Tibetan
ཤོག་ལྷེབ་ ༤༠༡ ནས་ ༥༠༠ བར། ཤོག་ལྷེབ་ ༤༠༡ ནས་ ༥༠༠ བར། གཞུང་གིས་དམིགས་རྣམ་སྟོན་པའི་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་དམིགས་རྣམ་གྱི་ཆོས་ཅན་ཀུན་ཏུ་དྲངས་པ་ལྟ་བུར་སྟོན་པས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཆོས་བརྗོད་པས་ཆོས་ཅན་རྟོགས་པ་ཡོད་དམ་ཞེ་ན། ཁྱད་པར་གཞན་རིགས་མི་མཐུན་སྤོང་བ་ལྡོག་པ་དང་མི་སྤོང་བ་མི་ལྡོག་པ་མ་གཏོགས་པར་སྒྲའི་ཁྱད་པར་འདི་དག་ལ་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ནི་ཡང་དག་པར་ན་འགའ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་རིགས་པའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ལུགས་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཤིང་ཞེས་དང་ཤིང་ཉིད་ཅེས་བརྗོད་པ་གཉིས་ཀས་ཀྱང་ཤིང་བརྗོད་པ་དང་འདྲ་བར་གང་དུ་དམིགས་རྣམ་སྟོན་པ་ན་བདེན་བཞི་དང་འབྲེལ་བར་སྒྲས་ཟིན་པར་མ་བསྟན་པ་དེར་ཡང་དམིགས་རྣམ་དེ་དག་བདེན་བཞིར་གཏོགས་པར་གྲགས་པས་གྲུབ་པ་དང༌། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གཉིས་གཅིག་མེད་ན་ཅིག་ཤོས་ཀྱང་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཆོས་ཅན་རྟོགས་པས་རྒོལ་བ་འདི་ནི་ཅིར་ཡང་མི་རུང་ངོ༌། །གཉིས་པ་ནི། རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་སྟེ་ཡང་ན་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་བསྡེབ་པའི་ངོར་ཏེ་སྡེབ་སྦྱོར་དང་འགལ་བའི་འཇིགས་པས་ཆོས་ཅན་དངོས་སུ་བརྗོད་པ་ལས་ཐ་དད་པར་རྣམ་པ་མངོན་ཞེན་ལ་སོགས་འགོག་ཅེས་སོགས་ཀྱིས་ཆོས་ཅན་བདེན་པ་ཀུན་ཏུ་དྲངས་ཏེ་དམིགས་རྣམ་གྱི་དབྱེ་བ་སྨོས་པ་ཡིན་ན་ཡང༌། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་པ་ནི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ལ་དེར་གཏོགས་པ་ཁོ་ན་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པའི་ཆོས་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བཤད་ པར་བྱ་དགོས་པ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མངོན་པར་ཞེན་པ་ལ་སོགས་པ་འགོག་པའི་བདག་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡང་དག་པར་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་དང་བྲལ་བ་སྟེ་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གྱིས་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་མི་རིགས་སོ། ཞེས་པའི་ཚད་མས་བརྟགས་པ་ན་རི་བོང་གི་རྭ་དང་འདྲ་བར་དགག་སྒྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་པས་དེ་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟེན་ཆོས་སུ་མི་རིགས་པར་མཐོང་བ་ན་དོན་གྱིས་ན་བདེན་པ་རྣམས་དེར་གོ་སྟེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པས་སོ། །དེར་མ་ཟད་འོག་མ་དག་ལ་ཡང་སྟེ་གང་དུ་ཆོས་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་དུ་སྔར་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བདེན་བཞི་མ་སྨོས་ཀྱང་ཆོས་ཅན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་འཆད་དོ། །འདིའི་ལྟར་ན་གཞུང་གོང་མ་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་བརྗོད་པས་དམིགས་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་ཡང་ཞེས་འདོན་པ་དང༌། དམིགས་རྣམ་གཉིས་ཀ་ཆོས་སུ་བཤད་ནས་བདེན་པ་ཆོས་ཅན་དུ་འདོད་ཅིང༌། ཁྱད་པར་གཞན་སྤོང་མི་སྤོང་གི་གཞུང་དང
Chinese
第401页至第500页。 第401页至第500页。 经论在显示对境相时，总是像把对境相的法性普遍引导一样来显示。即使如此，如果问说法性是否能领悟法性之有法，那么，除了特殊的其他种类不相符的舍弃和不舍弃不相违背之外，这些语词的差别中，法和有法的差别实际上是没有的，这是因为出自理性的论典的规矩。因此，说“树”和说“树性”这二者，也像说“树”一样，无论在哪里显示对境相，如果没有用词语明确表示与四圣谛相关联，那么那些对境相也因被认为是属于四圣谛而成立。法和有法如果不是一体，另一者也不会产生，因此以领悟有法来反驳是完全不行的。第二种情况是，在某种情况下，或者为了组合诗句，因为害怕与诗律相违背，不说有法本身，而是以不同的方式，用“遣除显现执著”等来普遍引导有法真谛，即使说了对境相的分类，苦等真谛是有法，而仅仅属于那里的才是对境和相之法，解说者们应当这样解说。为什么要这样解说呢？因为如果用量来衡量遣除显现执著等的我等，实际上是与生灭分离的，次第和同时产生果是不合理的。就像兔角一样，因为空无遮破和成立，所以在二谛中都不存在，因此如果看到不应成为所依之法，那么实际上真谛就在那里理解，因为在世俗中存在。不仅如此，对于下面的那些，无论在哪里仅仅显示法，都应当按照之前所说的规律，即使没有说四圣谛，也应当知道是有法，这样解说。按照这个观点，对于上面的经论，也应当说以特殊的有法和法来说明对境，并且将对境相二者都说成是法，认为真谛是有法，以及特殊其他舍弃不舍弃的经论等。
English
Pages 401 to 500. Pages 401 to 500. The scriptures, when showing the object-aspect, always show it as if universally guiding the dharma-nature of the object-aspect. Even so, if asked whether understanding the dharma can lead to understanding the subject of dharma, then, apart from the specific differences of rejecting dissimilar kinds and not rejecting non-contradictions, there is actually no difference between dharma and the subject of dharma in these verbal distinctions, because it comes from the rules of treatises on reasoning. Therefore, saying "tree" and saying "tree-ness" are both like saying "tree"; wherever the object-aspect is shown, if it is not explicitly stated in words to be related to the Four Noble Truths, then those object-aspects are also established as belonging to the Four Noble Truths. If dharma and the subject of dharma are not one, the other will not arise, so refuting by understanding the subject of dharma is completely unacceptable. The second case is that, in one way, either for the sake of composing verses, because of the fear of contradicting the poetic meter, instead of directly stating the subject of dharma, it is expressed differently, using "eliminating manifest clinging" etc. to universally guide the subject of dharma truth, even if the classification of object-aspects is mentioned, the truths such as suffering are the subject of dharma, and only what belongs there is the dharma of object and aspect, the commentators should explain it in this way. Why should it be explained in this way? Because if we measure the self, etc., which eliminates manifest clinging, etc., by valid cognition, it is actually separated from arising and ceasing, and it is unreasonable to produce results sequentially and simultaneously. Like a rabbit's horn, because it is empty of negation and establishment, it does not exist in either of the two truths, so if we see that it should not become the basis of dharma, then in essence, the truths are understood there, because they exist in conventional truth. Moreover, for the following ones, wherever only dharma is shown, it should be understood as the subject of dharma according to the previously stated rules, even if the Four Noble Truths are not mentioned, this is how it is explained. According to this view, for the above scriptures, it should also be said that the object is explained by the special subject of dharma and dharma, and both the object-aspects are said to be dharma, considering the truth as the subject of dharma, and the scriptures of special other rejection and non-rejection, etc.
Tibetan
༌། མཐུན་དངོས་གཞན་གྱི་དངོས་དག་ལས། །ལྡོག་པ་ལ་ནི་རྟེན་པ་ཅན། ཞེས་པ་གཉིས་ཀྱི་དོན་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་ནས་ཁྱད་པར་གཞན་སྤོང་མི་སྤོང་གི་དོན་རིགས་མི་མཐུན་ལས་ལྡོག་མི་ལྡོག་ལ་འཆད་དོ། །ཊཱིཀ་བྱེད་ཕྱི་མ་རྣམས་བཤད་པ་འདི་འཐད་ཕྱོགས་སུ་བྱེད་མོད། འདི་རྩོམ་པ་པོའི་དགོངས་པར་མི་འདོད་དེ། དམིགས་པ་རྣམས་ཆོས་སུ་བཤད་ཅིང་ཁྱད་པར་གཞན་སྤོང་མི་སྤོང་ལོག་པར་བཀྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དམ་པའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་སྐབས་འདིའི་དམིགས་པ་ནི། ཤེས་པར་ བྱ་བའི་གཞི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ལ། རྣམ་པ་ནི། དམིགས་པ་དེ་ཤེས་པའི་ཐབས་ཆོས་ཡིན་པས་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་མངོན་རྟོགས་ཀྱི་དམིགས་རྣམ་གྱི་སྐབས་ཡིན་པས་བདེན་པ་དང་དེའི་སྟེང་གི་ཆོས་རྣམས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་དམིགས་པ་གང་ཡིན་ཆོས་ཅན་བདེན་བཞིའི་སྒྲས་ཟིན་པ་དང་རྣམ་པ་རྣམས་དེའི་སྟེང་གི་ཆོས་བརྗོད་པའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་རིགས་པ་ལ་དྲོད་ཆུང་ངུའི་སྐབས་སུ་དམིགས་པ་དེ་བདེན་པའི་སྒྲས་ཟིན་པར་བསྟན་ནས་དམིགས་པ་གཞན་གྱི་སྐབས་སུ་དེའི་སྒྲས་མ་ཟིན་པར་བསྟན་པ་ལ། ཁ་ཅིག་འདི་སྙམ་དུ་དྲོད་འབྲིང་མན་ཆད་ཀྱི་དམིགས་རྣམ་བདེན་བཞིར་གཏོགས་པར་མི་གོ་སྟེ། ཆོས་ཅན་བདེན་བཞི་དང་འབྲེལ་བར་མ་བསྟན་པས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་དམིགས་རྣམ་བརྗོད་ཚུལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། དམིགས་པ་ཆོས་ཅན་དང་རྣམ་པ་རྣམས་ཆོས་བརྗོད་ཀྱི་སྒྲས་བརྗོད་དགོས་པ་ལ་གཉིས་ཀ་ཡང་ཆོས་བརྗོད་པས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདིའི་ལན་ལ་གཉིས། སྒྲ་གཉིས་བརྗོད་བྱ་ཐ་དད་མེད་པ་དང༌། དོན་གྱི་ཤུགས་ཀྱིས་ཆོས་ཅན་གོ་བའི་ལན་ནོ། །དང་པོ་ནི། དམིགས་པ་གང་ཡིན་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཅན་གྱི་ཆོས་ཅན་དང༌། རྣམ་པ་རྣམས་ཆོས་ཅན་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཅན་གྱི་ཆོས་བརྗོད་པས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་རིགས་ན་ཡང༌། དམིགས་པ་མི་རྟག་ལ་སོགས་པ། །བདེན་པའི་རྟེན་ཅན་ཞེས་པ་ལ་ཆོས་ཅན་བདེན་བཞི་སྒྲས་ཟིན་པར་བརྗོད་པས་མ་གཏོགས་ཞེས་སྦྱར་གྱི། ཀུ་ལན་ཏ་ལྟར་དེར་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ཡོད་པས་ མ་གཏོགས་ཞེས་མི་བརྗོད་དེ། དེ་ནི་དམིགས་པའི་གཞུང་ཡིན་གྱི་རྣམ་པའི་མིན་པས་སོ། །དེ་མ་གཏོགས་པའི་དམིགས་པ་བཅུ་གཅིག་རྣམ་པ་བཅུ་གཉིས་ཐམས་ཅད་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཆོས་བརྗོད་པའི་སྒྲས་དམིགས་རྣམ་སྟོན་པའི་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་བརྗོད་པ་ལ་ནི་ཆོས་ཅན་མ་བརྗོད་པར་ཐལ་བའི་ཉེས་པ་མེད་དེ། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་བརྗོད་པའི་སྒྲ་འདི་དག་ལ་རིམ་པ་ལྟར་ཁྱད་པར་ལྡོག་པ་གཞན་སྤོང་
Chinese
从其他共同事物的事物中，具有遮返性。这两句的意思容易混淆，将“排除其他差别”与“不排除”的意义，解释为从不同类的事物中遮返或不遮返。后期的注释者们虽然认为这种说法有道理，但作者的本意并非如此，因为作者将所缘解释为法，并且错误地解释了“排除其他差别”与“不排除”。因此，圣者的意义是这样的：在此处，所缘是作为认识对象的基础的有法，而行相是认识该所缘的方法，即法，因此是能依和所依的关系。而且，由于这是现观的所缘和行相的情况，所以是真谛以及其上的法。这样，凡是所缘，都应以有法四谛的词语来表达，而行相则应以表达其上的法的词语来表达。但在温度较低的情况下，显示所缘被真谛的词语所包含，而在其他所缘的情况下，则显示不被其词语所包含。有些人认为，中等温度以下的所缘和行相不属于四谛，因为没有显示与有法四谛相关联。因此，所缘和行相的表达方式会颠倒，因为所缘是有法，而行相应该用表达法的词语来表达，但两者都用法来表达。对此，有两种回答：一是两个词语表达的意义没有差别，二是通过意义的力量理解有法。第一点是，如果说凡是所缘，都应该用具有法之差别的有法，而行相则应该用具有有法之差别的法来表达，那么“所缘无常等，是真谛的所依”这句话，就只能用包含有法四谛的词语来表达。不能像俱舍论一样说那里有法和法，因为那是所缘的论述，而不是行相的论述。除了这之外的十一个所缘和十二个行相，在所有用具有差别的法的词语来表示所缘和行相的情况下，都没有不表达有法的过失，因为这些表达法和有法的词语，依次具有差别、遮返和其他排除。
English
From things of other common things, it has dependence on reversal. The meaning of these two sentences is easily confused, explaining the meaning of "excluding other differences" and "not excluding" as reversing or not reversing from dissimilar things. Although later commentators consider this explanation reasonable, it is not the author's intention, because the author explains the object as Dharma and incorrectly explains "excluding other differences" and "not excluding." Therefore, the meaning of the holy one is this: In this case, the object is the subject of knowledge as the basis of the Dharma, and the aspect is the method of knowing that object, which is the Dharma, so it is the relationship between the dependent and the basis. Moreover, since this is the case of the object and aspect of Abhisamaya, it is the truth and the Dharmas above it. In this way, whatever is the object should be expressed by the words of the four truths of the subject, and the aspects should be expressed by the words expressing the Dharma above it. However, in the case of low temperature, it is shown that the object is contained in the words of the truth, and in the case of other objects, it is shown that it is not contained in its words. Some people think that the object and aspect below the medium temperature do not belong to the four truths, because it is not shown to be related to the four truths of the subject. Therefore, the expression of the object and aspect will be reversed, because the object is the subject and the aspects should be expressed by the words expressing the Dharma, but both are expressed by the Dharma. There are two answers to this: one is that the meanings expressed by the two words are not different, and the other is that the subject is understood by the power of meaning. The first point is that if it is said that whatever is the object should be expressed by the subject with the difference of Dharma, and the aspects should be expressed by the Dharma with the difference of the subject, then the sentence "the object is impermanent, etc., is the basis of the truth" can only be expressed by the words containing the four truths of the subject. It cannot be said that there are Dharma and subject there like the Abhidharmakosha, because that is the discussion of the object, not the discussion of the aspect. Except for the eleven objects and twelve aspects other than this, in all cases of showing the object and aspect with the words of the Dharma with differences, there is no fault of not expressing the subject, because these words of Dharma and subject have differences, reversals, and other exclusions in order.