Tibetan
བ་དང་དེ་མི་སྤོང་བ་ལྟར་སྣང་བ་མ་གཏོགས་པ་སྒྲ་གཉིས་ཀའི་བརྗོད་བྱའི་དོན་གོ་བ་ལ་ནི་ཁྱད་པར་འགའ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་ལུགས་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་སྒྲའི་བརྗོད་ཚུལ་གང་བྱས་ཀྱང་བརྗོད་བྱ་གོ་བ་ལ་ཁྱད་མེད་པའི་སྒོ་ནས་ལན་བསྟན་ཏོ། །འདིར་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་བརྗོད་པའི་སྒྲ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཅུང་ཟད་ཅིག་དཔྱད་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་གཉིས། ཆོས་བརྗོད་ཀྱི་སྒྲ་དང༌། ཆོས་ཅན་བརྗོད་པའི་རྣམ་གཞག་གོ །དང་པོ་ནི། སྤྱིར་བརྡ་རྣམས་ཉན་པ་པོའི་ཤེས་འདོད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་འཆད་པ་པོའི་བརྗོད་འདོད་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླང་སྟེ་དགོས་པ་འགའ་ཞིག་གི་ཕྱིར་དུ་སྦྱོར་བ་ཡིན་ལ། འདིར་ཡང་དེ་ལྟར་བཤད་དེ། དེ་ལ་བརྡ་སྦྱར་བའི་དུས། བརྡ་སྦྱར་བའི་དགོས་པ། གང་ལ་བརྡ་སྦྱར་བའི་ཡུལ། དེ་ལ་བརྡ་སྦྱར་བའི་ཚུལ་ཏེ་བཞིའོ། །དང་པོ་ནི། ནོག་ལྐོག་ཤལ་འདུས་པའི་གོང་བུ་གཅིག་ལ་རྟ་མིན་པ་དང་མ་ཧེ་མིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ལྡོག་པའི་ཁྱད་པར་དུ་མ་ཞིག་ཡོད་ཀྱང་ཉན་པ་པོ་དེའི་སྟེང་དུ་རྟ་བཅད་ཙམ་ཞིག་ཤེས་པར་འདོད་ཀྱི་མ་ཧེ་མིན་པ་སོགས་མི་འདོད་ པའི་ཚེ་ནའོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟ་བུ་དེ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུའོ། །གསུམ་པ་ནི། རྟ་རྣམ་པར་བཅད་ཙམ་གྱི་ལྡོག་པ་ལའོ། །བཞི་པ་ནི། གོང་བུ་འདི་ལ་རྟ་མིན་པ་ཉིད་ཡོད་དོ་ཞེས་སྦྱོར་རོ། །དེའི་ཚེ། བརྡ་འདི་ཁྱད་པར་གཞན་སྤོང་གི་སྒྲ་ཡིན་ཏེ། བ་ལང་གོང་བུ་དེ་ཉན་པ་པོའི་བློ་ཡུལ་དུ་མ་ཧེ་མིན་པ་སོགས་ཀྱི་ལྡོག་པ་གཞན་གྱི་རྟེན་དུ་མི་རུང་བར་རྟ་བཅད་པའི་ལྡོག་པ་ཙམ་ཞིག་གི་རྟེན་དུ་འཕངས་པས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་ཡང་སྔར་ལྟར་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། བ་ལང་གི་གོང་བུ་ལ་མ་ཧེ་མིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ལྡོག་པ་གཞན་ཤེས་པ་མི་འདོད་པ་མེད་པར་རྟ་རྣམ་པར་བཅད་པ་ཤེས་པར་འདོད་པའི་ཚེ་ནའོ། །གཉིས་པ་ནི་སྔར་ལྟར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། ལྡོག་པའི་ཁྱད་པར་གཞན་མ་སྤངས་པའི་བ་ལང་གི་ལྡོག་པ་ཙམ་ལའོ། །བཞི་པ་ནི། གོང་བུ་ལ་རྟ་མིན་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་བརྡ་སྦྱར་རོ། །དེའི་ཚེ་བརྡ་འདི་ཁྱད་པར་གཞན་མི་སྤོང་བའི་སྒྲ་ཡིན་ཏེ། བ་ལང་གི་གོང་བུ་དེ་ཉན་པ་པོའི་བློ་ཡུལ་དུ་རྟ་མིན་དང་མ་ཧེ་མིན་པ་སོགས་ཀྱི་ལྡོག་པའི་ཁྱད་པར་གཞན་ཀུན་གྱི་རྟེན་དུ་རུང་བ་ལྟ་བུར་འཕངས་པས་སོ། །དེས་ན་སྒྲ་དང་པོས་བ་ལང་གི་གོང་བུ་དེ་ལྡོག་གཞན་གྱི་རྟེན་དུ་མི་རུང་བ་དང༌། གཉིས་པས་དེ་ལྡོག་གཞན་གྱི་རྟེན་དུ་རུང་བ་ལྟ་བུར་གོ་བར་བྱས་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་པ་གཉིས་ཀ
Chinese
如不舍弃，则除了两种声音的表达方式所表达的意义理解上没有任何差别之外，这是因为出自法称论师的宗派。这表明，无论采用何种声音的表达方式，在理解所表达的意义上都没有差别，以此方式作出了回答。在此，我们将稍微探讨一下陈述法和有法的两种声音的分类。这分为两种：陈述法的声音和陈述有法的分类。第一种是，一般来说，词语的运用都是由听者的求知欲和说者的表达欲共同驱动，为了某些需要而结合。在这里也是如此解释。因此，在结合词语时，有结合词语的时间、结合词语的必要性、结合词语的对象以及结合词语的方式这四种情况。第一种是，对于一个混合了牛、隐蔽处、草料等的整体，虽然存在着不是马、不是水牛等诸多相异的特征，但听者只希望了解其中的马的界定，而不希望了解不是水牛等的情况时。第二种是，为了了解像这样的情况。第三种是，对于仅仅是马的界定的相异之处。第四种是，结合词语说：“这个整体具有不是马的属性。”那时，这个词语就是舍弃其他特征的声音，因为牛的整体在听者的心目中，不能作为不是水牛等其他相异特征的依据，而仅仅被视为马的界定的依据。第二种也有如前所述的四种情况。第一种是，对于牛的整体，不希望了解不是水牛等其他相异特征，而希望了解马的界定时。第二种如前所述。第三种是，对于没有舍弃其他相异特征的牛的相异之处。第四种是，结合词语说：“这个整体具有不是马的属性。”那时，这个词语就是不舍弃其他特征的声音，因为牛的整体在听者的心目中，可以作为不是马和不是水牛等所有其他相异特征的依据。因此，第一种声音使人理解牛的整体不能作为其他相异特征的依据，第二种声音则使人理解它可以作为其他相异特征的依据，除了这一点之外，两者之间
English
as if not abandoning it, there is no difference in understanding the meaning expressed by both sounds, as it originates from the system of Dharmakirti. This shows that no matter what expression of sound is used, there is no difference in understanding the meaning expressed, thus providing an answer. Here, we will examine the classification of the two sounds of dharma and dharmin. This is divided into two: the sound expressing dharma and the classification expressing dharmin. The first is that, in general, the use of terms is driven by the listener's desire to know and the speaker's desire to express, combined for some need. Here too, it is explained in this way. Therefore, when combining terms, there are four situations: the time of combining terms, the necessity of combining terms, the object to which terms are combined, and the manner in which terms are combined. The first is that, for a whole mixed with cattle, hidden places, fodder, etc., although there are many different characteristics such as not being a horse, not being a buffalo, etc., the listener only wants to know the definition of a horse and does not want to know what is not a buffalo, etc. The second is, for the purpose of knowing such a situation. The third is, for the difference that is only the definition of a horse. The fourth is, combine the words and say, "This whole has the attribute of not being a horse." At that time, this word is the sound of abandoning other characteristics, because the whole of the cattle in the mind of the listener cannot be used as the basis for other different characteristics such as not being a buffalo, but is only regarded as the basis for the definition of a horse. The second also has four situations as before. The first is that, for the whole of the cattle, when you want to know the definition of a horse without wanting to know other different characteristics such as not being a buffalo. The second is as before. The third is, for the difference of the cattle that has not abandoned other different characteristics. The fourth is, combine the words and say, "This whole has the attribute of not being a horse." At that time, this word is the sound of not abandoning other characteristics, because the whole of the cattle in the mind of the listener can be used as the basis for all other different characteristics such as not being a horse and not being a buffalo. Therefore, the first sound makes people understand that the whole of the cattle cannot be used as the basis for other different characteristics, and the second sound makes people understand that it can be used as the basis for other different characteristics, except for this point, the two
Tibetan
ས་ཀྱང་བ་ལང་གི་གོང་བུ་གོ་བར་བྱེད་པ་ལ་ཁྱད་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་སྤོང་བ་དང་མི་སྤོང་བ་བློ་ཡུལ་དུ་སྣང་གི་དོན་གྱི་སྟེང་ན་མེད་དོ། །ཉན་པ་པོའི་ཤེས་འདོད་ འདི་ཞུགས་པའི་དུས་སུ་འཆད་པ་པོས་བརྡ་འདི་སྦྱར་ལ་དེས་ཀྱང་བློ་ཡུལ་དུ་འདི་ལྟར་གོ་བར་བྱེད་ཅེས་པའི་ཚུལ་འདི་ནི། ཁྱད་པར་གཞན་ནི་སྤོང་བ་དང༌། །མི་སྤོང་བ་དག་དེ་གཉིས་ཀྱི། །བརྡ་ཡི་བྱེ་བྲག་རྟོགས་པ་པོའི། །འདོད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་གཞི། ཞེས་པའི་རང་འགྲེལ་དུ་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་སྟེ་གངས་ཅན་པ་གཞན་ནི་འདི་ལ་དེའི་བར་དུ་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་སྣང་ངོ༌། །དེ་བཞིན་དུ་མཁས་པ་ཆོས་མཆོག་གིས་ཀྱང་ཆོས་དེ་ཆོས་གཞན་དང་འབྲེལ་རུང་དུ་བརྗོད་མ་བརྗོད་ལ་ཁྱད་པར་གཞན་སྤོང་མི་སྤོང་གི་དོན་དུ་གསུངས་ཤིང༌། རྣམ་འགྲེལ་ལས་ཀྱང༌། ལ་ལར་སོར་མོའི་ལྡན་པ་ཞེས། །ཐ་དད་ཆོས་བཞིན་རྗོད་པར་བྱེད། །དོན་གཅིག་བརྗོད་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ནི། །འཕེན་ཕྱིར་སོར་མོ་ལྡན་འགྱུར་ཞེས། །ཆོས་ཅན་བརྗོད་པར་གྲགས་ཡིན་ཏེ། ཞེས་དང༌། གཉིས་ཀས་གཅིག་གཅིག་བརྗོད་མོད་ཀྱི། །བརྗོད་བྱའི་ཤན་གྱི་ཁྱད་པར་གྱིས། །རྣམ་དབྱེ་ཐ་དད་འབྱེད་པ་ཡིས། །ཐ་དད་དོན་བཞིན་སྒྲུབ་པར་བྱེད། ཅེས་སོ། །ལན་གཉིས་པ་ནི། ལན་གྱི་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་སྡེབ་པའི་ངོར་ཆོས་ཅན་བདེན་པ་སྒྲས་ཟིན་པར་བརྗོད་པ་ལས་ཐ་དད་པར་ཆོས་བརྗོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བདེན་པ་སྒྲས་མ་ཟིན་པར་བརྗོད་ཀྱང་བདེན་བཞི་དམིགས་རྣམ་དུ་མི་གོ་བར་ཐལ་བའི་ཉེས་པ་མེད་དེ། དེ་ལྟར་བརྗོད་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་སོགས་པའི་བདེན་པ་བཞིར་གཏོགས་པ་གཅིག་ཁོ་ན་སྦྱོར་ལམ་གྱི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་མངོན་ པར་ཞེན་པ་ལ་སོགས་པ་བཀག་པ་ནི་དྲོད་ཆུང་ངུའི་རྣམ་པ་ཡིན་ལ་རྣམ་པ་དེ་དང་ལྡན་པ་ནི་དེའི་དམིགས་པ་བདེན་པ་ལ་བརྟན་པའི་མི་རྟག་སོགས་ཏེ། དེ་ནི་དྲོད་འབྲིང་གི་དམིགས་པ་དེ་ཁོ་ནར་སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པ་དང་བྲལ་བ་དེར་འགྱུར་ཟེར་ཡང་དེ་དང་དོན་ལ་ཁྱད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའོ། །དོན་ནི་མངོན་ཞེན་བཀག་པ་དང་ལྡན་པ་བདེན་པའི་ཆོས་སུ་སྒྲས་ཟིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དང༌། མངོན་པར་ཞེན་བྱས་སྟོང་པ་དང་དགག་སྒྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་པ་ལ་ཁྱད་མེད་ལ། དེས་ན་ཕྱི་མས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་གཟུགས་སོགས་ཉིད་སྔ་མས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་བདེན་པ་ཡིན་པས་དྲོད་འབྲིང་གི་ཚེ་ཡང་དོན་གྱིས་ན་བདེན་པ་དམིགས་པར་སོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་དྲོད་ཆུང་ངུའི་ད
Chinese
土地也和理解为牛的肉团没有差别。这样一来，舍弃和不舍弃在意识的领域中显现，但在意义的层面上并不存在。听者的求知欲产生之时，讲者使用这个符号，并且也让意识领域这样理解，这种方式是：其他的差别是舍弃和不舍弃，那两者的符号的差别，是觉悟者随顺意愿的基础。这是在自释中所说的意旨，其他的雪域者似乎没有在这方面用心思考。同样，智者法胜也说，法与其他的法是否可以关联，在于说与不说，其他的差别在于舍弃与不舍弃的意义。在《释量论》中也说：有时说具有手指，像不同的法一样陈述。即使说一个意义，一切都是为了延伸，所以会具有手指。这是说有法广为人知。虽然两者都说一个，但由于所说对象的差别的缘故，通过区分不同的类别，像不同的意义一样进行论证。第二个回答是：在一种回答的方式中，在词句组合的层面上，从有法（的角度）来说，真实（谛）用词语表达出来，与此不同的是，用陈述法的形式，真实（谛）没有用词语表达出来，即使这样也不会导致不能理解四谛的过失，即使那样说，也只是将痛苦等四谛中的一个作为加行道的对境和行相。其理由是，遮止现相执着等是小暖位的行相，而具有那个行相的是其对境，即安住于真实的无常等，那是在中暖位的对境中，既不成立也不破斥，是远离二者的。即使说那和意义上没有差别。意义是，为了显示遮止现相执着和具有（遮止现相执着）是真实之法，现相执着和空性，以及远离破斥和成立没有差别。因此，后者所区分的色等，就是前者所区分的真实，所以在中暖位时，实际上也是以真实为对境的。这样，在小暖位时
English
The land is no different from understanding it as a lump of cow flesh. Thus, abandoning and not abandoning appear in the realm of consciousness, but do not exist on the level of meaning. When the listener's desire to know arises, the speaker uses this sign, and also makes the realm of consciousness understand it in this way: other differences are abandoning and not abandoning, the difference in the signs of those two is the basis for the enlightened one to follow their wishes. This is the intention stated in the self-commentary, and other people of the snowy land do not seem to have put their minds to thinking about this. Similarly, the wise Dharmottara also said that whether a dharma can be related to other dharmas depends on whether it is spoken or not, and the other difference lies in the meaning of abandoning and not abandoning. In the Pramāṇavārttika it is also said: Sometimes one says 'having fingers,' stating it like different dharmas. Even if one meaning is stated, everything is for the sake of extension, so it will have fingers. This is said to be a well-known subject. Although both say one, due to the difference in the object being stated, by distinguishing different categories, one argues like different meanings. The second answer is: in one way of answering, on the level of combining words and phrases, from the perspective of the subject, the truth (satya) is expressed in words, unlike this, in the form of stating the dharma, the truth (satya) is not expressed in words, even so, it will not lead to the fault of not being able to understand the four truths, even if it is said that way, it only takes one of the four truths, such as suffering, as the object and aspect of the path of joining. The reason for this is that the cessation of manifest clinging, etc., is the aspect of the small heat, and having that aspect is its object, that is, impermanence, etc., which abides in the truth, that is in the object of the middle heat, neither established nor refuted, is free from both. Even if it is said that there is no difference in meaning from that. The meaning is, in order to show that the cessation of manifest clinging and having (the cessation of manifest clinging) is the dharma of truth, there is no difference between manifest clinging and emptiness, and being free from refutation and establishment. Therefore, the forms, etc., distinguished by the latter are the truth distinguished by the former, so in the middle heat, in reality, it is also with truth as the object. Thus, in the small heat,