Tibetan
ང་བ་ཡེ་ཤེས་འོད་གསལ་ཆེན་པོར་དྭངས་པའི་ལམ་མཆོག་མངོན་དུ་བྱེད་པས་ནང་གི་འབྱུང་བ་ཁྲེགས་ཆོད་ཀྱིས་སྦྱངས་པས་རྡུལ་ཕྲན་ཉིད་ལས་དྭངས་པར་མ་ནུས་པའང་། འཇའ་ལུས་འཕོ་བ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེའི་སྐུར་སྨིན་ནས་གཞན་གྱི་དོན་འཁོར་བ་མ་སྟོངས་ཀྱི་བར་དུ་མཛད་ཅིང་། དེ་ཕྱིར་སྔ་འགྱུར་བ་རང་གི་སྡེ་བས་ཡིད་དཔྱོད་ཀྱི་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་བཞི་པོ་ཀུན་དང་ཁྱད་ཞུགས་པའི་མཚན་ཉིད་ལེགས་པར་ཕྱེ་བ་མན་ངག་གི་དམ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མོད་ཀྱི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་གློ་བུར་གྱི་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པས། འདི་ཉིད་ཆོས་དབྱིངས་དག་པའི་ཀློད་དུ་མ་ནུབ་པར་དུ་གློ་བུར་རྐྱེན་གྱིས་བསླུ་བའི་རྟོག་ཚོགས་ཞེས། ཚོགས་དྲུག་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་རྟོག་ལུ་གུ་རྒྱུད་དུ་ཤར་བའི་ཆོས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་དབང་གིས། ཐ་མར་རང་ལུགས་སྲིད་པའི་བདག་པོའི་སེམས་ཉིད་བདག་མེད་ལ་བདག་ཏུ་བཟུང་ཞིང་། སྣང་བ་གཞན་མེད་གཞན་དུ་བཟུང་བས། དང་པོའི་ལུས་ཅན་རྣམས་ལ་སྒྲིབ་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གཉིས་ཀ་ངོ་བོ་གཅིག་པ་དང་། སོ་སོ་བའི་འཁྲིད་ཚུལ་རྣམ་པ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས། དང་པོའི་ཞི་གནས་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་གནས་ཆའི་བསམ་གཏན་དང་གསལ་ཆའི་ཤེས་རབ་གཉིས་པོ་ཞི་ལྷག་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བ་ལས། གཉིས་པ་མིན་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བའི་དོན་ལ་བཞག་དགོས་པའོ། །གཉིས་པའི་ཕྱོགས་ལའང་དབྱེ་བ་གཉིས་སུ་གྲུབ་པ་སྟེ། ཤེས་རབ་ལས་བྱུང་བ་དང་། གདམས་ངག་ལས་བྱུང་ངོ། ཞེས་པའི་དོན་ནི་ཤེས་རབ་ལས་བྱུང་བ་སྒྲའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ལྟར་ཐོས་པའི་དོན་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་ཞི་བ་སྟེ། རྣམ་རྟོག་གི་མི་བསྐྱོད་པ་དང་། དེ་ལས་ཀྱང་བལྟ་བྱ་ལྟ་བྱེད་སོགས། གཉིས་འཛིན་དང་བྲལ་བའི་དོན་རྟོགས་པས་ལྷག་མཐོང་གི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་དོ། །མན་ངག་ལས་བྱུང་བ་ནི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར། སེམས་ནི་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བཞིན་གཡོ་བ་མེད་པ་ནི་ཞི་གནས་ཡིན་ལ། དེའི་རང་བཞིན་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་དུ་ཤེས་པ་ལྷག་མཐོང་སྟེ། དེ་ཡང་མདོར་བསྡུ་ན་རབ་ཀྱིས་ངན་པའི་རྟོགས་ཚོགས་ཆོས་སྐུར་ལྷོངས་ཤིང་། བཟང་ངན་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ན་སྤང་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་བརྟེན་མི་དགོས་ལ། འབྲིང་གིས་གནས་ལུགས་ཀྱི་ངང་དུ་རྟོག་ཚོགས་གང་ཤར་དྭངས་ཤིང་ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་གྱི་ལམ་ལ་གོམས་པས་བཟང་ངན་གྱི་རྟོག་པ་མཐའ་དག་དབྱིངས་སུ་ནུབ་ནས་གཉིས་སུ་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བའོ། །ཐ་མས་ཐོག་མར་ཞི་གནས་འབའ་ཞིག་བཙལ་ནས་སེམས་མི་གཡོ་བའི་ཐབས་
Chinese
我以大光明智慧清净之殊胜道而证悟，内之诸蕴，以脱噶（藏文：ཁྲེགས་ཆོད་）而修习，亦未能清净胜于微尘。虹身大迁转成熟为金刚身，为利他而于轮回未空之际行持。是故，宁玛派以自宗之见、修、行、果四者皆殊胜之体性，善加辨别，乃口诀之殊胜者。如是，然则执着于我，乃由突发之因缘而生。此于法界清净之界中未灭没之前，由突发之因缘所惑之分别念，由六识所生之分别念如流水般生起之种种法之影响下，最终将自宗实有之自性，执着于无我之自性，将非他执为他。故而，成为最初有身者之障碍之因。止观二者本体一，然引导之方式各异。前者，于止之方面，住分之禅定与明分之智慧二者，止观双运，需安立于离二边之义。后者，亦可分为二，由智慧生者与由口诀生者。所谓由智慧生者，如随顺于声，于所闻之义一心专注而寂止，即分别念之不动摇。且于彼之上，能见所见等，了悟远离二取之义，即是清净之毗婆舍那之体性。由口诀生者，为随顺于义，心于离念中无动摇即是止，了知其自性为不可言说、不可思议、不可表达即是观。彼亦可简而言之，上等者，将恶劣之分别念融入法身，若能了悟善恶平等性，则无需依赖对治。中等者，于本然之状态中，任分别念显现皆清净，于止观双运之道上串习，则善恶之分别念皆融入法界，而远离二取。下等者，最初唯寻止，以心不摇之方便
English
I realize the supreme path of purifying with great wisdom and clear light, and even though the inner elements are practiced with Trekchö (Tibetan: ཁྲེགས་ཆོད་), they are still not able to purify better than dust. The great rainbow body transformation matures into a vajra body, and for the benefit of others, it acts until samsara is empty. Therefore, the Nyingma school distinguishes well the characteristics of its own view, meditation, conduct, and result, all four of which are superior, and it is the supreme of oral instructions. Thus, attachment to self arises from sudden causes. Before this disappears into the pure realm of dharmadhatu, the conceptual thoughts deluded by sudden causes, under the influence of various phenomena arising like a stream from the six consciousnesses, ultimately grasp the selflessness of one's own mind, which is inherently without self, as self, and grasp what is not other as other. Therefore, it becomes the cause of obscurations for those who initially have a body. Samatha and vipassana are both of the same essence, but there are two different ways of guiding. In the former, in the aspect of samatha, the samadhi of abiding and the wisdom of clarity are both combined in samatha-vipassana, and it is necessary to establish it in the meaning that is free from the extremes of duality. The latter can also be divided into two: that which arises from wisdom and that which arises from oral instructions. The meaning of "that which arises from wisdom" is that, like following sound, one focuses single-pointedly on the meaning of what is heard and becomes still, that is, the immovability of conceptual thoughts. And beyond that, seeing what is to be seen, etc., realizing the meaning of being free from dualistic grasping is the very nature of pure vipassana. That which arises from oral instructions is because it follows the meaning. The mind, being free from thoughts and unwavering, is samatha, and knowing its nature as inexpressible, inconceivable, and unutterable is vipassana. In short, the best dissolves bad conceptual thoughts into the dharmakaya, and if one realizes the equality of good and bad, there is no need to rely on antidotes. The middling purifies whatever conceptual thoughts arise in the natural state, and by becoming accustomed to the path of combined samatha-vipassana, all good and bad thoughts dissolve into the dharmadhatu, and one is free from dualistic grasping. The lowest first seeks only samatha, as a means of making the mind unwavering.
Tibetan
ལ་བརྩོན་པ་གལ་ཆེ་ཞིང་། གང་དམིགས་བརྟན་པ་ཐོབ་ནས་ལྷག་མཐོང་གི་ཡེ་ཤེས་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ལ་གོམས་བར་གྱུར་ན། གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་ཇི་བཞིན་པ་རྟོགས་ཚེ། མཐར་གྱི་གསེར་གླིང་དུ་ཕྱིན་པས་ས་རྡོ་བཙལ་ཡང་མི་རྙེད་པ་བཞིན་དུ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་རྟོག་པ་གང་སྐྱེས་ཀྱང་། སྣང་སེམས་གཉིས་དབྱེར་མེད་པའི་དོན་རྟོགས་ནས་གཞི་གྲོལ་ཆེན་པོར་བལྟ་བྱ་ལྟ་བྱེད་མེད་པའི་རྟོགས་པ་འཆར་རོ། །ཐབས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་རྟོག་པ་བཟང་ངན་གང་ཤར་ཡང་དགག་པར་མི་བྱ་ཞིང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡང་མེད་ཅིང་། རྗེས་སུ་མི་འབྲང་ཞིང་ངང་ལས་མ་གཡོས་འཕོ་འགྱུར་མེད་ན། ལྷའི་མིག་དང་སྤྱན་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་དྲུག་སོགས་དབང་པོ་དྭངས་པའི་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་འཐོབ་ཅིང་། རྟོག་པ་གང་སྐྱེས་ཡུལ་ལྔའི་རྗེས་སུ་འབྲང་ཞིང་ཆགས་སྡང་དང་འབྲེལ་ན་ཐ་མལ་ཏེ། མེ་ལོང་ལྟ་བུར་དྭངས་པའི་གསལ་སྒྲིབ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ལ། སྣང་ཡུལ་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་སོགས་མ་འགག་པར། རྒྱ་མཚོར་གཟའ་སྐར་ཤར་བ་བཞིན་དུ་བཀྲ་ཡང་རྣམ་པའི་བློ་ཡིས་ཞེས་ཀུན་ལ་ཆེད་དུ་འཛིན་པས་གོས་པར་མ་གྱུར་ན། གཟུང་བའི་ཡུལ་དང་འཛིན་སེམས་གཉིས་འབྲེལ་པ་ཆད་པས་ན། སོ་སོ་རང་རིག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ལྟ་བའི་ཡང་རྩེ་བཅུ་དྲུག་ཡེ་ཤེས་བླ་མའི་ས་ལ་དུས་ད་ལྟ་ནས་ཕྱིན་པའོ། །མདོར་དྲིལ་ན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་ལྔ་ནི། དབྱིངས་ཀྱི་ལམ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་འགྱུར་བ་མེད་པ་གཅིག་པུ་དང་། རིག་པའི་ལམ་ནི་ཆོས་རྣམས་རབ་ཏུ་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཁྱད་པར་ཅན་དང་། འོད་གསལ་གྱི་ལམ་ནི་ཐོད་རྒལ་ཏེ། དབྱིངས་རྣམ་དག་གི་སྒྲོན་མ། རིག་པ་རྡོ་རྗེ་ལུ་གུ་རྒྱུད་ཀྱི་སྒྲོན་མ་སྟེ་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། །ཁྲེགས་ཆོད་ལམ་ནི་རྣམ་རྟོག་གང་ཤར་བ་དང་གྲོལ་བ་དུས་མཉམ་སྟེ། ཆུ་དང་རླབས་བཞིན་ནོ། །ཐོད་རྒལ་གྱི་ལམ་ནི་ཕྱི་དབྱིངས་ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་དང་། ནང་དབྱིངས་སེམས་ཀྱི་ནམ་མཁའ་རྟག་ཆད་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ལ། རིག་པ་ནི་ཤེས་རབ་རང་བྱུང་གི་རྩལ་ལས་ལུ་གུ་རྒྱུད་འཆར་བ་དེ་ཡིན་ནོ། །འདི་དག་རྣམས་ནི་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ལམ་ལྔ་མཁྱེན་པར་འཚལ་ནས། མ་རིག་གྲོགས་ཞེས་གཏི་མུག་རྨོངས་པའི་སྐྱོན་དང་། འཁྲུལ་སྣང་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཡེང་བའི་བསླུ་བྲིད་ཀྱིས་མཐའ་མེད་འཁོར་བའི་འབྲོག་དགོན་པ་འཇིགས་སུ་རུང་བར། ལས་མི་དགེ་བ་བཅུ་དང་ཉོན་མོངས་བ་དུག་ལྔ་དུག་གསུམ་གྱི་སྐྱོན་ཆེན་མང་པོ་འདུ་བར་བྱེད་པའི་གཟུང
Chinese
精进努力非常重要，一旦获得稳固的专注，习惯于区分胜观智慧的各自智慧，如果如实地证悟了实相的意义，就像去到究竟的金洲却找不到土石一样，无论生起什么心和心所的分别念，证悟了显现与心识无二无别的意义，就会生起无有能观所观的原始解脱大境界的证悟。作为方法之最殊胜者，无论生起好坏的分别念，既不要遮止，也没有要修持的，不随之而行，不从本性中动摇，没有变异，就能获得天眼、慧眼和六种神通等根识清净的一切功德。无论生起什么分别念，如果追随五境，与贪嗔相关联，那就是庸常之辈。在如明镜般清澈无垢的觉性中，显现的对境，色声香味触等不间断地，如海中星月般显现，却不被以能分别的意识执著一切所染污，能取所取之间的关联断绝，各自自证无分别的见解之顶峰十六地，从现在起就已到达上师智慧的境界。总而言之，大圆满的五道是：法界之道是一切法不变的单一法性；智慧之道是能彻底辨别诸法的殊胜智慧；光明之道是顿超，即法界清净的明灯，觉性金刚链的明灯，这两种。断除之道是无论生起什么分别念，生起和解脱同时，如水与波浪一般。顿超之道是外法界虚空空旷，内法界心之虚空远离常断，觉性是智慧自生的妙力显现金刚链。要知道这些是自性大圆满不共的五道。所谓无明友伴，愚痴蒙昧的过失，以及各种错觉显现的迷惑，使人流浪于无边轮回的险恶荒野。聚集许多造作不善业十种和烦恼五毒三毒的重大过患的执
English
It is very important to strive diligently. Once one has gained stable focus and becomes accustomed to the wisdom of individually realizing the wisdom of insight, if one realizes the meaning of reality as it is, just as one cannot find earth and stones even if one goes to the ultimate golden continent, no matter what thoughts of mind and mental events arise, realizing the meaning of the inseparability of appearance and mind, the realization of the great primordial liberation, without an object of observation or an observer, will arise. As the supreme of methods, no matter what good or bad thoughts arise, one should neither reject them nor have anything to cultivate. If one does not follow them, does not waver from one's natural state, and remains without change, one will attain all the qualities of purified faculties, such as the divine eye, the wisdom eye, and the six kinds of clairvoyance. If any thought arises and follows the five objects, and is associated with attachment and aversion, it is ordinary. In the knowledge that is clear and unobscured like a mirror, the objects of appearance, such as forms, sounds, smells, tastes, and tactile sensations, appear unceasingly, shining like stars and moons in the ocean, but if one is not tainted by deliberately grasping at everything with conceptual mind, then the connection between the object of grasping and the grasping mind is severed. The pinnacle of the view of self-cognizance, non-conceptualization, the sixteen grounds, is reached from this very moment in the realm of the wisdom of the guru. In short, the five paths of Dzogchen are: the path of space, which is the single, unchanging nature of all phenomena; the path of wisdom, which is the extraordinary wisdom that thoroughly distinguishes all phenomena; the path of luminosity, which is Tögal, the lamp of pure space, and the lamp of the vajra chain of awareness, these two aspects. The path of Trekchö is the simultaneous arising and liberation of whatever thoughts arise, like water and waves. The path of Tögal is that outer space is empty, and inner space, the space of mind, is free from permanence and annihilation. Awareness is the spontaneous power of wisdom, from which the chain of beads arises. Knowing that these are the uncommon five paths of self-perfected Great Perfection, the so-called friend of ignorance, the fault of delusion and bewilderment, and the deception of being distracted by various illusory appearances, makes the desolate wilderness of endless samsara terrifying. The grasping that accumulates many great faults of creating the ten non-virtuous actions and the five poisons and three poisons