great Perfection. Root Verse: The reasoning that greatly increases disputes follows after examination and inference. The realm of ultimate meaning is contrary to that. Self-awareness is beyond the realm of expression. This means that even without any experience of the nature of the mind, some reasoning that greatly increases disputes in words is preceded by the thought of one's own side winning and the other side losing. Some perceive some of the Buddha's teachings as good, and some perceive them as bad, and although the wisdom that wrongly thinks following after examination and inference increases, the realm of ultimate meaning is contrary to that, and self-awareness is beyond the realm of expression.