Tibetan
མི་འཐད་དེ་ཉོན་སྒྲིབ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེའི་ལན་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། གང་ཟག་གི་བདག་གི་ངོ་བོར་རྟོག་ན་ཉོན་སྒྲིབ་ཡིན་ཡང་འདིས་རྫས་དང་བཏགས་པའི་བདག་དེས་ཀུན་བྱང་ལ་འདོར་ལེན་བྱེད་པར་རྟོག་པས་ཆོས་གཞན་དང་འབྲེལ་བར་རྟོག་པའི་ཕྱིར་ཤེས་སྒྲིབ་བོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འདི་ནི་ཆེས་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟ་ན་དབང་ཕྱུག་འགྲོ་བའི་རྒྱུར་འཛིན་པ་ཡང་ཉོན་སྒྲིབ་མིན་པར་ཐལ་ལོ། །འདོད་ན། དེ་ཡང་བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་ཐུན་མོང་མིན་པའི་སྤང་བྱར་འགྱུར་རོ། །མ་ངེས་ན། སྔ་མ་ཡང་ཆོས་གཞན་དང་འབྲེལ་བར་འཛིན་པའི་ཤེས་སྒྲིབ་ཡིན་པས་ཉན་རང་གི་སྤང་བྱ་མིན་པར་འདོད་པ་ཉམས་སོ། །བྱང་སེམས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྤང་བྱ་མིན་པར་འགྱུར་བས་ན་ཀུ་མཱ་ར་ཤྲཱིས་གང་ཟག་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ནི་གང་ཟག་གི་རྫས་ཀྱི་བདག་ཏུ་འཛིན་པའོ། །སྐྱེས་བུ་བཏགས་པར་ཡོད་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཏུ་འཛིན་པའོ་ཞེས་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བཤད་པ་ཡང་མི་འཐད་དོ། །དེས་ན་རྫས་དང་བཏགས་པའི་གང་ཟག་ཡུལ་གྱི་འཛིན་པ་པོར་ཞེན་པ་ཡིན་ན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྤང་བྱ་མིན་པར་ཐལ་བ་སུས་ཀྱང་མི་ཟློག་པས་ གང་ཟག་གམ་སེམས་ཅན་དུ་རྟོག་པར་བཤད་ཀྱང་དེ་དག་དངོས་མིན་གྱི་དེ་དག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་གཞི་ཕུང་པོ་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ཆོས་ཙམ་ཞིག་ལ་གཟུང་ངོ༌། །དེ་ཡང་རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་གྱི་གང་ཟག་ཡུལ་ལ་འཛིན་པ་པོར་མི་ཞེན་ཀྱང་བདག་དེས་དབེན་པའི་ཆོས་ཙམ་ཞིག་ལ་འཛིན་པ་པོར་སྒྲོ་འདོགས་པ་སྐྱེ་ལ། ཆོས་དེ་ལ་ཡང་དོན་དམ་རྫས་གྲུབ་ཀྱི་དངོས་པོར་གཟུང་ནས་དེ་ལྟར་ཞེན་པ་དང༌། དོན་ལ་མ་གྲུབ་པའི་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་བཟུང་ནས་དེ་ལྟར་རྟོག་པ་གཉིས་སུ་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། རང་ལུགས་བཞག་པ་དང༌། གཞན་ལུགས་མི་འཐད་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཡུལ་དེ་དག་ལ་རྟོག་པས་ཇི་ལྟར་ཞེན་ཞེ་ན། ཀུན་བྱང་གི་གཟུང་བ་ལ་དམིགས་ནས་རིམ་པ་ལྟར་འདི་ནི་མཐའ་གཅིག་ཏུ་དོར་བྱའི་གཟུང་བའོ་སྙམ་དུ་མི་མཐུན་པ་དང༌། འདི་ནི་མཐའ་གཅིག་ཏུ་བླང་བྱའི་གཟུང་བའོ་སྙམ་དུ་མཐུན་པར་འཛིན་པ་འདིའི་གཟུང་རྟོག་གི་ཞེན་ཚུལ་ལོ། །འདི་ནི་ཐེག་དམན་གྱི་ལམ་ཡིན་པས་འདི་ལས་ལྡོག་པ་དང༌། འདི་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་ཡིན་པས་འདི་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་ཞེན་པ་ནི་རྩེ་མོའི་གཟུང་རྟོག་གི་ཞེན་ཚུལ་ལོ། །གང་ཟག་ཏུ་བཏགས་པའི་གཞི་རྫས་སུ་གྲུབ་པ་དང༌། དེར་བཏགས་པའི་གཞི་བཏགས་པ་ཙམ་འདི་ནི་ཡུལ་རྣམས་ཀྱི་འཛིན་པ་པོའམ། ལོངས་སྤྱོད་པ་པོའོ་སྙམ་དུ་ཞེན་པ་ནི
Chinese
如果说不合理，是因为是烦恼障的缘故吗？对此，有些人的回答是：如果认为人我的自性是烦恼障，但此人认为实有和假立的我对染净进行取舍，因此认为与其它法相关联，所以是所知障。这是非常不合理的。如果这样，那么执持自在天为众生的因，也应成不是烦恼障。如果承认，那也变成菩萨道的不共断法了。如果不确定，那么前者也是执持与其它法相关联的所知障，因此认为不是声闻、独觉的断法，这种观点就破灭了。因为会变成不是菩萨的不共断法，所以鸠摩罗什说：实有的人我，是执持人我的实有之我；假立的士夫，是执持法的我，对这二者的差别进行解释也是不合理的。因此，如果执著实有和假立的人为境的执著者，那么成为不是不共断法是任何人都无法反驳的。 虽然说认为是人或有情，但所取的是那些并非真实的，只是在蕴、界、处的法上假立为彼等的基。也就是说，虽然不执著常、一、自在的人为境的执著者，但会产生将仅是远离彼我的法假立为执著者。对于该法，也会有两种情况：一是执持为真实存在的实有自性的事物，并如此执著；二是执持为实际上并不存在的假立之物，并如此认为。第三方面分为二：安立自宗和显示他宗不合理。第一方面是：如果问对于那些境，是如何通过分别念而执著的呢？就是缘于染净的所取，依次认为“这是完全应该舍弃的所取”而产生不顺应，以及认为“这是完全应该取受的所取”而产生顺应的执著，这就是所取分别念的执著方式。认为“这是小乘道，所以要从此远离”，以及认为“这是大乘道，所以要趣入”，这就是顶点的所取分别念的执著方式。认为假立为人的基是实有的，以及认为在那里假立的基只是假立，认为“这是诸境的执著者或受用者”，这就是
English
If it is said to be unreasonable because it is a klesha-avarana, some answer that if one cognizes the self of a person as a klesha-avarana, but this one thinks that the substantially existent and nominally designated self takes and abandons samsara and nirvana, therefore, because it thinks in relation to other dharmas, it is a jneya-avarana. This is very unreasonable. If that were the case, then holding Ishvara as the cause of beings would also be entailed as not being a klesha-avarana. If you accept that, then it would also become a non-common object of abandonment of the bodhisattva path. If it is uncertain, then the former is also a jneya-avarana that holds in relation to other dharmas, therefore, the assertion that it is not an object of abandonment for shravakas and pratyekabuddhas is ruined. Because it would become a non-common object of abandonment for bodhisattvas, Kumarashri's explanation that the person who exists substantially is the one who holds the substantial self of the person, and the purusha who exists nominally is the one who holds the self of dharmas, is also unreasonable. Therefore, if one is attached to the substantially existent and nominally designated person as the grasper of objects, then no one can refute the entailment that it is not a non-common object of abandonment. Although it is said to cognize as a person or sentient being, what is grasped is merely the dharmas of the skandhas, dhatus, and ayatanas, which are the basis for imputing them as those that are not real. That is, although one is not attached to the person who is permanent, singular, and independent as the grasper of objects, the imputation of merely dharmas devoid of that self as the grasper arises. And for that dharma, there will be two ways of being attached: one is to grasp it as a substantially existent entity that is truly established and to be attached in that way; the other is to grasp it as merely a nominal designation that is not established in reality and to think in that way. The third has two parts: establishing one's own system and showing that others' systems are unreasonable. The first is: if one asks how one is attached to those objects through conceptual thought, it is by focusing on the grasped objects of samsara and nirvana, and in sequence, holding the dissimilar, thinking, "This is a grasped object that should be abandoned in all respects," and holding the similar, thinking, "This is a grasped object that should be taken in all respects." This is the way of being attached by grasped conceptual thought. The way of being attached by the peak of grasped conceptual thought is to be attached thinking, "This is the Hinayana path, so one should turn away from it," and "This is the Mahayana path, so one should enter into it." The way of being attached is to think that the basis imputed as a person is substantially established, and that the basis imputed there is merely a designation, thinking, "This is the grasper or enjoyer of objects."