Tibetan
་བ་སོགས་ནི་གང་ཟག་ཏུ་འཛིན་པའོ། །ཕུང་པོར་ལྟ་བ་སོགས་ནི་ཆོས་སུ་འཛིན་པ་སྟེ་བྱང་སེམས་ཀྱིས་བདག་མེད་གཉིས་རྟོགས་ནས་དེ་དག་སྤང་བའི་ཕྱིར་གཞན་ལ་ཆོས་སྟོན་ཏོ་ཞེས་གནོད་འཇོམས་གཉིས་ལས་སོ། །གསུམ་པ་ ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མི་མཉམ་པ་དང་མཉམ་པའི་སེམས་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་ཐུན་མོང་མ་ལགས་པའི་སེམས་ཟག་པ་མ་མཆིས་ཤིང་ཁམས་གསུམ་དུ་མ་གཏོགས་པའི་སེམས་གང་ལགས་པ་དེ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་སླད་དུ་ཆགས་པ་མ་མཆིས་པས་དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆེན་ཞེས་བགྱི་བའི་གྲངས་སུ་མཆིའོ། ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་མཆོག་ཉིད་ཆེན་པོ་ནི་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་མཆོག་སངས་རྒྱས་ཏེ་སྤྱིའོ། །སྤོང་བ་ཆེན་པོ་དང་རྟོགས་པ་ཆེན་པོ་ནི་རིམ་པ་ལྟར་སྒྲིབ་གཉིས་མ་ལུས་པར་སྤངས་པ་དང༌། ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པས་ཡུལ་གང་ལ་ཡང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་སྟེ་ཁྱད་པར་རོ། །དམིགས་པ་དང་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཞེ་ན། དམིགས་པ་ནི་དུས་ད་ལྟ་བ་ཡིན་ལ་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ནི་མ་འོངས་པ་སྟེ། ཆོས་བཅུ་གཅིག་ལ་ད་ལྟ་དམིགས་པ་ནི་ཆེན་པོ་གསུམ་གྱི་ཕྱིར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་མདའ་ལྟོང་སྦྱོར་བ་དང་འབེན་ལ་ཕོག་པ་ལྟ་བུའོ། །བཞི་པ་ནི། རྟེན་དང་ལྡན་པས་དམིགས་པ་ལ་དམིགས་ནས་ཆེད་དུ་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྒྲུབ་པ་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་ཞེ་ན་དེའི་ལན་དུ་སྒྲུབ་པའི་ངོ་བོ་འཆད་དོ། །གང་གི་ཚེ་ན་སྔར་བཤད་པ་དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་རྟེན་དམིགས་པ་ཆེད་དུ་བྱ་བ་རྣམས་བརྗོད་ཟིན་ནས་སོ། །འདི་ལ་གཉིས། སྤྱིའི་ངོ་བོ་དང༌། སོ་སོའི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཡུལ་དང༌། སྦྱོར་བའི་སྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། མཚན་ཉིད་གཏན་ ལ་འབེབས་པའི་སྐབས་སུ་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཐོབ་བྱ་ནི་གང༌། ཐོབ་བྱེད་ནི་གང༌། དེའི་གོལ་ས་ནི་གང་ཞེས་དེ་དག་ཐོས་བསམ་གྱིས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པས་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་ཡུལ་ལ་ཐོས་བསམ་གྱིས་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་སྟེ་ཞེས་འོག་ཏུ་འབྲེལ་ལོ། །དེ་ཡང་ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་བསྒོམས་པས་དཀར་ཆོས་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བས་དགེ་བའི་ཆོས་ཀྱི་རྟེན་ཅན་ཏེ་ཡུལ་ཅན་བྱེད་པ་པོ་ལ་ཡོད་པའི་བྱ་བ་ཡིན་ལ། སྦྱིན་སོགས་སུ་མགོ་མིག་མ་གཏོད་པས་སྤྱིའི་སྒྲུབ་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། རྣམ་པ་ཀུན་ལ་སོགས་པ་མངོན་རྟོགས་སྦྱོར་བ་རྣམ་པ་བཞི་ལ་མངོན་རྟོགས་རེ་རེ་ཞིང་སྟེ་སོ་སོར་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་གི་རྟེན་ཅན་ཏེ་ཡུལ་ཅན་གྱི་བྱེད་པ་པོ་ལ་ཡོད་པའི་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ཕྱིན་དྲུག་ལ་འབད་རྩོལ་གྱིས་གོམས་པར་བྱེད་པའི་བྱ་བ་ནི་རྣམ་ཀུན་གྱི་སྒྲུབ་པའོ། །དེ་དྲུག་ལ་འབད་རྩོལ་ཞི་བའི་རྣམ་པས་སྒོམ་པའི་བྱ་བ་ནི་རྩེ་མོའོ། །དེ་དྲུག་ལ་ནུས་པ་མཐར་ཐུག་ཐོབ་པའི་དོན་དུ་དཀར་ཆོས་གཞན་དང་སྦྲེལ་ཞིང་རིམ་ཅན་དུ་སྒོམ་པའི་བྱ་བ་ནི་མཐར་བགྱིས་པའོ། །དེ་དག་རེ་རེས་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་སྒོམ་པའི་བྱ་བ་ནི་སྐད་ཅིག་མའི་སྒྲུབ་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་མངོན་རྟོགས་བདུན་གྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་བྱ་བ་ཡོངས་སུ་ཆད་པའི་གནས་སྐབས་ཡིན་པས་བྱ་བའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་མཁྱེན་གཏན་ལ་དབབ་བྱའི་ཡུལ་ཡིན་པས་དེ་ཡང་ཡིན་པར་གྲུབ་ཅེ་ན། མི་རིགས་ཏེ། དེ་ནི་ཡུལ་གྱིས་མཚོན་པའི་ལྡོག་པ་ནས་གཏན་ལ་དབབ་བྱར་ འཇོག་ལ། ཆོས་སྐུ་ནི་འབྲས་བུའི་ལྡོག་པ་ནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་གངས་ཅན་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཆེན་པོ་བྱང་ཡེ་འཆད་དེ། འགྲེལ་ཆེན་གཉིས་ཀྱི་དགོངས་པའོ། །དེ་ཡང་ཊཱིཀ་ཆུང་ལས། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི་དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་རོ། །དོན་ནི་སྤྱོད་པ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་བྱ་བ་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཡང་གནས་སྐབས་གང་དུ་ཡུལ་གང་ལ་འཇུག་པའི་བྱ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་གསུམ་གྱི་ཡུལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ་ཀུན་མཁྱེན་གསུམ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་གནས་སྐབས་ལ་དེ་གསུམ་དུ་བརྗོད་དོ། །ཡུལ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟེན་གྱི་ཡུལ་ཏེ་གནས་སྐབས་དེ་ན་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སྤྱིར་དགེ་བའི་ཆོས་ཀྱི་རྟེན་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གི་མཚན་ཉིད་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་མ་ཟིན་པ་སྟེ་དེ་ལ་སྒྲུབ་པས་དེའི་རྟེན་ཅན་ཏེ་བསྒྲུབ་བྱ་ཅན་ནོ་ཞེས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་གསུམ་གྱི་ཡུལ་ལ་ཞེས་པ་ཡན་དྲི་བ་དང་པོ་དང༌། སྤྱིར་ཞེས་སོགས་དྲི་བ་གཉིས་པའི་ལན་དུ་མཛད་ནས་སྒྲུབ་པ་དང་པོ་ངོས་བཟུང་ཞིང་སྒྲུབ་པ་གཉིས་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་རྣམ་པ་ཀུན་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བཞི་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དེ་ལ་གནས་པ་སྟེ་གནས་སྐབས་དེ་ན་ཡོད་པའོ། །ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གི་རྟེན་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲུག་གི་བསྒྲུབ་བྱ་ཅན་ནོ། །སྤྱིར་དགེ་བའི་ཆོས་སྒྲུབ་པའི་བྱ་བ་དང༌། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་སྒྲུབ་ པའི་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། འདིར་བཀོད་པའི་སྒྲུབ་པ་བཞི་པོ་ནི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བཞིའི་གནས་སྐབས་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་སྒྲུབ་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ཅན
Chinese
执着于蕴等即是执着于人。执着于蕴的观点等即是执着于法，菩萨了悟二无我后，为了断除这些而为他人说法，这是从断除损害二者而言的。第三是，菩提心，不平等和相等的心，不是声闻和独觉等一切所共有的心，是无漏且不属于三界的心，那样的心因为自性空，所以没有执着，因此被列为大菩提之数。如是，最胜大者是一切有情的最胜者，即佛，是总的。大舍弃和大证悟是依次舍弃一切二障，以及证悟一切如所有性和尽所有性，对任何境都不执着，是特别的。目标和目的有什么区别呢？目标是现在时，而目的是未来时。现在专注于十一种法是为了三大之故，比如箭与弓的结合以及射中目标。第四是，依靠所依，缘于目标，为了目的而进行修持，那么修持的自性是什么呢？回答是，阐述修持的自性。何时如前所述，修持的所依、目标、目的等已经陈述完毕。此处有二：总的自性和各自的意义。第一有二：境和结合的修持。第一是，在确定定义的场合，菩萨的所获得是什么？能获得的是什么？其过失是什么？通过闻思将这些作为境，因此以闻思来修持三智的境，就是修持，这将在下文联系起来。也就是，通过闻思确定后，通过修习，一切白法都会产生，因此是具有善法所依，即具有境的作者所具有的行为，并且不以布施等为首，是总的修持。第二是，一切相等等，四种现观瑜伽，每个现观都分别具有六度波罗蜜多的所依，即具有境的作者所具有的行为就是修持。
English
Grasping at aggregates etc. is grasping at a person. Holding views about aggregates etc. is grasping at phenomena, Bodhisattvas, having realized the two selflessnesses, teach the Dharma to others in order to abandon these, which is from the perspective of eliminating harm. The third is, the mind of Bodhicitta, the unequal and equal mind, the mind that is not common to all Shravakas and Pratyekabuddhas, the mind that is without outflows and does not belong to the three realms, that mind, because it is empty of inherent existence, has no attachment, therefore it is included in the number of the Great Bodhi. Thus, the supreme great one is the supreme of all sentient beings, namely the Buddha, which is general. The great abandonment and the great realization are, in order, abandoning all the two obscurations, and realizing all suchness and all that exists, being free from attachment to any object, which is special. What is the difference between the object and the purpose? The object is the present time, while the purpose is the future time. Focusing on the eleven dharmas now is for the sake of the three great ones, like the combination of arrow and bow and hitting the target. The fourth is, relying on the basis, focusing on the object, practicing for the sake of the purpose, then what is the nature of that practice? The answer is, the nature of practice is explained. When, as previously stated, the basis, object, purpose, etc. of practice have been stated. Here there are two: the general nature and the individual meanings. The first has two: the object and the practice of combination. The first is, in the context of defining characteristics, what is the object to be attained by a Bodhisattva? What is the means of attainment? What is its fault? By making these the object through hearing and thinking, therefore, the act of experiencing the object of the three knowledges through hearing and thinking is practice, which will be connected below. That is, having determined through hearing and thinking, all white dharmas arise through meditation, therefore it is the action of the agent who possesses the basis of virtuous dharma, that is, possesses the object, and does not start with generosity etc., it is the general practice. The second is, all aspects etc., the four types of Abhisamaya-alankara yoga, each Abhisamaya separately possesses the basis of the six paramitas, that is, the action of the agent who possesses the object is practice.
Chinese
而且，以精勤于六度而使之纯熟的行为，是全方位的修持。精勤于这六度，以寂静之相修习的行为，是顶峰。为了获得这六度的终极能力，与其他的白法相结合，并按次第修习的行为，是究竟之行。这些各自证悟的修习行为，是刹那间的修持。这样看来，这是具有七现观境的行为。法身是行为完全止息的阶段，因此不是行为的对境。一切智是应确立的对境，那么这也成立了吗？并非如此。这是从以境所代表的差别来确立的，而法身是从果的差别而来，这是雪域的般若波罗蜜多大论师所说的，是两大释论的观点。此外，在小注疏中，一般的定义是从“是这样的”到“行为是修持”之间。意思是说，以行为为主的特性。那么，在什么阶段，是进入什么境的行为呢？提到了“三一切智的境”等等，在确立三一切智的阶段，称之为三。所谓“境”，是指所依之境，意思是说，存在于那个阶段。所谓“具有一般的善法所依”，是指不被六度之特殊特性所涵盖，因此以修持作为其所依，即具有所修之义，直到“三一切智的境”为止，是第一个问题的回答。从“一般”等等开始，是第二个问题的回答，从而确定了第一个修持，而第二个修持也是从那里，即从一切相现观等等，所谓“对于四现观”，也是安住于此，即存在于那个阶段。所谓“具有六度所依”，是指具有六度的所修。一般来说，修持善法的行为，以及修持六度的行为，就是修持本身。而这里所列举的四种修持，是在四现观的阶段，修持六度的所修之境。
English
Moreover, the act of diligently cultivating the six perfections to make them proficient is the all-encompassing practice. The act of meditating on these six perfections with a peaceful demeanor is the peak. The act of combining these six perfections with other white dharmas and meditating on them in a sequential manner to attain their ultimate capacity is the final act. The act of meditating to realize each of these individually is the momentary practice. Thus, it is an act that has the sevenfold manifestation as its object. The Dharmakaya is the state where actions have completely ceased, therefore it is not an object of action. All-knowingness is the object to be ascertained, so is that also established? It is not. That is established from the perspective of the object being represented by the difference, while the Dharmakaya is from the perspective of the result, as explained by the great Prajnaparamita master of the snowy lands, which is the view of the two great commentaries. Furthermore, in the minor commentary, the general definition is from "it is thus" to "action is practice." The meaning is that the characteristic is the action that is primarily conduct. So, in what stage, is it the action of entering into what object? Mentioning "the object of the three all-knowingness" and so on, in the stage of establishing the three all-knowingness, it is called the three. The so-called "object" refers to the object of reliance, meaning that it exists in that stage. The so-called "having a general virtuous dharma as a basis" refers to not being encompassed by the special characteristics of the six perfections, therefore using practice as its basis, that is, having the meaning of what is to be practiced, up to "the object of the three all-knowingness," which is the answer to the first question. Starting from "general" and so on, is the answer to the second question, thereby determining the first practice, and the second practice is also from there, that is, from all aspects of manifestation and so on, the so-called "for the four manifestations," is also abiding in this, that is, existing in that stage. The so-called "having the six perfections as a basis" refers to having the object of practice of the six perfections. Generally speaking, the act of practicing virtuous dharmas, and the act of practicing the six perfections, is practice itself. And the four practices listed here are, in the stage of the four manifestations, the object of practice of practicing the six perfections.