Tibetan
མིགས་པ་དང་འབྲིང་གི་དམིགས་པ་གཉིས་དོན་ལ་ཁྱད་མེད་པས་འབྲིང་ལ་ཡང་བདེན་པ་དམིགས་པར་སོང་བ་དེ་བཞིན་དུ་འོག་མ་ཆོས་མཆོག་གི་བར་ལ་ཡང་སྒྲས་མ་ཟིན་ཀྱང་ཆུང་ངུའི་དམིགས་རྣམ་དང་ཕྱི་མ་རྣམས་དོན་ཁྱད་མེད་པས་བདེན་བཞི་དམིགས་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཁ་ཅིག་ཤེར་འབྱུང་གིས་ཇི་ལྟར་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དག་ཆུང་ངུའི་དམིགས་པར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ། དེའི་རྣམ་པ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལ་སོགས་པ་འགོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འབྲིང་གི་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འབྲིང་གི་རྣམ་པ་ཆོས་ཀྱི་བརྡ་རྒྱུན་མི་འདྲ་བ་དང་འདྲ་བ་དག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆེན་པོའི་དམིགས་ པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྩེ་མོ་ལ་སོགས་པ་འོག་མ་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ་ཞེས་བཤད་པ་གཞུང་ཕྱི་མ་འདི་ཡི་བཤད་པར་བྱེད་པ་ནི་ཤེར་འབྱུང་གིས་བཀོད་པའི་སྐབས་དང་དེའི་དགོས་པ་གཉིས་ཀ་མ་ཤེས་ཏེ། དེ་ནི་དེ་ལས་གསལ་ལོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སྤྱི་དང༌། ཡན་ལག་གི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྤང་བྱ་རྟོག་པ། སྤོང་བྱེད་གཉེན་པོའོ། །དང་པོ་ལ་བདུན། གང་གིས་རྟོག་པའི་ངོ་བོ། གང་ལ་རྟོག་པའི་ཡུལ། ཇི་ལྟར་རྟོག་པའི་ཚུལ། རྟོག་པ་དེའི་རབ་དབྱེ། གྲངས་ངེས་པ། གོ་རིམས་ངེས་པ། མུ་བརྩི་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྤྱི་དང༌། བྱེ་བྲག་ཏུ་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། མཛོད་ལས། རྟོག་དང་དཔྱོད་པ་རྩིང་ཞིབ་ཉིད། ཅེས་རྩིང་བའི་རྣམ་པ་ཅན་དང༌། རྣམ་འགྲེལ་ལས། ཤེས་གང་གང་ལ་སྒྲ་དོན་འཛིན། །དེ་ནི་དེ་ལ་རྟོག་པ་ཡིན། ཞེས་མིང་དོན་འདྲེས་རུང་དུ་འཛིན་པ་དང༌། དབུས་མཐའ་ལས། ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་ནི། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཁམས་གསུམ་པ། ཞེས་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་ཁམས་གསུམ་པའི་བློ་ཐམས་ཅད་ལ་རྟོག་པར་བཤད་པ་རྣམས་ལས། འདིའི་རྟོག་པ་གང་ཞེ་ན། ཕྱིས་ཀྱི་ཊཱིཀ་བྱེད་རྣམས་སྔ་མ་གཉིས་མིན་གྱི་ཕྱི་མའོ་ཞེས་འདོད་ལ། སྔ་རབས་པ་རྣམས་བར་པར་འདོད་དོ། ་།དེ་ལ་ལུགས་སྔ་མས་ནི་རྟོག་པ་འདི་དག་ཡུལ་ལ་འཇུག་ཚུལ་གྱི་དོན་གོ་ཡང་བརྡ་ལ་རྨོངས་ཏེ་རྟོག་པ་འདི་དག་ཡུལ་ལ་འཇུག་པ་ན་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་འདི་དག་ནི་དོན་དམ་པར་མེད་པའོ་སྙམ་དུ་ཞེན་པར་བྱེད་པ་རང་ཉིད་ཀྱང་འདོད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཆོས་འདི་ ནི་འདི་ལྟ་བུའོ་ཞེས་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ཡང་སྒྲ་རྟོག་ཡིན་པས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་མཉམ་གཞག་དགག་རྟོག་གི་ངོ་བོར་བཞེད་པ་དང་དེ་ལ་སྒྲ་དོན་སྣང་བའི་རྟོག་པ་མེད་པར་བཞེད་པ་ནི་འགལ་བའི་ཁུར་རོ། །དེས་ན་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་འཁྲུལ་ཡང་དེ་དང་དེར་ཞེན་པར་མི་བྱེད་པ་ནི་སྐབས་འདིའི་རྟོག་པར་མི་འཐད་དེ། འདི་ནི་གཟུང་བའོ་འདི་ནི་འཛིན་པའོ་ཞེས་ཞེན་པའི་མཚན་ཉིད་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་ཚུར་མཐོང་གི་དབང་ཤེས་བཞིན་ནོ། །འདྲེས་རུང་འཛིན་པ་ལ་ནི་ཀུན་རྟོག་གིས་ཁྱབ་ལ་དེ་ལ་ནི་དེས་མ་ཁྱབ་པས་འདྲེར་རུང་འཛིན་པའི་ཀུན་རྟོག་ལ་བྱའི་དེ་དང་བྲལ་བའི་ཀུན་རྟོག་ལ་མི་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་རྟོག་པ་འདི་དག་དགག་པའམ་སྒྲུབ་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གང་ཞེ་ན། སང་ཡེས་ཀྱིས་ནི་དགག་རྟོག་ཏུ་འདོད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་ལ་གཟུང་བར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། དངོས་པོ་ཙམ་ལ་བརྟེན་པ་ནི། གང་གིས་ན་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་བརྗོད་པ་ཙམ་དུ་ཤེས་པའོ། །གཉེན་པོ་ལ་བརྟེན་པ་ནི། གང་གིས་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་བྱང་བའི་དངོས་པོ་ཁོ་ན་ལ་སེམས་ཙམ་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པའོ། །འཛིན་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། གང་ཟག་གི་རྫས་ལ་བརྟེན་པ་ནི། གང་གིས་ན་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་གང་ཟག་གི་རྫས་སུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་གཙོ་བོར་སེམས་ཅན་ལ་སོགས་པར་ལྟ་བའི་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་འགོག་པར་བྱེད་པའོ། །དེར་ གདགས་པ་ལ་བརྟེན་པ་ནི། གང་གིས་ན་དེར་གདགས་པ་ཙམ་ཡང་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་འབྱེད་པར་བྱེད་པའོ། ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡུམ་གསུམ་དོན་བརྒྱད་ཀྱིས་མཐུན་པར་བསྟན་པ་ལས་ཀྱང་འབྱུང་ཞིང་བུད་དྷ་ཤྲཱི་ཡང་དགག་རྟོག་ཏུ་འདོད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཊཱིཀ་བྱེད་སྔ་ཕྱི་ཕལ་ཆེ་བ་ཡང་དགག་རྟོག་ཏུ་འདོད་ཅིང༌། དེ་ཡང་རྩ་བ་དང་འཕགས་པ་དང་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱི་བཞེད་པར་སྨྲ་སྟེ། དགག་རྟོག་མིན་ན་ཁྱད་པར་བྱེད་ཆོས་སུ་མི་རུང་ངོ་སྙམ་དུ་བསམས་སོ། །བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ནི་རྫས་འཛིན་སྒྲུབ་རྟོག་ཡིན་ན་ཉོན་སྒྲིབ་ཏུ་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་བྱང་སེམས་ཀྱི་བཟོད་པའི་བྱེད་ཆོས་སུ་མི་རུང་བས་དེ་ནི་དགག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། མདོ་ལས་ཀྱང་གཟུགས་ཉེ་བར་མི་དམིགས་ཞེས་སོགས་གསུངས་ལ་གཞན་གསུམ་ནི་སྒྲུབ་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་བཞེད་དོ། །དེ་ལ་སྤྱིར་བྱང་སེམས་ལ་དགག་སྒྲུབ་གཉིས་ཀའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་ཡོད་མོད། འོན་ཀྱང་སྐབས་འདིའི་རྟོག་པ་དགག་པའི་རྣམ་པར་འཆད་པ་ནི་རྩ་འགྲེལ། གང་གི་ཡང་དགོངས་པ་ཡང་མིན་ནོ། །དེ་ལ་རྩ་བའི་མིན་ཏེ། གཟུང་བར་རྟོག་པ་རྣམ་པ་གཉིས། ཞེས་སོགས་ཀྱིས་གཟུང་བར་ཞེན་པ་དང་འཛིན་པར་ཞེན་པ་དེ་དག་གི་རྟོག་པར་གསུངས་སོ། །འཕགས་པའི་ལུགས་ལ་ཡ
Chinese
小目的和中目的二者在意义上没有差别，因此中目的也以真谛为目标，同样，下品和上品之间，即使文字上没有涵盖，但小目的的行相和后面的行相在意义上没有差别，因此应当理解为以四谛为目标。有些人认为，如同《般若生》中所说，声闻等形象成为小目的，同样，对这些形象的显现执着等进行遮止，就是中目的所要做的。中目的的形象，即法相术语的传统，无论是相同还是不同，其自性空性就是大目的。 同样，顶等也应与下品结合，这种说法是后来的论典的解释，这是因为他们不了解《般若生》的安排和目的。这一点很明显。第二部分分为两点：总说和支分之义。第一部分分为两点：所断的分别念和能断的对治。第一部分分为七点：以什么进行分别的体性，对什么进行分别的对境，如何进行分别的方式，分别的分类，数量的确定，顺序的确定，以及边界的计算。第一部分分为两点：总说和分别思考。第一部分是：在《俱舍论》中说：“分别和观察是粗细的差别。”意思是具有粗糙的形象。在《释量论》中说：“识对何者执持声音和意义，那就是对它的分别。”意思是将名称和意义混淆。在《中边分别论》中说：“非真实的遍计所执是心和心所，属于三界。”意思是说，显现为二元对立的三界的一切心识都是分别。那么，这里所说的分别是什么呢？后来的注释家认为不是前两者，而是后者。而古代的学者则认为是中间的那个。对于这一点，前一种观点认为，这些分别念虽然理解了进入对境的方式，但却不明白术语，认为这些分别念在进入对境时，所取和能取在胜义中是不存在的，他们自己也这样认为。并且，将法安立为“这是这样的”，这也是声音的分别。因此，认为等持是遣除分别的自性，并且认为其中没有声音和意义的显现，这是自相矛盾的。因此，能取和所取二者
English
The small object and the intermediate object are not different in meaning, so the intermediate object also aims at the truth. Similarly, between the lower and the upper Dharma, even if the words do not cover it, the appearance of the small object and the later ones are not different in meaning, so it should be understood that the four truths are the target. Some people think that, as it is said in the Prajñākaramati, the appearance of the Śrāvakas and others becomes the small object, and similarly, whatever prevents the manifestation of these appearances is the object of the intermediate object. The appearance of the intermediate object, that is, the tradition of Dharma terminology, whether it is the same or different, its self-nature emptiness is the great object. Similarly, the top and so on should also be combined with the lower grades. This statement is the explanation of the later treatises, because they do not understand the arrangement and purpose of the Prajñākaramati. This is obvious. The second part is divided into two points: general and the meaning of the branches. The first part is divided into two points: the conceptualization to be abandoned and the antidote to be abandoned. The first part is divided into seven points: the nature of what is conceptualized, the object of what is conceptualized, how to conceptualize, the classification of conceptualization, the determination of number, the determination of order, and the calculation of boundaries. The first part is divided into two points: general and separate thinking. The first part is: In the Abhidharmakośa it is said: "Conceptualization and observation are the difference between coarse and fine." It means having a rough image. In the Pramāṇavārttika it is said: "The consciousness that holds the sound and meaning of what, that is the conceptualization of it." It means confusing the name and meaning. In the Madhyāntavibhāga it is said: "The unreal pervasive conceptualization is the mind and mental factors, belonging to the three realms." It means that all the consciousnesses of the three realms that appear as duality are conceptualizations. So, what is the conceptualization mentioned here? Later commentators think that it is not the former two, but the latter. The ancient scholars thought it was the middle one. For this, the former view is that although these conceptualizations understand the way of entering the object, they do not understand the terminology, and think that when these conceptualizations enter the object, the grasped and the grasper do not exist in the ultimate sense, and they themselves think so. And, establishing the Dharma as "This is like this" is also the conceptualization of sound. Therefore, thinking that Samadhi is the nature of eliminating conceptualization, and thinking that there is no appearance of sound and meaning in it, is a contradictory burden. Therefore, the grasper and the grasped are two
Chinese
虽有错乱，但不执着于彼，这与此处的分别念不符，因为不具备“这是所取，这是能取”的执着之相。例如，如同近视的眼识。对于可混杂的执着，遍及一切分别念，但分别念不遍及一切可混杂的执着，因此对于可混杂的执着应作分别念，对于远离彼的分别念则不应作。 第二，那么这些分别念是具有破立之相的哪一种呢？桑耶认为是否定分别念。如其所说：“于彼，分别所取之相有两种：依赖事物者，即以何者知晓蕴等事物仅是言说而已。依赖对治者，即以何者唯将般若波罗蜜多等清净之事物，仅安立为心。分别能取之相亦有两种：依赖有情之实物者，即以何者将执取之相，于有情之实物上妄加安立，主要遮止视众生等为境之事物。依赖于彼安立者，即以何者亦能辨别仅是于彼安立亦非执取。” 同样，在《三母八义相应之教》中也有记载，布达室利也认为是破斥分别念。同样，多数古今注疏家也认为是破斥分别念，并且说这是根本、圣者和论师们的观点，认为如果不是破斥分别念，就不能作为差别法，他们这样认为。大自在则认为，如果执着实物的建立分别念是烦恼障，那么它就不能成为菩萨忍辱的所作法，因此它是破斥之相。经中也说“不观色”等等，而其他三种则认为是建立之相。 总的来说，菩萨既有破斥也有建立之相的分别念，然而，将此处的分别念解释为破斥之相，并非根本释论的意图。根本上并非如此，因为“分别所取之相有两种”等等，说的是执着所取和执着能取的那些分别念。在圣者的观点中也是如此。
English
Even if there is confusion, not clinging to it does not align with the conceptualization in this context, because it does not possess the characteristic of clinging to "this is the object to be grasped, this is the grasper." For example, like the eye consciousness of nearsightedness. For graspings that can be mixed, all conceptualizations are pervasive, but conceptualizations are not pervasive of all graspings that can be mixed. Therefore, conceptualizations should be made for graspings that can be mixed, but not for conceptualizations that are separate from them. Secondly, which of these conceptualizations has the aspect of negation or affirmation? Sangyas considers it to be negative conceptualization. As it is said: "There are two aspects of conceptualizing the object to be grasped: that which relies on things, which is how one knows that aggregates and other things are merely words. That which relies on antidotes, which is how one establishes only pure things such as Prajnaparamita as mind only. There are also two aspects of conceptualizing the grasper: that which relies on the substance of beings, which is how one falsely establishes the aspect of grasping on the substance of beings, mainly preventing the object of viewing beings as objects. That which relies on establishing it, which is how one can also distinguish that merely establishing it is not grasping." Similarly, it is also recorded in the "Teaching of the Agreement of the Three Mothers and Eight Meanings," and Buddha Shri also considers it to be a refuting conceptualization. Similarly, most ancient and modern commentators also consider it to be a refuting conceptualization, and say that this is the view of the root, the noble ones, and the masters, believing that if it is not a refuting conceptualization, it cannot be a distinguishing dharma. The Great Self believes that if the establishing conceptualization that clings to objects is a klesha obscuration, then it cannot become the action of patience of a Bodhisattva, so it is an aspect of refutation. The sutra also says "not observing form," etc., while the other three are considered to be aspects of establishment. In general, Bodhisattvas have conceptualizations with both refuting and establishing aspects, however, explaining the conceptualization in this context as a refuting aspect is not the intention of the root commentary. It is not so in the root, because "There are two aspects of conceptualizing the object to be grasped," etc., speaks of those conceptualizations that cling to the object to be grasped and cling to the grasper. It is also the same in the view of the noble ones.