Tibetan
་པའི་ལན་དུ་ཐེག་པ་དེས་གང་ཡང་ངེས་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་མེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རབ་འབྱོར་དེ་ནི་འདི་ལྟར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་དེ་གང་ཡིན་པ་དང༌། གང་ངེས་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དང་གང་གིས་ངེས་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དང༌། གང་ནས་ངེས་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་ཆོས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་མེད་ཅིང་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་མེད་ཅིང་མི་དམིགས་ན། ཆོས་གང་ཞིག་ཆོས་གང་གིས་ངེས་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞེས་ཕར་ཕྱིན་སོགས་གཉེན་པོ་ལ་གཟུང་བྱའི་དངོས་པོར་མི་དམིགས་པ་ནི་གཉེན་པོའོ། །གསུམ་པ་ནི། མཐའ་ལས་འདས་པས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་དམིགས་སུ་མེད་དོ་ཞེས་པ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་བདུན་ལ་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ནས་རྒྱུན་ཞུགས་སོགས་ཀྱི་གང་ཟག་གི་རྫས་མི་དམིགས་པ་ནི་གཉེན་པོའོ། །བཞི་པ་ནི། མཐའ་ལས་འདས་པས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་མི་དམིགས་པས་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་དམིགས་སུ་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་ནས་དེ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་སའི་བར་ལ་སྦྱར་ནས་གསུངས་ཏེ་ཞུགས་གནས་ཀྱི་འཕགས་པར་གདགས་པའི་གཞི་མི་དམིགས་པ་ནི་གཉེན་པོའོ། །གསུམ་པ་ནི། ལམ་གཞན་གྱིས་རྟོག་པ་འདི་དག་གཏན་ཞི་བར་མི་ནུས་པས་མཐོང་སྒོམ་གྱི་ལམ་གཉིས་པོ་ཁོ་ནའི་གནས་ སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དབྱེ་གཞིའོ། །ཁྱད་པར་དེ་ཡང་ཚིག་གསལ་ལས། ལམ་གཉིས་ཀྱི་མཉམ་གཞག་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། མཐོང་ལམ་སྐད་ཅིག་མ་བརྒྱད་པ་ལྟ་བུ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ལ་དམིགས་པ་རྣམས་མིན་པ་དང༌། སྒོམ་ལམ་ལ་ཡང་ཟག་མེད་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་སྒོམ་ལམ་འཆད་པ་ནི་མཉམ་གཞག་དགོས་པའི་ཞིབ་ཆ་རུང་ཡང༌། ལམ་ཤེས་སུ་རྣམ་དག་སྒོམ་ལམ་ཁམས་གསུམ་གྱི་རྣམ་རྟོག་དགུ་འཇོམས་བྱེད་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པ་སྒོམ་ལམ་ཁོ་ནར་འདོད་པ་མི་འཐད་དོ། །དབྱེ་ངོ་ནི་སྤང་བྱ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་དབྱེ་བས་ཕྱེ་ན་གཉེན་པོ་རྣམ་པ་བརྒྱད་དོ། །འབྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྟོག་པ་བརྒྱད་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། གཟུང་བའི་རྣམ་རྟོག་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་དངོས་པོ་ཙམ་སྟེ་རྣམ་བྱང་མ་འདྲེས་པ་དང༌། གཉེན་པོའི་རྟེན་ཅན་ཏེ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་དང༌། འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་གང་ཟག་རྫས་སུ་ཡོད་པ་དང༌། སྐྱེས་བུ་བཏགས་པར་ཡོད་པའི་རྟེན་ཅན་ཏེ་ཡུལ་ཅན་བཞི་པོ་དེ་མཐོང་ལམ་དང་སྒོམ་ལམ་སོ་སོར་ཏེ་རེ་རེ་ལ་བཞི་བཞི་སྤོང་བས་སོ། །གཉེན་པོ་བརྒྱད་པོ་དེ་མདོ་ལས་ཇི་ལྟར་བསྟན་
Chinese
作为对那个问题的回答，那个乘不会有任何必然发生的事情。那为什么呢？ 善现，这是因为，这样，那个大乘是什么，什么将必然发生，什么将使之必然发生，以及从什么之中将必然发生的那些法，全部都是没有且不可见的。这样，如果一切法都是没有且不可见的，那么什么法将通过什么法而必然发生呢？因此，不将般若波罗蜜多等对治视为可取之事物，即是对治。第三个是：因为超越了边际而完全清净，所以没有能被认出的入流者。从这里到佛陀的七者，都同样地应用，因此，不将入流者等的人的实体视为可见，即是对治。第四个是：因为超越了边际而完全清净，所以入流者的果位不可见，因此，入流者的果位是不可见的。这样说之后，同样地应用到佛陀果位为止，这样说，不将作为安立入流果的圣者的基础视为可见，即是对治。第三个是，其他的道不能完全平息这些分别念，因此，见道和修道这二者仅仅是状态上的差别之基础。那个差别也在《明句论》中说：仅仅是二道的等持，像见道第八刹那那样以世俗谛为对境的那些不是，并且对于修道来说，即使是无漏的修习修道，解释修道也允许有等持的细节，但是，因为在道智中说清净的修道是摧毁三界九种分别念的，所以认为修习仅仅是修道是不合理的。区分的方面是，如果通过所断不相顺品的区分来区分，那么对治有八种。区分的原因是，为了使能取和所取的分别念的八种分别念接近寂灭。能取的分别念仅仅是完全烦恼的事物，即未与清净混合的，以及对治的所依，即有境二者。所取的分别念是补特伽罗作为实体存在，以及士夫作为假名存在的所依，即有境这四者，在见道和修道中各自，即每一个都要断除四个。这八种对治在经中是如何显示的呢？
English
As an answer to that question, that vehicle will not have anything that necessarily occurs. Why is that? Subhuti, it is because, like this, that great vehicle, what it is, what will necessarily occur, what will cause it to necessarily occur, and from what those dharmas that will necessarily occur, all are without and invisible. Thus, if all dharmas are without and invisible, then what dharma will necessarily occur through what dharma? Therefore, not seeing prajnaparamita etc. as something to be grasped as an antidote is the antidote. The third is: because of being completely pure by transcending the limits, there is no stream-enterer that can be recognized. From this to the Buddha, the seven are applied in the same way, therefore, not seeing the substance of a person such as a stream-enterer as visible is the antidote. The fourth is: because of being completely pure by transcending the limits, the fruit of stream-enterer is invisible, therefore, the fruit of stream-enterer is invisible. Having said this, apply it in the same way up to the fruit of Buddhahood, having said that, not seeing the basis for establishing the noble one who has entered the stream as visible is the antidote. The third is, other paths cannot completely pacify these conceptualizations, therefore, the two paths of seeing and meditation are merely the basis for distinguishing the differences in states. That difference is also stated in the Lucid Words: It is merely the equipoise of the two paths, not those that focus on conventional truth like the eighth moment of the path of seeing, and for the path of meditation, even the uncontaminated practice of meditation, explaining the path of meditation allows for the details of equipoise, but because it is said in the wisdom of the path that the pure path of meditation destroys the nine conceptualizations of the three realms, it is unreasonable to think that practice is merely the path of meditation. The aspect of distinction is that if we distinguish by the distinction of the opposing side to be abandoned, then there are eight kinds of antidotes. The reason for distinguishing is to bring the eight conceptualizations of the conceptualizations of the grasper and the grasped close to pacification. The conceptualization of the grasped is merely the completely afflicted thing, that is, unmixed with purity, and the support of the antidote, that is, the two that have objects. The conceptualization of the grasper is the person existing as a substance, and the support of the individual existing as a designation, that is, these four that have objects, in the path of seeing and the path of meditation respectively, that is, each one abandons four. How are these eight antidotes shown in the sutra?
Tibetan
ཞེ་ན། ཁམས་གསུམ་ནས་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བྱང་སེམས་ངེས་པར་འབྱུང་ཞིང་རྣམ་མཁྱེན་དུ་གནས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་ཚིག་བཞིས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ་ལྟོས་ནས་དེ་བཞི་ཡོད་པར་བསྟན་པས་གཉེན་པོ་བཞི་ཚན་དང་པོ་བསྟན་པར་མངོན་དུ་བྱ་བ་སྟེ་ རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་སྔར་གྱི་བྱ་བ་བཞི་བཀག་པ་བརྗོད་པའི་ཚིག་བཞིས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ་ལྟོས་ནས་དེ་བཞི་མེད་པར་བསྟན་པས་བཞི་ཚན་ཕྱི་མ་བསྟན་པར་མངོན་དུ་བྱ་བ་སྟེ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །འདི་ནི་བརྒྱད་སྟོང་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་རྒྱན་སྣང་དུ་བཀོད་པ་ལྟར་ཡིན་ལ་དེ་ལྟར་སྟོན་པ་ཡང་དེ་གཉིས་ལ་དམན་མཆོག་གམ་རགས་ཕྲ་གཉིས་ཡོད་པ་ལ་དགོངས་སོ། །གལ་ཏེ་གཉེན་ཚོགས་ལམ་གཉིས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་སྟོན་པ་ན་དེ་སའི་ཚོགས་སུ་འདུས་པས་དེ་ལས་ལོགས་སུ་བཤད་པ་དོན་མེད་ཅེ་ན། གཉེན་ཚོགས་ལམ་གཉིས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པར་མ་བསྟན་ན་དེ་གཉིས་ལས་ལོགས་ན་ཡོད་དམ་སྙམ་པའི་དོགས་པ་སྲིད་པས་དེ་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །བཞི་པ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི་ཚོགས་སྒྲུབ་ཀྱི་སྐབས་སུ་བསྟན་པ་དེ་ལྟར་རིམ་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཚོགས་བསགས་པ་ནི་འབྱུང་ས་མཐར་ཐུག་ཏུ་ངེས་པར་འབྱུང་བས་དེའི་འོག་ཏུ་བཞི་པ་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་སྒྲུབ་པ་སྟོན་ཏོ། །མདོའི་འབྲེལ་ནི། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཚན་ཉིད་སྔར་གསུངས་པ་དང་འཆད་འགྱུར་རྣམས་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་ཐེག་ཆེན་ཞེས་བྱ་སྙམ་པའི་ཁོང་གནས་ཀྱི་དྲི་བའི་ལན་དུ་གསུངས་པ་ཤཱནྟིའི་དགོངས་པར་གནས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གྲངས་རྣམ་པ་བརྒྱད་ཀྱི་བདག་ཉིད་འདི་ནི་ངེས་འབྱུང་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་བརྒྱད་ཡིན་ ན་ཡུལ་ལམ་འབྱུང་ས་བརྒྱད་ཡོད་པས་སོ། །དེ་ཡང་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་པོར་ཆེད་དུ་བྱ་བ་གསུམ་དུ་འབྱུང་བ་བཤད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བགྱི་བ་འདི་ནི་ལྷ་དང་མི་དང་ལྷ་མ་ཡིན་དུ་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་ཟིལ་གྱིས་མནན་ཏེ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དེའི་སླད་དུ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བགྱིའོ། ཞེས་སོ། །འདིར་ཡང་དག་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་གཟུང་འཛིན་མེད་པ་བཞིན་དུ་དེར་ལོག་པར་སྣང་བའི་རང་བཞིན་ཁམས་གསུམ་པའི་འཇིག་རྟེན་རྣམས་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་པས་ཟིལ་གྱིས་མནན་ཏེ་བགྲོད་བྱའི་གནས་ཆེན་པོ་གསུམ་དུ་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། ཐེག་ཆེན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །མཉམ་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་མེད་པར་ཆེད་དུ་བྱ་བར་འབྱུང་མི་ནུས་པ
Chinese
那么，以不缘于三界的方式，菩萨必定生起，并且安住于遍智，以这四句词依赖于世俗谛，即观待而显示这四者存在，因此应明了显示第一组四对治法，即应证悟。然后，以表达遮止先前四种行为的四句词，依赖于胜义谛，即观待而显示这四者不存在，因此应明了显示后一组四对治法，即应证悟。这如同随顺《八千颂般若经》而在《现观庄严论》中安排一样，如此宣说也是考虑到这两者有上下或者粗细两种情况。如果说，对治法和资粮道两种自性进行宣说时，已经包含在彼等地的资粮中，因此分开解说没有意义。如果没有显示对治法和资粮道两种自性已经成为一体，那么可能会怀疑它们是否独立于两者之外，因此为了消除这种疑虑。如此说道。第四部分有三点，第一点是在积聚资粮的阶段进行显示，像这样按照次第积聚资粮，必定会生起究竟的生起之处，因此在其后宣说第四种必定生起的证成。经的关联是：先前所说的以及将要解释的大乘的体性，因为心想为何称作大乘，为了回答心中所存的疑问而宣说，这安住于寂天的意趣。第二点是：应当了知，这八种样式的数量的自性是必定生起的证成。如何是八种呢？因为有八种境或者生起之处。其中，因为是主要的，所以首先解说了在三种应作之事中生起，即：世尊，之所以称作大乘大乘，是因为为了能够压倒包括天、人、非天在内的世间而生起，所以称作大乘。这里，如同并非真实的遍计所执的能取所取不存在一样，因为了知在那里颠倒显现的自性三界世间诸法无有自性，从而压倒它们，所以为了必定生起于三大应行之处，故说为大乘。如果不证悟平等性，就不能在应作之事中生起
English
Then, in a manner that does not fixate on the three realms, Bodhisattvas will definitely arise and abide in omniscience. These four phrases rely on the conventional truth, that is, they show that these four exist in dependence, so it should be clear that the first set of four antidotes is shown, that is, it should be realized. Then, the four phrases that express the negation of the previous four actions rely on the ultimate truth, that is, they show that these four do not exist in dependence, so it should be clear that the latter set of four antidotes is shown, that is, it should be realized. This is like following the Eight Thousand Verse Prajnaparamita Sutra and arranging it in the Ornament of Realization, and teaching it in this way is also considering that these two have two kinds of inferior and superior or coarse and subtle. If it is said that when the nature of the two paths of antidote and accumulation is taught, it is already included in the accumulation of that ground, so it is meaningless to explain it separately. If it is not shown that the nature of the two paths of antidote and accumulation has become one, then there may be doubt whether they exist independently of the two, so it is to eliminate this doubt. So it is said. The fourth part has three points. The first point is that it is shown at the stage of accumulating accumulation. Accumulating accumulation in this way in sequence will definitely arise at the ultimate place of arising, so after that, the proof of the fourth inevitable arising is shown. The connection of the sutra is: the nature of the Mahayana previously said and to be explained, because one wonders why it is called Mahayana, it is said in response to the question in the heart, which abides in the intention of Shantideva. The second point is: it should be known that the nature of the number of eight kinds is the proof of inevitable arising. How is it eight? Because there are eight objects or places of arising. Among them, because it is the main one, the first explanation is that it arises in the three things to be done, that is: Blessed One, the reason why it is called Mahayana Mahayana is because it arises in order to be able to overwhelm the world including gods, humans, and asuras, so it is called Mahayana. Here, just as the apprehended and apprehender of the unrealistically imputed do not exist, because it is known that the nature of the three realms of the world that appear reversed there is without self-nature, thereby overwhelming them, so in order to inevitably arise in the three great places to be traveled, it is said to be Mahayana. If one does not realize equality, one cannot arise in the things to be done.