Tibetan
ང་མི་གསལ་ཏེ། དེའི་ཚིག་གིས་ཟིན་ཚོད་ལ་ནི། བདག་གཅིག་པུར་རྟོག་པའི་རྣམ་རྟོག་ནི། ཞེས་དང༌། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་རྟེན་གྱི་བདག་ཏུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། ཞེས་སོགས་དང༌། ཕུང་པོ་བཏགས་པར་ཡོད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། ཞེས་ དང༌། སྐྱེ་མཆེད་བཏགས་པར་ཡོད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཞེས་སོགས་སྒྲུབ་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་བསྟན་པ་མ་གཏོགས་པ་དགག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སྟོན་པ་ཚིག་གི་ཟུར་ཙམ་ཡང་མི་འབྱུང་བས་སོ། །རྒྱན་གྱི་སྣང་བར་ཡང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་པོ་ནི་རང་གི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་གེགས་སུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པས་ན་གང་གི་ཕྱིར་དེ་དང་འདྲེས་པར་གྱུར་ཀྱང་མ་འདྲེས་པར་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་བཞག་གོ་ཞེས་རྣམ་རྟོག་བཞི་ཀ་ཉན་རང་ལ་ཡང་ཡོད་ཀྱང་རང་གི་བྱང་ཆུབ་འཐོབ་པའི་གེགས་མིན་པས་ཡོད་ཀྱང་མེད་པ་དང་འདྲ་བར་གསུངས་པས་ཉན་རང་ལ་གཟུང་འཛིན་མ་དམིགས་པར་རྟོགས་པའི་དགག་རྟོག་ཡོད་པ་སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པར་ཇི་ལྟར་བཞག །དེས་ན་རྟོག་པ་བྱེད་ཆོས་སུ་འགྲོ་བ་ཡང་དགག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པས་མིན་གྱི། རང་གིས་སྐྱེད་པའི་མཐོང་སྒོམ་གྱིས་ཟད་པར་བྱ་ནུས་པའི་རྣམ་རྟོག་བཞི་དང་ལྡན་ཞེས་རང་འབྲས་ཀྱི་སྤང་བྱར་ལྡན་པའི་སྒོ་ནས་བྱེད་ཆོས་ཡིན་པ་སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་ཡིན་ཏེ། སྔར་དྲངས་པའི་ལུང་དང་འདི་ལས་ཀྱང་མཐོང་བ་དང་སྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམ་པ་བཞི་པོ་ཞེས་པས་སོ། །གལ་ཏེ་ཉི་སྣང་ལས། དེ་ལ་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་དག་ནི་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ལ། གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་དག་ཀྱང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དགག་ རྟོག་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་རྟོག་གི་ངོ་བོར་སྦྱོར་ལམ་མི་ལྡན་པས་ཤེ་ན། དེ་ནི་དྲོད་སོགས་བཞི་ནི་རྟོག་པ་བཞི་ལྡན་པ་ལ་དགོངས་ཏེ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་འདོད་ན། ཉི་སྣང་ལས། གཟུང་རྟོག་དང་པོ་གང་ཡིན་གཉིས་པའང་ཡིན་པར་བཤད་པས་དྲོད་གང་ཡིན་རྩེ་མོར་ཁས་བླང་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། །རྣམ་རྟོག་བཞི་པོ་ཉན་རང་ལ་ཡོད་པར་ཟླ་འོད་ལས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། རྣམ་རྟོག་བཞི་པོ་ཡོད་ཀྱང་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མིན་པས་རྣམ་པར་བཞག་པ་མ་བྱས་སོ། ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་གཉིས་སོ། །འོ་ན་འདིའི་གཟུང་འཛིན་གང་ལ་བྱེད་ཅེ་ན། སྤྱིར་སངས་རྒྱས་པ་ལ་གཟུང་འཛིན་གྱི་འཇོག་ཚུལ་གསུམ་སྟེ། སྐྱེད་བྱེད་དང་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་དང༌། བདག་དང་བདག་གི་བའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །དང་པོ་ལྟར་ན། ཡུལ་དྲུག་གཟུང་བ་དང་དབང་པོ་དྲུག་ནི་འཛིན་པའོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། བེམས་པོ་ཐམས་ཅད་གཟུང་བ་དང་རིག་པ་ཐམས་ཅད་འཛིན་པའོ། །གསུམ་པ་ལྟར་ན། བདག་ནི་འཛིན་པ་དང་བདག་གི་བ་ནི་གཟུང་བའོ། །དེ་ལ་འདི་ནི་ཕྱི་མའི་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ་གཟུང་བ་ནི་རྫས་བཏགས་ཀྱི་བདག་གིས་སྤྱད་པར་བྱ་བ་སྟེ་བཟའ་བྱའོ། །འཛིན་པ་ནི་དེ་ལ་སྤྱོད་པར་བྱེད་པ་སྟེ་ཟ་བ་པོའོ་ཞེས་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་གསུང་པ་ལ་སྔོན་གྱི་མཁས་པ་དག་ཀྱང་འཐད་ཕྱོགས་སུ་བྱེད་པ་ལྟར་འཐད་དོ། །དེ་ལ་གཟུང་རྟོག་གི་ཡུལ་ནི་ཉི་སྣང་ལས། དངོས་པོ་ཙམ་ལ་བརྟེན་པ་དང་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་པའོ། །ཙམ་སྨོས་ པ་ནི་ཁྱད་པར་བསལ་བའི་དོན་དུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་པོའི་ཡུལ་ཀུན་བྱང་སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བའི་སྤྱི་ཙམ་པ་དང༌། གཉིས་པའི་ཡུལ་རྣམ་བྱང་དུ་རིས་ཆད་པ་ལ་བྱས་ནས་དང་པོ་ལ་གཉིས་པ་ཡིན་པ་དང༌། གཉིས་པ་ལ་དང་པོ་མིན་པས་ཁྱབ་པ་མཛད་ཀྱང༌། རྒྱན་སྣང་ལས། གཞན་དག་ན་རེ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་གཞི་ལ་བརྟེན་པ་ནི་དང་པོ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་བྱང་བའི་གཞི་ལ་བརྟེན་པ་ནི་གཉིས་པ་ཡིན་པས་འདི་གཉིས་ཕན་ཚུན་རྣམ་པར་ཆད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་གཉིས་ནི་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ཞེས་སྔ་མས་གཟུང་རྟོག་གཉིས་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་བཞག་པ་བཀག་ནས་རང་ལུགས་བཞག་པ་འདི་བཞིན་དུ་འཐད་དེ། གཞི་དང་དེ་ཡི་གཉེན་པོ་ཡིས། ཞེས་གཞི་སྤང་བྱའི་ཕྱོགས་སུ་བསྟན་པ་དང༌། སྔ་མ་ལྟར་ན་མ་རིག་པའི་རྟོག་པ་སོགས་རེ་རེ་ཡང་ཀུན་བྱང་མ་ལུས་པ་ལ་དམིགས་པར་ཐལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཀུན་བྱང་ངམ་རྣམ་བྱང་ལ་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་རྣམ་བྱང་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་རྣམས་སོ། །འཛིན་རྟོག་གི་ཡུལ་ལ་ནི་ཚིག་གསལ་དུ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཡུལ་དུ་བྱས་ཏེ་སྐྱེས་བུ་རྫས་སུ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་དང༌། འཕགས་པའི་གང་ཟག་ཡུལ་དུ་བྱས་ཏེ་དེ་ལ་བཏགས་པར་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ཞེས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་སྦྱར་རོ་ཞེས་འཆད་པ་ནི་སོ་སྐྱེས་རྫས་སུ་དང་འཕགས་པས་བཏགས་པར་རྟོག་པར་བཤད་པ་མ་དགོངས་སོ། །དེས་ན་རྩ་འགྲེལ་ རྣམས་སུ་སེམས་ཅན་རྫས་སུ་ཡོད་པ་དང་སེམས་ཅན་བཏགས་པར་ཡོད་པར་རྟོག་པ་ཞེས་གང་ཟག་ཡུལ་དུ་བཤད་དོ། །འོ་ན་ཡུལ་ཅན་རྟོག་པ་དེ་གང་ཟག་ཏུ་འཛིན་པར་འགྱུར་ལ་དེ་ལྟ་ན་རྟོག་པ་འདི་རྣམས་ཉན་རང་གི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་གེགས་མིན་པས་དེའི་ལམ་གྱིས་མི་སྤོང་བར་བཤད་པ་
Chinese
我不清楚，但就其词句所及而言，“认为唯我独尊的分别念是”等等，以及“将一切烦恼的所依执着为我”等等，以及“执着于蕴的存在的分别念是”等等，以及“执着于处存在的分别念是”等等，除了显示为成立的方式之外，连显示为遮遣的方式的词句的边角都不出现。在《庄严经论》的显现中也说：“四种分别念不是自己菩提的障碍，因此，无论与它混合，也像是没有混合而生一样安立”，这样安立了四种分别念，声闻缘觉也有，但因为不是获得自己菩提的障碍，所以说了有也像没有一样，声闻缘觉没有执着所取能取而证悟的遮遣分别念，论师的意旨如何安立？因此，成为行法的分别念也不是遮遣的方式，而是具有自己所生的见道修道能够断尽的四种分别念，论师的意旨是以具有自果的所断来成为行法，从之前引用的教证和这里也可以看到，见道和修道所要断除的所取和能取的四种分别念。如果《日光论》中说：“其中，与决定分相符的第一和第二，依次成为所取的两种分别念，第三和第四也是能取的两种分别念”，因为这样说了，是遮遣分别念，如果说是以成立分别念的自性，资粮道不具备，那么，如果认为四暖等具有四种分别念，就按照字面意思来理解，那么《日光论》中说：“凡是所取分别念，第二也是”，因此必须承认暖是顶峰。月光论中也说了四种分别念声闻缘觉也有：“虽然有四种分别念，但对于声闻等等来说，不是菩提的违品，所以没有安立”。第二是所取和能取两种。那么，这里的所取能取是对什么而作的呢？一般来说，佛教徒对于所取能取的安立方式
English
I am not clear, but as far as its words reach, "the conceptualization that considers only oneself as supreme" and so on, as well as "clinging to the basis of all afflictions as self" and so on, and "the conceptualization that clings to the existence of aggregates" and so on, and "the conceptualization that clings to the existence of sources" and so on, except for showing as a way of establishing, even the corner of a word showing as a way of negating does not appear. In the appearance of the Ornament of Realization, it is also said, "The four conceptualizations are not obstacles to one's own enlightenment, therefore, even if they are mixed with it, they are established as if they were born without being mixed," thus establishing the four conceptualizations, which are also present in Hearers and Solitary Realizers, but because they are not obstacles to attaining one's own enlightenment, it is said that having them is like not having them. Hearers and Solitary Realizers do not have the negation conceptualization that realizes without clinging to the apprehended and the apprehender. How does the teacher establish the intention? Therefore, the conceptualization that becomes a practice is not a way of negating, but rather has the four conceptualizations that can be exhausted by the path of seeing and the path of meditation that one generates. The teacher's intention is that it is a practice by having what is to be abandoned as its own result. From the previously quoted scripture and from here, it can also be seen that the four conceptualizations of the apprehended and the apprehender, which are to be abandoned by the path of seeing and the path of meditation. If the Sunlight Treatise says, "Among them, the first and second, which are in accordance with the determining aspect, become the two conceptualizations of the apprehended in order, and the third and fourth are also the two conceptualizations of the apprehender," because it says so, it is a negation conceptualization. If it is said that the path of accumulation does not possess the nature of establishing conceptualization, then if one thinks that the four heats and so on have the four conceptualizations, and understands it literally, then the Sunlight Treatise says, "Whatever is the first apprehended conceptualization, the second is also," therefore one must acknowledge that heat is the peak. The Moonlight Treatise also says that the four conceptualizations are also present in Hearers and Solitary Realizers: "Although there are four conceptualizations, they are not contrary to enlightenment for Hearers and so on, so they are not established." The second is the apprehended and the apprehender. So, what are the apprehended and the apprehender here acting upon? Generally, Buddhists have different ways of establishing the apprehended and the apprehender.
Chinese
嗡（藏文：ཨུཾ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡）！即，作为生起者、知识和所知，以及我与我所的权能而存在。如第一种情况，六境为所取，六根为能取。如第二种情况，一切物质为所取，一切意识为能取。如第三种情况，我为能取，我所为所取。其中，这是以后者的权能而说的，即所取是实事假立的我所使用之物，即所食之物。能取是使用它者，即食用者，如是伟大的自在者所说，以前的智者们也认为合理，故是合理的。其中，所取分别的对境，如《日光论》所说，是依赖于事物本身和依赖于对治之方。说“仅”是为了排除差别的意义，即第一种对境是未将一切共相个别分开的总体，第二种对境是已在别相上断绝的。虽然将第一者包括在第二者中，第二者不包括在第一者中，但《庄严经论释》中说：“有些人说，依赖于一切烦恼之基是第一者，依赖于完全清净之基是第二者，因此这两者是相互完全断绝的自性，所以这两者是完全不同的。”如是前者遮止了从对境的角度区分所取分别，而立了自己的宗义，这同样是合理的。以基和其对治，如是将基显示为应断之方，如前者所说，无明分别等每一个都缘于一切共相，这太过分了。如是，共相或别相，分为大乘小乘的两种别相。能取分别的对境，在《明句论》中说，凡夫以人为对境，执著士夫是实有的，圣者以人为对境，执著其是假立的，如是将所取和能取结合起来解释，这是没有考虑到凡夫执著实有，圣者执著假立的分别。因此，在根本论和解释中，都说执著有情是实有的，执著有情是假立的，如是将补特伽罗作为对境来解释。那么，有境分别就会执著补特伽罗，如果是这样，这些分别不是声闻和独觉菩提的障碍，所以说不是通过其道来断除的。
English
Oṃ! It exists as the power of the producer, knowledge, knowable, and self and self-belonging. According to the first case, the six objects are the grasped, and the six faculties are the grasper. According to the second case, all material things are the grasped, and all consciousness is the grasper. According to the third case, the self is the grasper, and the self-belonging is the grasped. Among them, this is said in terms of the latter's power, that is, the grasped is what is to be used by the substantially imputed self-belonging, that is, what is to be eaten. The grasper is the one who uses it, that is, the eater, as said by the great lord, and the former scholars also consider it reasonable, so it is reasonable. Among them, the object of the grasped conceptualization, as stated in the "Sunlight Treatise," is based on the object itself and based on the side of the antidote. The word "only" is mentioned to eliminate the meaning of difference, that is, the first object is the general only that does not separate all common characteristics individually, and the second object is what is cut off in the distinct characteristics. Although the first is included in the second, and the second is not included in the first, the "Ornament of Realization" states: "Some say that relying on the basis of all afflictions is the first, and relying on the basis of complete purification is the second, so these two are mutually completely cut off in nature, so these two are completely different." As such, the former prevents distinguishing the grasped conceptualization from the perspective of the object, and establishes its own tenet, which is also reasonable. By the basis and its antidote, as the basis is shown as the side to be abandoned, as the former said, each of ignorance conceptualization etc. also focuses on all common characteristics, which is too much. Thus, common characteristics or distinct characteristics are divided into two distinct characteristics of the Great Vehicle and the Small Vehicle. Regarding the object of the grasper conceptualization, the "Clear Words" states that ordinary beings take a person as the object and hold that the individual exists substantially, and noble beings take a person as the object and hold that it exists imputedly, thus explaining the combination of the grasped and the grasper, which does not consider the distinction that ordinary beings hold to substantial existence and noble beings hold to imputed existence. Therefore, in the root text and commentary, it is said that sentient beings are held to exist substantially and sentient beings are held to exist imputedly, thus explaining the person as the object. Then, the object-possessing conceptualization will grasp the person, and if so, these conceptualizations are not obstacles to the enlightenment of Hearers and Solitary Realizers, so it is said that they are not abandoned through their path.