Tibetan
་བའི་རྐྱེན་གྱིས་མ་བཟོད་ནས་མང་དུ་ངུ་འཆོར་བ་དང་། སེམས་སྡུག་ཚད་མེད་པ་བྱུང་བ་ད་ལྟའི་དུས་བཞིན་གསལ་པོར་སྣང་ངོ་། དེ་ནས་བགྲང་བྱ་བདུན་གྱི་ཚེ་ཁུ་བོ་བླ་མའི་དྲུང་དུ་ཡི་གེ་སློབ་དུ་བསྐྱལ་ཚེ་ཀ་མད་ཙམ་བསླབས་པ་ལས་འབྲུ་འདེད་རང་བཞིན་དུ་ཤེས་ཤིང་བློ་སྦྱོང་ཤོ་ལོ་ཀ་རེ་ཟུང་བསླབ་པའི་ཚེ་འཕྲལ་འཕྲལ་ཁང་པའི་ཞལ་བའི་ངོར་བྲིས་ནས་རྒྱུགས་སྤྲད་ཚེ་ཐོགས་མེད་སྤྲོད་རྒྱུ་བྱུང་། དེ་སོགས་ཉམས་མཚར་བའི་སྤྱོད་པ་མང་ཞིག་འདུག་ཀྱང་རེ་ཞིག་དེ་ཙམ་མོ། དེ་ནས་བཟུང་སྟེ་རང་སྟོབས་ཁོ་ནས་དཔེ་སྦྱངས་བྱས་པས་ལོ་དགུ་ལོན་ཚེ་ཡུལ་དེར་གང་དར་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཤེས་ཤིང་། ལོ་བཅུའི་ཚེ་ཉམས་ཆོས་ངོ་མཚར་བ་ཁ་ཤས་བྲིས་པ་ད་ལྟ་དཔེ་ཙམ་ཡང་མི་འདུག །དུས་འདི་ཙམ་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གོང་འཕེལ་དུ་གྱུར་ཏེ། ནད་བུ་ཅན་དང་། རྒས་པས་གདུང་བ། སྤྲང་པོ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་ཅན་མཐོང་ཚེ་སྙིང་རྗེ་དབང་མེད་དུ་སྐྱེས་ནས་ཕ་མས་མི་མཐོང་སར་མང་དུ་ངུ་ཤོར་བ་དང་། དེའི་རྐྱེན་གྱིས་དངོས་བརྒྱུད་གང་ནས་ཀྱང་རང་གི་ནུས་པའི་ཚོད་ཀྱིས་ཕན་གང་ཐོགས་དང་། ཁྱད་པར་ལུས་ངག་གི་སྒོ་ནས་རྩུབ་སྤྱོད་དྲག་པོ་བྱས་ཀྱང་དེ་དག་གི་ཤེས་རྒྱུད་བཅོས་ནས་བསྒྱུར་བ་མ་གཏོགས། བསམ་ངན་དང་གཏན་ནས་འགྲོགས་མི་ཤེས་པ་ད་ལྟའི་བར་དུ་ཤུགས་འབྱུང་དུ་ཡོད་པ་ནི་མཆོག་གསུམ་རིན་པོ་ཆེའི་ཐུགས་མི་ཁྲེལ་སྙམ་པ་འདི་བདག་གི་རྣམ་ཐར་གྱི་དྲག་ཤོས་ཡིན་ནོ། དེ་ནས་ལོ་བཅུ་གཅིག་ཙམ་ན་རང་གི་ཁྱིམ་ཕུགས་སུ་ཀླུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞིག་བཞེངས་ནས་དེ་ལ་དེར་མཐུན་གྱི་ཆོ་ག་ཞིག་ཀྱང་བརྩམས་ནས་དེ་ལྟར་བྱས་པས། ཕ་ན་རེ་བུ་འདི་འདྲེས་བརླམས་ངེས་རེད་ཟེར་ནས་ཕྱིན་ཆད་དེ་འདྲ་བྱེད་མི་ཆོག་པའི་ཁྲིམས་བསྒྲག །དེའི་སྐབས་ཞིག་ཏུ་རྨི་ལམ་ན་ང་རང་ནགས་ཚལ་ཆེན་པོ་ཞིག་གི་རི་སྒང་དུ་ཡར་ཕྱིན་པ་ན། ལྗོན་ཤིང་གང་ཡིན་ངོ་མ་འཚལ་བའི་ཡལ་ག་ལྔ་པ་ཞིག་གི་དབུས་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་སྐྲ་སྤྱི་བོར་བཅིངས་པ། རས་གོས་གཟན་སོགས་རླུང་ཆས་ཅན་ཞིག་འདུག་པ་ང་ལ་མིག་འབུར་ཚུགས་སུ་བལྟས་ཏེ། ན་ག་ལེ་ལེ། དུམ་པ་ལེ་ལེ་ཕ་ག་ལེ་ལེ་། པ་ཏམ་ཏེ། པ་ཏམ་ཏེ་ལ་སོགས་བརྗོད་ནས་ལངས་ཏེ་ངའི་ལག་པ་ནས་ཁྲིད་དེ་རི་རྩེ་ཞིག་ཏུ་ཕྱིན་པས་བྲག་རི་ཆེན་པོ་ཞིག་གི་རྩར་ཕྱིན་པར་རྣལ་འབྱོར་པས་བྲག་རི་བརྡུང་ཙམ་བྱས་པའི་མོད་ལ་བྲག་སྒོ་ཆེན་པོ་ལྷ་ཁང་གི་སྒོ་ལྟ་བུ་ཞིག་ཁྲོལ་གྱིས་ཕྱེ་བའི་ནང་དུ་བདག་ཅག་གཉིས་ཕྱིན་པས། དེར་གླེགས་བམ་མང་པོ་བ
Chinese
因痛苦难忍而多次哭泣，心中无限悲伤，如同现在一样清晰可见。之后七岁时，被送到叔父喇嘛处学习文字，仅仅学会了一些字母，就自然而然地掌握了拼读，背诵一两首启迪智慧的偈颂时，立刻写在墙壁上，考试时也能流畅地背诵。诸如此类奇妙的行为还有很多，暂且说到这里。从那以后，仅仅依靠自己的力量学习，九岁时就精通了当地流行的各种教法。十岁时写了一些奇妙的修行笔记，现在连个样本也没有了。大约在这个时候，菩提心日益增长，看到患病的孩子、被衰老折磨的人、乞丐等受苦之人，不由自主地生起慈悲心，常常在父母看不到的地方哭泣。因此，无论直接还是间接，都尽自己所能地提供帮助。特别是，即使对方通过身语做出粗暴的行为，也只是想改变和转化他们的心识，绝不会产生恶意，直到现在仍然如此，我认为这是三宝的加持，也是我传记中最精彩的部分。之后大约十一岁时，在自己的房子的角落里建造了一个龙的坛城，并为此创作了一个相应的仪式，这样做之后，父亲说这个孩子一定是着魔了，并宣布以后不准再做这样的事。在那时，我做了一个梦，梦见自己走到一片大森林的山顶上，在一棵不知名的树的五根树枝的中央，有一个头发在头顶盘成发髻、穿着棉布衣服等简朴衣物的瑜伽士，他瞪大眼睛看着我，念诵着：那嘎列列（藏文：ན་ག་ལེ་ལེ།），敦巴列列（藏文：དུམ་པ་ལེ་ལེ།），帕嘎列列（藏文：ཕ་ག་ལེ་ལེ།），巴当德（藏文：པ་ཏམ་ཏེ།），巴当德（藏文：པ་ཏམ་ཏེ།）等等，然后站起来拉着我的手，走到一个山顶，到达一个巨大的岩石旁边，瑜伽士敲了一下岩石，瞬间，一个像寺庙大门一样的巨大石门敞开了，我们两个走了进去。那里有很多经书
English
Due to unbearable suffering, I cried a lot and felt immeasurable sadness, as clear as it is now. Then, at the age of seven, I was sent to my uncle Lama to learn to read and write. I only learned a few letters, but I naturally mastered the spelling. When I recited one or two verses that inspired wisdom, I immediately wrote them on the wall, and I could recite them fluently during exams. There were many other wonderful behaviors like this, but let's stop here for now. From then on, I studied on my own, and by the age of nine, I was proficient in all the prevalent teachings in that area. At the age of ten, I wrote some wonderful practice notes, but now there isn't even a sample left. Around this time, my Bodhicitta grew stronger. When I saw sick children, people suffering from old age, beggars, and other suffering beings, compassion arose involuntarily, and I often cried where my parents couldn't see me. Therefore, whether directly or indirectly, I helped as much as I could. In particular, even if others acted harshly through body and speech, I only wanted to change and transform their minds, and I would never harbor ill will. This is still the case now. I believe this is the blessing of the Three Jewels, and it is the most wonderful part of my biography. Then, at about the age of eleven, I built a Naga mandala in the corner of my house and composed a corresponding ritual for it. After doing this, my father said that this child must be possessed and declared that I was not allowed to do such things again. At that time, I had a dream in which I went up to the top of a mountain in a large forest. In the middle of the five branches of an unknown tree, there was a yogi with his hair tied in a topknot, wearing simple clothes such as cotton robes. He stared at me with bulging eyes and recited: Naga le le, Dumba le le, Paga le le, Patam te, Patam te, etc. Then he stood up, took my hand, and led me to a mountaintop. We arrived at a huge rock, and the yogi tapped the rock. Instantly, a huge stone door like the gate of a temple opened, and the two of us went inside. There were many scriptures there.
Tibetan
རྩིགས་འདུག་པས་གསེར་གདོང་ཁྲ་ཆེམ་མེ་བ་དང་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་ཞིག་གྱི་ལི་ལི་འཁོར་གྱིན་འདུག་པའི་ཉེ་ས་དེར་མར་མེ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་ཞིག་ཀྱང་འདུག་པ་ལ། རྣལ་འབྱོར་པས། གླེགས་བམ་འདི་ཚོ་ཆོས་ཀྱི་གཏེར་དང་། ཙཀྲ་ཆོས་འཁོར། མར་མེ་བསྐལ་པའི་མར་མེ། འདི་རྣམས་ཀྱི་བདག་པོ་ཁྱོད་རང་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་གྱིས་ཞེས་གསུངས་པ་དང་མཉམ་དུ་སད་ཚེ་དགའ་ཡལ་ལེ་བའི་འཕྲོར་དེ་དག་རྣམས་མི་འདུག་པས་སྐྱོ་ལྷང་ངེ་བ་ཞིག་བྱུང་། ཡང་ལན་གཅིག་བདག་གི་ལག་པར་མཐིང་ལྟ་བུའི་རྫས་སྔོན་པོ་ཞིག་ཐོགས་ནས་བྲག་རི་ཆེན་པོ་རྩ་བ་ཆུ་ལ་ཟུག་ཅིང་རྩེ་མོ་གནམ་ལ་སླེབས་འདུག་སྙམ་པ་ཞིག་གི་གམ་དུ་ཕྱིན་མ་ཐག་རྫས་སྔོན་པོ་དེ་བྲག་རི་དེ་ལ་བྱུགས་པ་དང་སྟབས་གཅིག་ཏུ། མགར་བས་ལྕགས་བསྲེག་བརྡུང་བའི་ཚྭ་ལ་ལྟར་དུམ་བུར་འཐོར་ནས་རྗེས་ཤུལ་ཙམ་ལས་མི་སྣང་བ་རྨིས་འཕྲོར་སད་པས་འཇིགས་ཆུམ་མེར་འདུག་གོ །ཡང་རྨི་ལམ་དུ་བདག་རི་རྩེ་མཐོན་པོ་ཞིག་ན་ཕ་བོང་ཆེན་པོ་ཞིག་ཡོད་པའི་ལྟག་ན་བསྡད་ཡོད་པའི། རིའི་རྩ་བར་གྲོང་པ་ཆེན་པོ་ལྷ་ས་ལྟ་བུ་ཞིག་ཀྱང་འདུག་པ་ལ་ང་རང་གིས་ཕ་བོང་དེ་ལ་རྐང་པ་གཏད་དེ་རི་ངོས་དེ་ནས་ཐུར་དུ་བསྒྲིལ་བཏང་བས་གྲོང་པ་རྣམས་རྡུལ་སྐྱ་ཕྱུར་གྱིས་སོང་བའི་མདོ་ལ་ཤུལ་ཙམ་ལས་མི་འདུག་པར་འགྱོད་ཐལ་ལེ་བར་གཉིད་ལས་སད་དོ། ཡང་ལན་ཅིག་ཚེ་ཡུལ་དེར་འབྲུམ་ནད་ཞིག་འོང་བའི་སྔོན་དུ་དྲེད་མོ་འཇིགས་ལ་རྔམ་པ་ཞིག་གིས་ང་རང་མཆན་ཁུང་དུ་བཅུག་ནས་ས་ཁུང་ངམ་ནག་པ་ཞིག་གི་སྒོར་སླེབས་པ་དང་། དྲེད་ཀྱིས་ཁུང་བུའི་ཕུག་པ་བརྟགས་དུས་བུ་བཟང་བལྟ་ཟེར་བྱུང་། དེ་ལ་ང་རང་མི་ཐར་ངེས་པར་འདུག་སྙམ་ནས་ཁྱོད་རང་གི་ང་མ་གཏོགས་བྱིས་པ་སུ་ཡང་མ་ཟ་བར་ང་ཟོ་ཞིག་སྨྲས་པས་ང་རང་དེར་བསྐྱུར་ནས་ཁོ་རང་ཕར་ལོག་ནས་སོང་བའི་རྒྱབ་མདུན་དུ་བྱིས་པའི་གོས་གཉིས་དཀྲིས་འདུག་པ་ལྟར་ཕྱིས་འབྲུམ་ནད་དེས་བྱིས་པ་གཉིས་ཤི། དེ་ནས་ལོ་བཅུ་གཉིས་བཅུ་གསུམ་ཙམ་ནས་ཚོགས་གྲལ་གྱི་གྲྭ་བ་ཚོས་ལྷ་ས་དང་ཇོ་བོའི་རྒྱུ་མཚན་བཤད་པའི་རྐྱེན་གྱིས་དེར་ནམ་སླེབས་ན་བསམ་པའི་སེམས་རྒྱུན་ལྡན་དུ་བྱུང་། འོན་ཀྱང་ཡུལ་དུས་ཀྱི་བསྐལ་བས་དེ་འདྲའི་ཐོག་ཏུ་ག་ལ་ཁེལ། བར་སྐབས་དེར་ང་རང་གི་ཕ་ཁུ་ཚོའི་ཨ་མ་དེ་ཤི་སར་སྐུ་ཞབས་སི་ཏུ་རིན་པོ་ཆེའི་དབོན་ཚབ་ཚབ་ཚ་ཀརྨ་ངེས་ལེགས་བསྟན་འཛིན་གདན་དྲངས་པའི་སྐུ་མདུན་དུ་ཡང་ཡང་སོང་བ་བྱིས་པའི་རྣམ་ཐར་དུ་མ་སོང་བར་ང་རང་ཁྱེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ན་ཆོས་ཤིག་
Chinese
因为有墙壁的缘故，金色的墙面闪闪发光，一个巨大的轮子在不停地旋转，在那附近还有一盏非常明亮的灯。瑜伽士说：“这些书是佛法的宝藏，法轮，灯是劫末的灯，你就是这些的主人，就这样做吧。”话音刚落，醒来时，喜悦消失得无影无踪，那些东西都不见了，感到非常失落。还有一次，我的手里拿着像蓝色的蓝色物质，刚走到一座巨大的岩石山旁，那山根扎在水里，山顶好像到了天上。我把那蓝色的东西涂在岩石山上，同时，就像铁匠敲打烧红的铁一样，岩石山碎成了碎片，只剩下痕迹，在梦中醒来，感到非常害怕。还有，在梦里，我坐在一个高高的山顶上的一块大石头后面。山脚下有一个像拉萨（Lhasa）一样的大村庄，我用脚抵住那块石头，从山坡上滚了下去，村庄都变成了灰尘，只剩下痕迹，我感到非常后悔，从睡梦中醒来。还有一次，在那个地方发生天花之前，一只可怕而凶猛的母熊把我夹在腋下，来到一个土洞或黑洞的门口。熊探测洞穴深处时，说：“看看有没有好孩子。”我想我肯定逃不掉了，我说：“除了我，你什么孩子也别吃，吃我吧。”它把我留在那里，自己回去了，它的前后好像裹着两件孩子的衣服，后来天花病死了两个孩子。从那以后，十二三岁的时候，僧团里的僧人们讲述拉萨（Lhasa）和大昭寺的缘由，我总是想着什么时候能到达那里。然而，由于时代的原因，怎么会遇到那样的事呢？在那期间，我的伯父和叔叔的母亲去世时，迎请了夏札噶玛·尼雷·丹增（Karma Ngesleg Tenzin），司徒仁波切（Situ Rinpoche）的侄子的代表，我多次去他面前，在童年的传记中，我没有离开，如果我跟随您，就能学到佛法。
English
Because of the walls, the golden walls were shining brightly, and a huge wheel was constantly spinning. Near it, there was also a very bright lamp. The yogi said, "These books are the treasures of the Dharma, the Dharma wheel, and the lamp is the lamp of the end of the kalpa. You are the owner of these, so do it." As soon as he said that, when I woke up, the joy disappeared without a trace, and those things were gone, leaving me feeling very lost. Another time, I was holding a blue substance that looked like indigo, and as soon as I approached a huge rocky mountain, whose roots were in the water and whose peak seemed to reach the sky, I smeared the blue substance on the rocky mountain. At the same time, like a blacksmith hammering red-hot iron, the rocky mountain shattered into pieces, leaving only traces. I woke up from the dream feeling very scared. Also, in the dream, I was sitting behind a large rock on a high mountain peak. At the foot of the mountain, there was a large village like Lhasa. I braced my feet against the rock and rolled down the mountainside, turning the village into a cloud of dust, leaving only traces. I felt very regretful and woke up from my sleep. Another time, before a smallpox epidemic came to that place, a terrifying and fierce female bear put me under her armpit and came to the entrance of an earthen cave or a dark cave. When the bear probed the depths of the cave, it said, "See if there are any good children." I thought I would definitely not be able to escape, so I said, "Don't eat any children except me, eat me." It left me there and went back, as if it had two children's clothes wrapped around its front and back. Later, the smallpox epidemic killed two children. From then on, when I was twelve or thirteen years old, the monks in the assembly told the reasons for Lhasa and the Jokhang Temple, and I always thought about when I could get there. However, due to the times, how could I encounter such a thing? During that time, when the mother of my paternal and maternal uncles died, I invited Chatra Karma Ngesleg Tenzin, the representative of Situ Rinpoche's nephew, and I went to his presence many times. In my childhood biography, I did not leave. If I follow you, I can learn the Dharma.