Tibetan
་ངེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་རྟགས་ལས་དོན་དུ་སྣང་བ་དེ་སྣང་མཁན་གྱི་བློ་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་མེད་པར་གཏན་ལ་འབེབས་སོ། །སྦྱོར་བ་འདིའི་ཆོས་ཅན་གྱི་དོན་ནི་སྣང་དང་དེ་སྣང་གི་བློ་གཉིས་སོ། །དམ་བཅའི་དོན་ནི་དེ་གཉིས་རྫས་ཐ་དད་དུ་མེད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་རྣམ་རྫུན་པ་ལྟར་ན་ཐ་དད་བཀག་ཙམ་ཡིན་གྱི་རྣམ་བདེན་པ་ལྟར་ན་རྫས་གཅིག་ཏུ་སྒྲུབ་པར་འདོད་དེ། རྟགས་ཀྱི་དོན་ནི་དེ་གཉིས་དུས་གཅིག་པས་ན་ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་ནི་རྟོགས་པ། ངེས་པ་ནི་གཅིག་རྟོགས་པ་ལ་ཅིག་ཤོས་རྟོགས་པས་ཁྱབ་པའོ། །དེ་ཡང་རྣམ་པར་ངེས་པ་ལས། ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་ངེས་པའི་ཕྱིར། །སྔོ་དང་དེ་བློ་གཞན་མ་ཡིན་ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །གལ་ཏེ་འདི་ཙམ་ཞིག་གཟུང་བ་བདེན་མེད་ཀྱི་དོན་ཡིན་ན་མདོ་སྡེ་པས་ཀྱང་གཟུང་བ་བདེན་མེད་དུ་འདོད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཉེས་པ་མེད་དེ། མདོ་སྡེ་པས་དོན་སྣང་དེ་དབང་པོའི་རྣམ་རིག་ལས་གཞན་དུ་མི་འདོད་ཀྱང་རྣམ་པ་དེ་ཕྱི་རོལ་གྱིས་གཏད་པར་འདོད་ལ། འདིར་ནི་བག་ཆགས་ཀྱི་མཐུས་ཤེས་པ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སྐྱེ་བར་འདོད་པས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཡུལ་དུ་སྣང་བ་འདི་ནི་ཡོངས་གཅོད་ལ་ནང་གི་སེམས་ཙམ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་ རྣམ་བཅད་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང་སྒོམ་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་ལྟར་གཟུང་བ་མེད་པའི་འཛིན་པ་ཙམ་ཞིག་གོ་སྙམ་དུ་བསྒོམས་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤངས་ཤིང་ནང་གི་སེམས་ལ་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡོངས་སུ་མ་བོར་ཏེ། དེ་ཡང་དེ་ཕྱི་རོལ་མེད་ན་དེ་འཛིན་བྱེད་དོན་ལ་མི་འཐད་ཀྱང༌། ཐོག་མེད་ནས་བརྒྱུད་པའི་བག་ཆགས་ལས་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་སེམས་སྐྱེ་བས་དེ་ལ་འཛིན་པར་ཞེན་པ་ནི་ཡོད་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། འཛིན་པ་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་དབབ། དེ་རྟོགས་ཏེ་སྒོམ་ཚུལ། བསྒོམས་པས་འཛིན་རྟོག་སྤོང་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། སུམ་ཅུ་བ་ལས། གཟུང་བ་མེད་པས་དེ་འཛིན་མེད། །ཅེས་པ་ལྟར་གཟུང་བ་མེད་ན་དེ་འཛིན་པ་ཡང་མེད་དེ། དེ་གཉིས་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གཏན་ལ་འབེབས་ཏེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། དེ་ལ་གཅིག་ནི་མེད་པས་ཀྱང༌། །གཉིས་ཀའང་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཆར་མེད་དོ་སྙམ་དུ་ངེས་པར་སེམས་པས་སྒོམ་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་སེམས་གཉིས་སུ་མེད་པ་ལ་འཛིན་པའི་རྣམ་པའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་རིག་པའམ་འཛིན་པ་ཙམ་དུ་ཞེན་པ་དེ་ཡང་བསལ་ཏེ། འོན་ཏེ་
Chinese
从“确定是这样”的标志来看，显现的事物并非存在于显现者的心识之外，而是要确定这一点。这个论式的法，指的是显现和显现的心识两者。立宗的含义是，这两者并非实体不同。如果是随理唯识，则仅仅是遮止不同，如果是如实唯识，则意在成立为一体。作为理由的含义是，这两者同时存在，因此同时认知是证悟，确定是指认知一个就遍及认知另一个。也就是说，从确定之理来说，因为同时认知是确定的，所以就像“蓝色和蓝色之识并非他者”一样。如果仅仅执著于此就是无实有的含义，那么应成派也会认为所取是无实有的吗？没有过失。虽然随理唯识不认为外境显现与根识不同，但认为相是由外境所赋予的。而这里则认为，凭借习气的力量，知识会生起为具有对境之相。第二，观想并禅修：显现为对境的这个，就总的遮遣而言，仅仅是内在的心识，就别的遮遣而言，没有外境。第三，像这样，如果观修仅仅是无所取的能取，就会舍弃对外境的显现执著，但对于内在的心识执著于具有能取之相，却没有完全舍弃。也就是说，如果外境不存在，那么执著于能取就没有意义。但是，由于从无始以来相续的习气，会生起具有对境之相的心识，因此对它的执著是存在的。第二部分有三个方面：确定能取无实有，证悟它之后的禅修方式，以及通过禅修来舍弃能取分别。第一，如《三十颂》所说：“无所取故无能取。”就像没有所取就没有能取一样，因为这两者是相互依赖的，所以要确定这一点。如《释量论》所说：“彼无故此无，二俱坏灭故。”就像这样。第二，像这样，观修时要确定地认为所取和能取两者都不存在。第三，像这样观修之后，对于在无二心中执著于能取之相的自性，或者执著于仅仅是能取，也要消除。然而
English
From the sign of "it is certain," it is established that what appears is not outside the mind of the one who perceives it. The subject of this syllogism is the appearance and the mind that perceives it. The meaning of the proposition is that these two are not different entities. If it is according to the mere appearance of falsity, then it is merely the negation of difference, but if it is according to the mere appearance of truth, then it is intended to establish it as one entity. The meaning of the sign is that these two are simultaneous, so simultaneous perception is realization, and certainty means that realizing one pervades realizing the other. That is, from the point of view of certainty, because simultaneous perception is certain, it is like "blue and the mind of blue are not other." If merely clinging to this is the meaning of non-existence, then would the Sautrāntikas also assert that the object of grasping is non-existent? There is no fault. Although the Sautrāntikas do not consider the appearance of the object to be different from the sense consciousness, they believe that the appearance is given by the external object. Here, however, it is believed that through the power of habituation, knowledge arises as having the aspect of an object. Second, contemplate and meditate: this that appears as an object is, in terms of total exclusion, only the inner mind, and in terms of specific exclusion, there is no external object. Third, like this, if you meditate thinking that it is merely the grasping without the grasped, you will abandon the manifest clinging to the external object, but you have not completely abandoned the manifest clinging to the inner mind as having the aspect of grasping. That is, if the external object does not exist, then clinging to the grasper is meaningless. However, because of the habituation that has continued from beginningless time, a mind with the aspect of an object arises, so there is clinging to grasping it. The second part has three aspects: establishing that grasping is without reality, the way to meditate after realizing it, and the way to abandon grasping thoughts through meditation. First, as the Thirty Verses says: "Because there is no grasped, there is no grasper." Just as there is no grasper if there is no grasped, because these two are mutually dependent, so this must be established. As the Commentary on Valid Cognition says: "Because one of them does not exist, both will be destroyed." Like that. Second, like this, meditate by thinking with certainty that both the grasped and the grasper do not exist. Third, after meditating like this, also eliminate clinging to the nature of the aspect of grasping in the non-dual mind, or clinging to merely grasping. However,