Tibetan
མ་དང༌། །རྐུན་པོ་ཕྱུང་ནས་སྒོ་འཕར་སྒོ་ལེགས་་བཅད་པ་ལྟར་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤངས་ཟིན་པའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་གཉིས་སྐྱེའོ། །དེ་ཡང་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་སྐྱེ་བ་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་འགགས་པ་དུས་མཉམ་དུའོ། །དུས་མཉམ་ན་ལམ་གཉིས་སུ་མི་རུང་ཞེ་ན། གཉེན་པོ་སྐྱེ་བ་དང་སྤང་བྱ་འགགས་པ་ལ་ཕྱོགས་པ་དུས་མཉམ་པར་སྟོན་གྱི་དེ་གཉིས་རང་ནི་ལམ་གཉིས་ མིན་ཏེ། སྐྱེ་བ་ལ་ཕྱོགས་པ་མ་འོངས་པ་ཡིན་ལ། བར་ཆད་མེད་ལམ་དངོས་ནི་ད་ལྟར་བ་ཡིན་ཏེ། སྤང་བྱ་སྤོང་བ་ལ་ནུས་པ་དངོས་སུ་འཇུག་པས་སོ། །སྤང་བྱ་འགགས་པ་ལ་ཕྱོགས་པ་ཡང་སྤང་བྱ་ཉིད་ཡིན་པས། རྣམ་གྲོལ་ལམ་མིན་ནོ། །དེས་ན་གཉེན་པོ་སྐྱེས་པའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་དང༌། སྤང་བྱ་འགགས་ཟིན་པའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་ནི་རིམ་པ་ལྟར་གཉེན་པོ་དང་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ། །རྐུན་པོ་ཕྱུང་བ་དང་སྒོ་འཕར་བཅད་པ་ནི། ལམ་གཉིས་ཀྱི་སྤང་བྱ་སྤོང་བའི་དཔེ་ཡིན་གྱི་དེ་གཉིས་དུས་མཉམ་པའི་དཔེར་སྒྲིག་པ་ནི་མི་རུང་སྟེ། མཛོད་འགྲེལ་ལས། གཉིས་ཀྱིས་རྐུན་པོ་འབྱིན་པ་དང་སྒོ་གཅོད་པ་བཞིན་ནོ། ཞེས་བར་ཆད་མེད་ལམ་དང་རྣམ་གྲོལ་ལམ་གྱིས་སྤང་བྱ་སྤོང་ཚུལ་བཤད་པ་ལྟར་དུ་སློབ་དཔོན་འདིས་ཀྱང་མཛད་པས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔ་མ་རྣམས་ཀྱིས་སྤོང་བ་རྣམ་གྲོལ་ལམ་དུ་འདོད་པ་བཀག་ནས་སྤངས་པའི་ཆ་ལ་འཆད་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ནི་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་པས་རྟེན་ཆོས་སྒྲུབ་པར་མི་རུང་བས་སོ། །དེ་སྐྱེས་པའི་འོག་ཏུ་གཉེན་པོ་སྐྱེ་བ་དང་སྤང་བྱ་འགགས་པར་ཞེན་པ་དང་ལྡན་པའི་རྣམ་རྟོག་ཤེས་སྒྲིབ་སྤངས་པའི་སྒྲུབ་པ་སྐྱེའོ། །ཐབས་གང་གིས་སྤོང་ན་སྤང་གཉེན་དེ་དག་མི་དམིགས་པར་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པས་སོ། །དེ་སྐྱེས་པའི་འོག་ཏུ་འཁོར་འདས་ལ་རིམ་པ་བཞིན་འདོར་ལེན་དུ་ཞེན་ནས་མི་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་རང་བཞིན་མེད་རྟོགས་ཀྱི་ཤེས་རབ་དང༌། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཐབས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་ དེ་སྐྱེའོ། །རྒྱུན་མཚན་ནི་སྔོན་གྱི་ཚེ་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ་དང་སྦྱིན་སོགས་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སོ། །དེ་སྐྱེས་པའི་འོག་ཏུ་ཉན་ཐོས་དང་སོགས་པས་རང་རྒྱལ་སོ་སྐྱེ་རྣམས་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཐབས་ཤེས་གཉིས་སྐྱེའོ། །ཐབས་གང་གིས་སྐྱེད་ན། འཁོར་འདས་ལ་མི་གནས་པའི་སྒྲུབ་པ་དེ་སྐྱེས་པས་སོ། །དེ་སྐྱེས་པའི་འོག་ཏུ་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱི་རང་རང་གི་བསམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ལམ་ལ་འགོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གཞན་གྱི་དོན་གོ་རིམ་བཞིན་སྒྲུབ་པ
Chinese
又，如驱逐盗贼后，将门闩闩好一样，生起已断绝不顺品之解脱道二者。即对治品生起与不顺品止息于同时。若同时则不应为二道，答：谓对治生起与所断止息，是指向同时，然彼二者本身非为二道，盖指向生起者乃未来，而无间道真实是现在，以于断除所断上，能力真实作用故。指向所断止息者亦是所断本身，故非解脱道。是故，生起对治之无间道，与所断已止息之解脱道，次第乃对治与断除也。驱逐盗贼与闩好门闩，是二道之所断断除之譬喻，若将彼二者配为同时之譬喻则不应理，如《俱舍论释》云：“如以二者驱逐盗贼与关闭门户。”如是无间道与解脱道宣说断除所断之方式，此论师亦如是造故。是故，先前诸师谓断除为解脱道而遮止，于已断之分上解释是不应理，以彼乃非缘起法故，不应成立为有支法故。彼生起之后，生起具有执着对治生起与所断止息之分别念，断除知障之修证。以何方便断除耶？谓以不缘彼所断与对治，而现证故。彼生起之后，生起于轮回与涅槃次第执着取舍，不执着不住之体性，证悟无自性之智慧，与大悲之方便修证。 常因者，谓往昔发愿与布施等波罗蜜多修证之方便善巧力故。彼生起之后，生起与声闻等及独觉凡夫等不共之法方便与智慧二者。以何方便生起耶？谓以不执着轮回与涅槃之修证生起故。彼生起之后，如应调伏有情之各自心意，安立于三乘道之体性，次第成办利他之事。
English
Moreover, just as after driving out a thief, the door is securely bolted, the two liberation paths that arise after the opposing factors have been abandoned are born. That is, the arising of the antidote and the cessation of the opposing factors occur simultaneously. If it is simultaneous, then it should not be two paths. The answer is that the arising of the antidote and the cessation of what is to be abandoned are shown to be simultaneous, but those two themselves are not two paths. Pointing to arising is the future, and the actual uninterrupted path is the present, because the ability to abandon what is to be abandoned actually takes effect. Pointing to the cessation of what is to be abandoned is also the abandoned itself, so it is not the path of liberation. Therefore, the uninterrupted path of arising antidote and the liberation path of what has been abandoned are, in order, the antidote and abandonment. Driving out the thief and bolting the door are metaphors for abandoning what is to be abandoned on the two paths, but it is not reasonable to arrange those two as metaphors for simultaneity. As the commentary on the Treasury of Knowledge says, "Like driving out a thief and closing the door with two." In this way, the uninterrupted path and the path of liberation explain how to abandon what is to be abandoned, and this teacher also created it in this way. Therefore, it is not reasonable for previous teachers to prevent the abandonment from being regarded as the path of liberation, and to explain it on the part of what has been abandoned, because it is unconditioned and should not be established as a dependent dharma. After that arises, the cultivation of abandoning the cognitive obscurations of conceptual thought, which is attached to the arising of the antidote and the cessation of what is to be abandoned, arises. What means are used to abandon it? It is because they realize that what is to be abandoned and the antidote are not targeted, but are directly realized. After that arises, the wisdom of realizing that there is no inherent nature of the characteristics of non-abiding, clinging to abandoning and taking in order in samsara and nirvana, and the cultivation of the means of great compassion arise. The constant cause is the power of skill in the means of cultivating the perfections of making aspirations and giving in the past. After that arises, the two dharmas of means and wisdom, which are uncommon to the Hearers and the Solitary Buddhas and ordinary beings, arise. What means are used to generate it? It is because the cultivation of non-abiding in samsara and nirvana arises. After that arises, the nature of placing sentient beings on the path of the three vehicles according to their respective thoughts, and accomplishing the benefit of others in order.
Tibetan
་དེ་སྐྱེའོ། །ཐབས་གང་གིས་འགོད་ན་གཞུག་པ་ལ་ལྡེམ་པོར་དགོངས་པ་དང་སོགས་པས་ལྡེམ་དགོངས་ལྷག་མ་གསུམ་དང་དགོངས་པ་བཞིའི་སྒོ་ནས་སོ། །འདིའི་མཐའ་དཔྱད་པ་ལ་གསུམ། དགོངས་ལྡེམ་དགོངས་ཀྱི་ངོ་བོ། དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར། གྲངས་ངེས་གང་ཡིན་བསམས་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དགོངས་པ་དང༌། ལྡེམ་དགོངས་སོ། །དང་པོ་ནི། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། མཉམ་པ་ཉིད་དང་དོན་གཞན་དང༌། །དེ་བཞིན་དུ་ནི་དུས་གཞན་དང༌། །གང་ཟག་གི་ནི་བསམ་པ་ལ། །དགོངས་པ་རྣམ་པ་བཞིར་ཤེས་བྱ། ཞེས་པ་ལྟར་བཞི་ལས། མཉམ་པ་ཉིད་ལ་དགོངས་པ་ནི། ང་ཉིད་དེའི་ཚེ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམ་གཟིགས་སུ་གྱུར་ཏོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མཉམ་པའོ། །དོན་གཞན་ལ་དགོངས་པ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་མ་སྐྱེས་པའོ་ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་མ་ཡིན་པས་སོ། །དུས་གཞན་ ལ་དགོངས་པ་ནི། གང་དག་བདེ་བ་ཅན་དུ་སྐྱེ་བར་སྨོན་ལམ་འདེབས་པ་དེ་དག་དེར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ་ཤི་འཕོས་མ་ཐག་མི་སྐྱེ་ཡང་དུས་གཞན་ནའོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པའོ། །གང་ཟག་གི་བསམ་པ་ལ་དགོངས་པ་ནི། དགེ་རྩ་འགའ་ཞིག་ཁ་ཅིག་ལ་ནི་བསྔགས་ལ། ཆུང་ངུས་ཆོག་ཤེས་པ་ཁ་ཅིག་ལ་ནི་སྨད་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ནི། རྒྱན་ལས། གཞུག་པ་ལྡེམ་པོར་དགོངས་པ་དང༌། །མཚན་ཉིད་ལྡེམ་པོར་དགོངས་པ་གཞན། །གཉེན་པོ་ལྡེམ་པོར་དགོངས་པ་དང༌། །བསྒྱུར་བ་ལྡེམ་པོར་དགོངས་པ་སྟེ། ཞེས་པ་ལྟར་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། ཉན་ཐོས་རྣམས་བསྟན་པ་ལ་གཞུག་པའི་དོན་དུ་སྐྲག་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་གཟུགས་སོགས་ཡོད་པར་བསྟན་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། མཚན་ཉིད་གསུམ་ལ་དགོངས་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་སོགས་སུ་བསྟན་པ་སྟེ། དེ་ཡང་སུམ་ཅུ་པ་ལས། ངོ་བོ་ཉིད་ནི་རྣམ་གསུམ་གྱི། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་རྣམ་གསུམ་ལ། །དགོངས་ནས་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་བསྟན་པ་ཡིན། ཞེས་ཀུན་བརྟགས་རྫས་སུ་མེད་པས་མཚན་ཉིད་དང༌། གཞན་དབང་རང་ལས་མི་སྐྱེའི་གཞན་ལས་སྐྱེ་བས་སྐྱེ་བ་དང༌། ཡོངས་གྲུབ་དམ་པ་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དོན་ནམ་དམིགས་པ་ཡིན་ཞིང་གཞན་དབང་ལས་ལོགས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ལ་དགོངས་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། རྒྱན་ལས། སངས་རྒྱས་ཆོས་ལ་བརྙས་པ་དང༌། །ལེ་ལོ་ཅུང་ཟད་ཆོག་འཛིན་དང༌། །ང་ རྒྱལ་འདོད་ཆགས་སྤྱོད་པ་དང༌། །འགྱོད་དང་མ་ངེས་ལྡོག་པ་ནི། །སེམས་ཅན
Chinese
那会生起。用什么方法安立呢？以对于引入应灵活考虑等，通过灵活考虑剩余三种和四种考虑的方式。这里的结尾考察有三点：考虑灵活考虑的体性，这二者的差别，数量确定是什么的思考。第一点分二：考虑和灵活考虑。第一点是，《现观庄严论》中说： "平等性及异义，如是还有异时，以及有情意乐，当知考虑有四。" 如是四种，对于平等性之考虑是，"我即于彼时成为正等觉佛毗婆尸"这样说，是法身平等。对于异义之考虑是，"一切法无自性，不生"等等这样说，不是字面意思。对于异时之考虑是，"凡是祈愿往生极乐世界者，彼等将往生于彼"这样说，虽然死后立即不生，但考虑在异时。对于有情意乐之考虑是，对于某些善根赞叹，对于知足少欲者则呵责等。第二点是，《现观庄严论》中说： "引入灵活考虑及，体性灵活考虑异，对治灵活考虑及，转变灵活考虑。" 如是四种，第一种是，为了引导声闻众进入教法，为了遣除恐惧而宣说色等存在。第二种是，考虑到三种体性而宣说一切法无自性等，也就是在《三十颂》中说： "自性分为三，于无自性三，考虑一切法，说为无自性。" 意思是，由于遍计所执无实有，是自性；由于依他起非从自生，而是从他生是生；由于圆成实是无分别智慧之义或对境，并且不离依他起，因此考虑到胜义无自性而说为无自性。第三种是，《现观庄严论》中说： "轻蔑佛法及，懈怠少分知足及，我慢贪着行境及，后悔与不定退转是，有情
English
That will arise. By what method is it established? By considering flexibility in introducing, etc., through the remaining three flexible considerations and the four considerations. There are three points to examine at the end here: the nature of considering flexible consideration, the difference between the two, and the consideration of what the definite number is. The first point has two parts: consideration and flexible consideration. The first point is, as stated in the Ornament of the Sutras: "Equality and different meaning, likewise different time, and the intention of beings, know that there are four kinds of consideration." As such, of the four, the consideration of equality is, "I myself became the fully enlightened Buddha Vipashyin at that time," as it is said, which is the equality of the Dharmakaya. The consideration of different meaning is, "All phenomena are without self-nature, unborn," etc., as it is said, which is not the literal meaning. The consideration of different time is, "Those who pray to be born in Sukhavati, they will be born there," as it is said, although they are not born immediately after death, but it is considered to be at a different time. The consideration of the intention of beings is, praising certain roots of virtue, and criticizing those who are content with little, etc. The second point is, as stated in the Ornament: "Introducing flexible consideration and, the nature of flexible consideration is different, the antidote of flexible consideration and, the transformation of flexible consideration." As such, of the four, the first is, in order to guide the Shravakas into the Dharma, to dispel fear, it is taught that form, etc., exists. The second is, considering the three natures, it is taught that all phenomena are without self-nature, etc., that is, in the Thirty Verses it is said: "Self-nature is divided into three, in the three without self-nature, considering all phenomena, it is said to be without self-nature." The meaning is, because the completely imputed is not substantially existent, it is self-nature; because the dependent arising does not arise from itself, but arises from others, it is arising; because the perfectly established is the meaning or object of non-conceptual wisdom, and is not separate from the dependent arising, therefore, considering the ultimate without self-nature, it is said to be without self-nature. The third is, as stated in the Ornament: "Disparaging the Buddha's Dharma and, laziness, a little contentment, and, arrogance, attachment to objects, and, regret and uncertain turning away are, sentient beings