Tibetan
གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་འབའ་ཞིག་འདི་ཡང་དག་པར་ཡོད་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་སྙམ་དུ་ ངེས་པར་བྱས་པ་སྟེ་ཞེན་པ་ནི་ཡོད་དོ། །རྟོགས་དཀར། གཟུང་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོང་པ་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆའི་རྣམ་པའི་ཤེས་པ་ཙམ་འབའ་ཞིག་ཅེས་པའི་ངེས་འབྱེད་ནི་གཟུང་འཛིན་ངེས་པར་འབྱེད་པའམ་དེ་དང་བྲལ་བ་ལ་བྱའི་སྦྱོར་ལམ་ལ་མ་ཡིན་ནོ། །སློབ་དཔོན་འདི་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པ་ཡིན་པས་དེ་ཡན་ཆད་སེམས་ཙམ་དང་མཚུངས་པར་བཤད་དོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ། རང་རིག་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་དབབ། དེ་རྟོགས་པས་སྒོམ་ཚུལ། བསྒོམས་པས་དེ་ལ་ཞེན་པ་ལྡོག་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། གང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་པ་ལ་བདེན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པས་ཁྱབ། དཔེར་ན་སྒྱུ་མའི་རྟ་གླང་གི་སྣང་པ་བཞིན་དུའོ། །གཉིས་མེད་ཀྱི་རང་རིག་དེ་ཡང་རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཏན་ལ་འབེབས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཡང་དག་པར་རམ་རིགས་པས་དཔྱད་པ་ན་མཐའ་གཅིག་ཏུ་དངོས་པོ་ཡོད་པ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་དང་སོགས་པས་གཉིས་ཀ་དང་གཉིས་མ་ཡིན་པར་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བའི་ངོ་བོ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སྒོམ་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་གཟུང་འཛིན་དང་རང་རིག་རྣམས་ལ་ཞེན་པའི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཡང་དག་པར་ཏེ་མ་ལུས་པར་སྤོང་ངོ༌། །གང་གི་ཚེ་སྤོང་ན། རིགས་པས་བཏགས་ན་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་དངོས་པོར་མི་འཐད་པས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་བདག་ཉིད་དུ་སྣང་བའི་བློ་ཆགས་སོགས་ ཀྱི་རྟོག་པས་སྟོང་པའི་མཐོང་ལམ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་རྣལ་འབྱོར་པ་སོ་སོ་རང་གིས་བརྗོད་མེད་དུ་རིག་པར་བྱ་བ་ཅི་ཞིག་ལྟར་ཏེ་འགའ་ཞིག་ཡང་དག་པར་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་ནའོ། །གང་གི་ཚེ་སྐྱེ་ན་དེ་ལྟར་མཐའ་བཞི་དང་བྲལ་བར་བསྒོམས་པས་སྒོམ་པའི་སྟོབས་གྲུབ་པ་སྟེ་སྒོམ་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པ་ནའོ། །དེའི་ཚེ་སྤོང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། དེའི་ཚེ་སོ་སྐྱེ་ཁ་ཅིག་ལ་ནོར་བུ་དང་དངུལ་དང་སོགས་པས་མེ་ལོང་གཡའ་དག་པ་ལ་གཅིག་དང་དུ་མས་སྟོང་པའི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་ཤེས་པ་འཁྲུལ་པ་སྣང་བ་བཞིན་དུ་གནས་ལུགས་མཐོང་བ་ལ་སྒྲིབ་པའི་འཁྲུལ་པའི་མཚན་མར་རགས་པ་མཐའ་དག་སྤངས་པ་སྟེ་བྲལ་བས་སོ། །ཚིག་གསལ་ལས། ནོར་བུ་སོགས་སྐྱེས་བུ་མིག་དག་པས་དུས་གཅིག་ཏུ་དེ་དག་མཐོང་ལ་དེའི་ཚེ་ཡང་མི་གནོད་ཅིང་ཕན་པ་ལྟར་དུ་མཐོང་བའི་ཡུལ་དུ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་པ་རྣམས་ལག་མཐིལ་དུ་ཤིང་ཐོག་བཞག་པ་ལྟར་གསལ་བར་སྣང་ཞིང་དེ་དག་གིས་མི་གནོད་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐྱེད་པ་ལ་ཕན་པར་བྱེད་པས་དམིགས་པ་དག་ཅིང་ཡིད་དུ་འོང་བའི་དཔེ་དང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཞེས་པ་ཀུན་རྫོབ་པ་རྣམས་པད་འདབ་ལྟར་མ་འདྲེས་པར་སྣང་ཡང་དེ་ལ་མི་རྟོག་པའི་དཔེར་འཆད་པའི་ཕྱི་མ་འདི་མི་འགྲིག་པས་རྟོགས་དཀའ་ལྟར་ལེགས་སོ། །བླ་མ་རྣམས་ལང་གཤེགས་ལས། །སེམས་ཙམ་ལ་ནི་བརྟེན་ནས་སུ། །ཕྱི་རོལ་དོན་ལ་མི་ རྟོག་གོ །དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་དམིགས་གནས་ནས། །སེམས་ཙམ་ལས་ནི་བཟླ་བར་བྱ། །སེམས་ཙམ་ལས་ནི་བཟླས་ནས་ཀྱང༌། །སྣང་བ་མེད་ལས་བཟླ་བར་བྱ། །སྣང་མེད་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ། །དེ་ཡིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མཐོང༌། །ཞེས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་སེམས་ཙམ་དང༌། དེ་བཞིན་ཉིད་དང༌། སྣང་མེད་ལ་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་སར་མཛད་ནས་སྔ་མའི་སྐབས་སུ་ལྟ་བས་ཆོས་རྣམས་སེམས་ཙམ་དུ་གཏན་ལ་དབབ་ཅེས་གསུང་བ་འགྲིག་ཤས་ཆུང་སྟེ། གཏན་ལ་འབེབས་མཁན་དབུ་མ་པ་ཡིན་པས་དེས་ལྟ་བས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་བྲལ་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་པས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་ཚིག་གི་དོན་བཤད་པའི་གཉིས་པ་དངོས་སྨྲའི་ལྟ་བས་སྒྲིབ་པ་རྫོགས་པར་སྤང་མི་ནུས་པ་བསྟན་པའི་སྐོར་བཤད་པ།གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ལས། ཁས་བླངས་བརྗོད་པ་ནི། གལ་ཏེ་གཟུང་འཛིན་དང་རང་རིག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་དེ་དག་བདེན་པར་ཡོད་ན་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་དོན་སྨྲ་གཉིས་ཀྱིས་སེམས་སེམས་བྱུང་གི་དྲི་མ་དང་རྣམ་རིག་པས་དེ་དག་གཞན་དབང་བདེན་པ་བར་འདོད་པས་དོན་དམ་དུ་གྲུབ་པར་འདོད་དོ། །དེ་དགག་པ་ནི། ཆགས་སོགས་ཀྱི་དྲི་མ་དེ་དག་ལ་ནི་རང་རང་གི་གཉེན་པོ་བསྒོམས་པས་གནོད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དོན་དམ་དུ་ཡོད་པ་དེའི་ཚེ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །ནམ་མཁའ་ལ་གནོད་པ་བྱར་མེད་པ་བཞིན་དུ་ཞེས་པ་ནི་ཐལ་བའི་དམ་བཅའི་དཔེའོ། །སྐད་ཅིག་མའི་ཆོས་ཤེས་པའི་ངོ་འཛིན་པ་དང་ཤེས་ཙམ་གཉིས་མེད་ཀྱི་རང་རིག་དང་ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་དེ་ གཟུང་བ་རྣམས་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་ན་སྐྱེད་པའི་སྒོ་ནས་འཕེལ་བ་དང་སྤང་བའི་སྒོ་ནས་འགྲིབ་པར་བྱར་མེད་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་འཛིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ན་ཁྱབ་པ་གྲུབ་བོ། །ནམ་མཁའ་ཐོགས་པའི་རེག་བྱའི་རྫས་མེད་པ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་འཛིན་པ་སྟེ། དེར་གནས་ལ་འཕེལ་འགྲིབ་བྱར་མེད་པ་བཞིན་དུའོ་ཞེས་པ་ནི་ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཀྱི་དཔེའོ། །གཞན་ཡང་དོན་སྨྲ་དང་རྣམ་རིག་པ་གང་དག་གཟུང་འཛིན་དང་རང་རིག་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་དེ་དག་ལ་ཞེན
Chinese
认为这唯一的无二取舍之智慧是真实存在的本体，从而产生执着。通达者啊！仅仅是区分所取等为空性的部分之识，这种区分并非是区分取舍或与取舍分离的修行道。这位论师是瑜伽行中观派，因此以上所说与唯识宗相同。第三部分有三点：确定自证无实；通过证悟它来修习的方法；通过修习来转变对它的执着的方式。第一点是：凡是依赖于相互关联而产生的，都必然没有真实的本体。例如，就像幻化的马牛的显现一样。确定这无二的自证也是依赖于相互关联的。第二点是：当以正确的方式或通过理性进行分析时，应当修习认为它远离了对事物存在或事物不存在等二者皆是或二者皆非的分别观想的本体。第三点是：通达一切法无自性的，具有瑜伽的瑜伽士，将完全舍弃对所取、能取和自证的执着的所知障。何时舍弃呢？当以理性分析时，由于不符合因果的事物，因此如同幻象般显现的贪着等念头为空性的见道，非分别瑜伽士各自以不可言说的方式觉知到某种事物，即在相续中真正生起的时候。何时生起呢？像这样通过修习远离四边，修习的力量得以成就，即修习达到极致的时候。那时舍弃的原因是：那时，对于某些凡夫俗子来说，就像珍宝、白银等使镜子上的污垢清除后，显现出充满一和多的影像的错觉之识一样，舍弃了所有阻碍见性的粗大错觉之相，即远离了。在《明句论》中说：就像眼睛清净的人在同一时间看到珍宝等，那时也不会受到损害或带来利益一样，在所见之境中，世俗谛也像放在手掌中的水果一样清晰显现。
English
The clinging arises from the conviction that this sole wisdom, devoid of duality of grasping and grasped, is the very essence of true existence. O Realizer! The mere consciousness that distinguishes the emptiness of what is grasped, etc., this distinction is not the path of practice for distinguishing or separating grasping and grasped. This teacher is a Yogācāra-Madhyamaka, so what has been said up to this point is similar to Cittamātra. The third part has three aspects: establishing that self-awareness is without truth; how to meditate upon realizing it; and how clinging to it is reversed through meditation. The first point is: whatever arises dependently is necessarily devoid of a true essence. For example, like the appearance of illusory horses and cattle. It is established that this non-dual self-awareness is also dependent origination. The second point is: when analyzed correctly or through reasoning, one should meditate thinking that it is devoid of the nature of being subject to conceptualization as either existing or not existing, or both or neither. The third point is: the yogi who possesses the yoga of realizing that all phenomena are without inherent existence will completely abandon the obscurations of knowledge, namely the clinging to the grasped, the grasper, and self-awareness. When is it abandoned? When, upon analysis with reason, it is not suitable as a cause-and-effect entity, so the path of seeing, which is empty of thoughts of attachment, etc., appearing as the nature of illusion, is individually realized in an inexpressible way by each non-conceptual yogi, that is, when something is truly born in the continuum. When does it arise? It arises when the power of meditation is accomplished by meditating in this way, separated from the four extremes, that is, when meditation reaches its ultimate perfection. The reason for abandoning at that time is: at that time, for some ordinary beings, just as the knowledge of the illusion of images filled with one and many appears when jewels, silver, etc., clear the tarnish on a mirror, all gross marks of delusion that obscure the vision of reality are abandoned, that is, separated. In the Clear Words it says: Just as a person with clear eyes sees jewels etc. at the same time, and at that time they neither harm nor benefit, so too, in the realm of what is seen, the conventional truths appear as clearly as fruit placed in the palm of one's hand.
Chinese
这些不会造成损害，并且有助于增长佛教，因此，清净且令人愉悦的例子和幻觉，这些世俗的事物像莲花花瓣一样不混杂地显现，但是将后者解释为非概念的例子是不合适的，因此最好是难以理解的。上师们在《楞伽经》中说：依赖于唯识，不对外境进行分别。同样，从真如的对境处，应该从唯识中返回。从唯识中返回后，也应该从无显现中返回。安住于无显现的瑜伽士，他能见到大乘。遵循这些话语，在唯识、真如和安住于无显现的瑜伽之位上，在前面的情况下，说通过见解将诸法确定为唯识是不太合适的，因为确定者是中观派，因此他通过见解将一切法确定为无戏论。第二是解释词义的第二部分，解释了实在论者的见解无法完全消除障碍的部分。第二部分分为两部分。首先是陈述承诺：如果所取和能取以及自证的自性不是空性，而是真实存在，那么。也就是说，实在论者和唯识论者认为心和心所的染污以及唯识的他性是真实的，因此他们认为在胜义谛中是成立的。驳斥它：对于贪着等的染污，修习各自的对治法也不会造成丝毫损害，因为在胜义谛中存在，因此。就像虚空无法被损害一样，这是结论的例子。如果了知刹那之法的相，以及仅是了知的二取自证和所知的体性，即所取都是胜义谛中存在的，那么因为必须保持其自身通过生长的途径增加和通过消除的途径减少的不变性，所以周遍成立。虚空保持着没有阻碍的触觉物质的自性，就像安住在那里无法增减一样，这是证明周遍的理由的例子。此外，无论实在论者和唯识论者中的哪一方，如果确定所取和能取以及自证不是真实存在，并且执着于它们。
English
These will not cause harm, and will help to increase the Buddha's teachings, therefore, pure and pleasing examples and illusions, these mundane things appear unmixed like lotus petals, but it is not appropriate to explain the latter as an example of non-conceptuality, so it is better to be difficult to understand. The Lamas said in the Lankavatara Sutra: Relying on mind-only, do not discriminate against external objects. Similarly, from the object of Suchness, one should return from mind-only. After returning from mind-only, one should also return from non-appearance. The yogi who abides in non-appearance, he sees the Great Vehicle. Following these words, in the place of mind-only, Suchness, and the yoga of abiding in non-appearance, in the former case, it is not very appropriate to say that one establishes all dharmas as mind-only through view, because the one who establishes is a Madhyamika, so he establishes all dharmas as non-elaboration through view. The second is the second part of explaining the meaning of words, explaining the part where the views of the realists cannot completely eliminate the obscurations. The second part is divided into two parts. First is the statement of commitment: If the grasped and the grasper and the self-awareness of self-nature are not emptiness, but are truly existent, then. That is, the realists and Vijnanavada believe that the defilements of mind and mental factors and the other-dependence of Vijnana are true, so they believe that they are established in the ultimate truth. Refuting it: For the defilements of attachment, etc., practicing their respective antidotes will not cause the slightest harm, because they exist in the ultimate truth, therefore. Just as the sky cannot be harmed, this is an example of the conclusion. If the aspect of knowing momentary dharmas, and the self-awareness of mere knowing, which is non-dual, and the nature of the knowable, that is, the grasped, are all existent in the ultimate truth, then because one must maintain its own immutability of increasing through the path of growth and decreasing through the path of elimination, the pervasion is established. The sky maintains the nature of the intangible substance of touch, just as abiding there cannot increase or decrease, this is an example of the reason for proving pervasion. Furthermore, whichever of the realists and Vijnanavadins, if they determine that the grasped and the grasper and self-awareness are not truly existent, and are attached to them.