Tibetan
གས་པ་གཉིས་ཀ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་མཚུངས་པས་དེ་གཉིས་ལ་རྫས་བཏགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མི་རུང་ངོ་། །བཞི་པ་ནི། རྩ་བའི་དབྱེ་བ་བཞི་ཡིན་ལ་ཡུལ་གྱིས་ཕྱེ་བས་དེ་དག་རེ་རེ་ཡང་དགུ་དགུར་འགྱུར་བས་སོ་དྲུག་གོ །དེ་ཡང་ཁམས་ཀྱིས་དབྱེ་ན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དོ། །ལྔ་པ་ནི། བརྟག་བྱ་ལ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་ངེས་པས་དེ་ལ་རྟོག་པ་ཡང་གཉིས་ཡིན་ལ། གཟུང་བ་ལ་ཡང་ཀུན་བྱང་ངམ། ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་རྣམ་བྱང་གཉིས་སུ་ངེས་པས་གཟུང་རྟོག་གཉིས་དང༌། འཛིན་པར་ཞེན་པའི་ཡུལ་ལ་ཡང་རྫས་བཏགས་སུ་ངེས་པས་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་སོ། །དེ་ནི་རྩ་བའི་རྟོག་པ་བཞིའི་གྲངས་ངེས་ཡིན་ལ་རེ་རེ་ལ་དགུ་དགུར་ཕྱེ་བ་ནི་གདུལ་བྱ་འཁོར་དུ་ཉེ་བའི་ བསམ་པ་དང་བསྟུན་པ་ཡིན་གྱི་དངོས་པོ་ལ་གནས་པའི་གྲངས་ངེས་མིན་ནོ། །འོ་ན་གཟུང་རྟོག་ལ་ཀུན་བྱང་སོ་སོ་དང་རྣམ་བྱང་འབའ་ཞིག་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་གཉིས་བཤད་པ་ཅི་ཞེ་ན། ཉན་རང་དང་ཐུན་མོང་བའི་ཞེན་པ་སྤོང་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དང་པོ་དང་བྱང་སེམས་ཀྱི་རིགས་ཅན་གྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཞེན་པ་སྤོང་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གཉིས་པ་བཤད་དོ། །དྲུག་པ་ནི། རྩ་བའི་རྟོག་པ་ནི་ངེས་འབྱེད་བཞིའི་གོ་རིམ་དང་བསྟུན་ལ་ཡན་ལག་དགུ་དགུར་ཕྱེ་བ་ལ་ནི་བརྗོད་འདོད་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་གཞན་མེད་དོ། །བདུན་པ་ནི་ཉི་སྣང་ལས། གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ལ་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་མུ་བཞི་སྟེ། མུ་དང་པོ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་དྲུག་གོ །གཉིས་པ་ནི། སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་དང་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་རིག་པའོ། །གསུམ་པ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་གཞན་གྱི་དེ་ཉིད་དོ། །བཞི་པ་ནི་རྣམ་པ་དེ་དག་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། ཞེས་བཤད་དོ། །དེའི་དོན་ལ་སྔ་མ་དག་ན་རེ། མུ་དང་པོ་སེམས་བྱུང་མ་གཏོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དང་བཅས་པའི་ཡུལ་དྲུག་ལ་རྟོག་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་སྔོ་འཛིན་གྱི་མིག་ཤེས་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ལྟ་བུ་ལ་རྟོག་པའོ། །གསུམ་པ་ནི་མིག་ཤེས་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུན་ལ་རྟོག་པ་སྟེ་རང་ཡུལ་ལ་འཛིན་པ་ཡིན་ལ། རྗེས་ཀྱི་ངེས་ཤེས་ཀྱིས་ཡུལ་དུ་བྱས་པས་དེ་གཟུང་བའོ། །འོ་ན་མུ་གཉིས་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་ཤེ་ན། སྐད་ཅིག་མ་སོ་སྐྱེས་ངེས་མི་ནུས་ལ་རྒྱུན་འཛིན་ ནུས་པས་མི་མཚུངས་སོ། །གཞན་ཡང་མུ་རྩི་བ་ལ་ཁྱབ་ཆེས་སྐྱོན་མིན་གྱི་དེ་ལྟ་བུ་སྲིད་པར་སྟོན་པ་ཡིན་གྱི་ངེས་པ་མིན་ནོ་ཞེས་མི་བརྗོད་པས་སོ་ཞེས་འཆད་ཀྱང་མུ་གཉིས་
Chinese
因为两者都只是假立相同，所以这二者不能有实假的区别。第四，根本的差别有四种，以境来分，它们各自又变成九种，所以是三十六种。如果以界来分，就是一百零八种。第五，所观察的对象确定为能取和所取两种，因此对它们的分别念也有两种。所取又确定为共相或大小乘的各别相两种，因此有能取分别念两种。执着于能取的境也确定为实假，因此具有该境的分别念的数量也确定为两种。这是根本四种分别念的数量确定，而每一种又分为九种，是为了顺应所化眷属的 想法，而不是安住在事物上的数量确定。那么，为什么说所取分别念有共相各自和唯有各别相作为境这两种呢？这是为了舍弃声闻和独觉共同的执着而说的第一种，以及为了舍弃菩萨种姓者不共同的执着而说的第二种。第六，根本的分别念是按照四种决定的顺序，而支分分为九种，仅仅是想要表达而已，没有其他理由。第七，在《日光经》中说：“于所取的行相是分别念，于能取的行相不是分别念”，这是四句，第一句是色等六境。第二句是具有一刹那的行相识。第三句是其他刹那的那个本身。第四句是远离那些行相的般若波罗蜜多。这样说的。对于它的意义，以前的人说，第一句是对除了心所之外的法处所摄的六境的分别念。第二句是对取蓝色的眼识第一刹那之类的分别念。第三句是对眼识本身的相续的分别念，它是执着于自境的，因为后来的现量识作为境，所以它是所取。那么，第二句也相同吗？因为凡夫无法确定刹那，但能执着相续，所以不相同。另外，对于计算句，不说周遍太过不是过失，而是显示存在那种情况，而不是确定，所以这样解释，但第二句
English
Since both are merely nominally the same, there cannot be a difference of substance and imputation between the two. Fourth, there are four root divisions, and when divided by object, each of them becomes nine, so there are thirty-six. Furthermore, if divided by realm, there are one hundred and eight. Fifth, the object to be examined is definitely divided into grasper and grasped, so there are also two conceptualizations for them. The grasped is also definitely divided into common characteristics or individual characteristics of the Great and Small Vehicles, so there are two grasped conceptualizations. The object of attachment to the grasper is also definitely divided into substance and imputation, so the number of conceptualizations with that object is also definitely two. This is the definite number of the four root conceptualizations, and dividing each into nine is to accord with the thoughts of the disciples who are close to the retinue, not a definite number that resides in the objects themselves. Then, why are there two explanations of grasped conceptualization, one with each of the common characteristics as its object and the other with only the individual characteristics as its object? The first is said to abandon the common attachment of Hearers and Solitary Realizers, and the second is said to abandon the uncommon attachment of those with the Bodhisattva lineage. Sixth, the root conceptualizations follow the order of the four determinations, and dividing the branches into nine is merely for the sake of expression, there is no other reason. Seventh, in the "Sunlight Sutra," it says, "Conceptualization is in the aspect of the grasped, and not in the aspect of the grasper," which is a fourfold statement. The first statement is the six objects, such as form. The second statement is the consciousness with one moment. The third statement is the very nature of another moment. The fourth statement is the Perfection of Wisdom that is separated from those aspects. This is what is said. Regarding its meaning, earlier ones said that the first statement is the conceptualization of the six objects included in the sphere of phenomena, excluding mental factors. The second statement is the conceptualization of something like the first moment of the eye consciousness that apprehends blue. The third statement is the conceptualization of the continuum of that very eye consciousness, which is grasping its own object, and because the subsequent valid cognition takes it as an object, it is the grasped. Then, is the second statement also the same? Because ordinary beings cannot ascertain the moment, but can grasp the continuum, so it is not the same. Furthermore, regarding the counting statement, it is not said that being too pervasive is not a fault, but rather it shows that such a situation exists, not that it is definite, so this is how it is explained, but the second statement