Tibetan
ར་རོ། །དེས་ན་ཐོད་རྒལ་བ་དང་རིམ་གྱིས་པ་གང་ཡང་མིན་པའི་དགེ་འདུན་ནི་དུ་མ་ཞིག་འོང་བར་སྣང་ངོ༌། །གཉིས་པ་ལ་བཞི། རྒྱུན་ཞུགས། ཕྱིར་ འོང༌། ཕྱིར་མི་འོང༌། དགྲ་བཅོམ་མོ། །དང་པོ་ལ་ཞུགས་པ་དང༌། གནས་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། དྲོད་ནས་ལམ་ལ་རྗེས་བཟོད་ཀྱི་བར་ལ་གནས་པའི་ཉན་ཐོས་གང་འདོད་ཉོན་དྲུག་པ་མ་སྤངས་པའོ། །དེ་ལ་དབྱེ་ན་མཐོང་ལམ་གྱི་སྔོན་དུ་སྒོམ་སྤང་གཅིག་ཀྱང་མ་སྤངས་པ་དང༌། གཅིག་ནས་ལྔའི་བར་གང་རུང་སྤངས་པ་གཉིས་སོ། །དང་པོའི་མཚམས་སྦྱོར་ལམ་ནས་འཛིན་པར་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་འདོད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་ལ་འཇུག་པ་གང་ཞེ་ན། གང་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་ལ་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་བཅོ་ལྔ་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་གོ །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་ཡང་འགྲེལ་པས་སྟན་གཅིག་ལ་མཐོང་ལམ་སྐྱེད་ནུས་པའི་སྦྱོར་ལམ་ལ་བཞེད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་སྟན་གཅིག་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་དང་པོའི་འབྲས་བུ་མ་ཐོབ་པའི་བར་དུའོ། ཞེས་སོ། །བྱེ་སྨྲ་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་བཟོད་ནས་དང་པོའི་མཚམས་འཛིན་ཏེ། མཛོད་ལས། དེ་ལ་སྐད་ཅིག་བཅོ་ལྔ་ནི། །མ་མཐོང་མཐོང་ཕྱིར་མཐོང་བའི་ལམ། །དབང་པོ་རྣོ་རྟུལ་དེ་དག་ཏུ། །དད་དང་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་འབྲང་བ། །སྒོམ་པས་སྤང་བྱ་མ་སྤངས་ན། །འབྲས་བུ་དང་པོ་ལ་ཞུགས་པ། །རྣམ་ལྔའི་བར་བཅོམ། ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སྔར་གྱི་སྤངས་པ་དེ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་སྟེང་དུ་བཅུ་དྲུག་པ་ཐོབ་པའི་ཉན་ཐོས་སོ། །དེའི་ཁྱད་པར་ལ་རེ་ལྟར་ཐོགས་ན་ལན་བདུན་པ་དང༌། རིགས་ནས་རིགས་སྐྱེ་གཉིས་སོ། །དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག་འབྲས་གནས་ཙམ་པོའོ། །ཞེས་འདོད་ ཀྱང༌། འགྲེལ་པ་དང་འགྲེལ་བཤད་ལས་སྒོམ་སྤང་གཅིག་ཀྱང་མ་སྤངས་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་པ་སྤོང་བ་ལ་མི་བརྩོན་པར་བཤད་པ་མེད་དོ། །འདི་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་གསུམ་སྟེ། རྟོགས་པ་དང༌། སྤངས་པ་དང༌། སྐྱེ་བའི་ཁྱད་པར་རོ། །དང་པོ་ནི། རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་ལ་གནས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། འདོད་པའི་སྒོམ་སྤང་གཅིག་ཀྱང་མ་སྤངས་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། འདོད་པར་སྐྱེ་བ་བདུན་ལེན་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡང༌། འབྲས་གནས་སྒོམ་སྤང་བྱ་མ་ཟད། །དེ་ལྟར་ཐོགས་ན་ལན་བདུན་པ། ཞེས་པའི་རང་འགྲེལ་ལས་འབྲས་བུ་ལ་གནས་པ་གང་ཞིག་སྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་གཅིག་ཀྱང་མ་སྤངས་པ་དེ་ནི་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་ཡིན་ལ་ཚེ་བདུན་གྱི་བར་དུ་སྐྱེ་བས་ན་ལན་བདུན་པའོ། །ཐམས་ཅད་ནི་མ་ཡིན་པས་རེ་ལྟར་ཐོགས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐ་ཤལ་བའོ། ཞེས་དང༌། བར་སྐབས་སུ་ཡང་འཕགས་པའི་ལམ་མངོན་དུ་བྱེད་ཅིང་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་མི་འདའ་སྟེ། དེ་སྲིད་དུ་སྲིད་པ་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་ལས་ཀྱི་སྟོབས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། རང་འགྲེལ་ལས། གོང་དུ་འཕོ་བ་དེ་དག་བར་སྐབས་སུ་ཡང་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདར་རུང་བར་བལྟའོ། །འོག་མིན་དང་སྲིད་པའི་རྩེ་མོའི་མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་ནི་ཕན་ཆད་དུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་མཆོག་ཏུ་ཐོགས་ན་ལན་བདུན་པ་ཉིད་བཞིན་ནོ། ཞེས་དང་རེ་ལྟར་ཐོགས་ན་ཞེས་པའི་མིང་ཡང་ཕ་ མཐའི་སྐྱེ་བ་བཟུང་བར་སྣང་གི་ཚུན་ཆད་ལེན་ངེས་མིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྤྱིར་རྒྱུན་ཞུགས་རེ་ལྟར་ཐོགས་ན་ལན་བདུན་པ་ལ་སྐྱེ་བ་གཅིག་བླངས་ནས་འདའ་བ་ནས་བདུན་བླངས་ནས་འདའ་བའི་བར་དུ་ཡོད་པས་བདུན་དུ་མ་ངེས་མོད། འོན་ཀྱང་འབྲས་གནས་སྒོམ་སྤང་ཞེས་སོགས་ཀྱི་སྐབས་འདིར་བསྟན་པ་ནི་ལན་བདུན་ལེན་ངེས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་པ་དེ་ལ་སྤྱི་མིང་བཏགས་པ་ཡིན་པས་དེ་ལ་བསམས་ནས་རེ་ལྟར་ཐོགས་ན་ལན་བདུན་པའི་སྐྱེ་བ་ངེས་པར་བྱས་ཏེ། རང་འགྲེལ་ལས། མཆོག་ཏུ་ཐོགས་ན་ལན་བདུན་པ་གཞན་ཡང་ཡོད་མོད་ཀྱི་མ་ངེས་པས་མི་བརྗོད་ཞེས་ལན་བདུན་པ་གཞན་ཡོད་ཀྱང་མ་བརྗོད་པ་ནི་མ་ངེས་པས་ཡིན་ལ་འདིར་ནི་བདུན་ལེན་ངེས་བསྟན་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །སྐྱེ་བ་ལེན་ཚུལ་ཡང་མིའི་རྟེན་ལ་རྒྱུན་ཞུགས་ཐོབ་ན་མིར་ལན་དྲུག་ལྷར་ལན་བདུན་བླངས་ཤིང་མཐར་མིར་སྐྱེས་ནས་འདའ་ལ། ལྷའི་རྟེན་ལ་ཐོབ་ནའང་ལྷར་ལན་དྲུག་དང་མིར་ལན་བདུན་སྐྱེས་ནས་མཐར་ལྷའི་རྟེན་ལ་འདའོ། །དེ་ལྟར་ན་ལྷ་མིའི་སྐྱེ་སྲིད་བཅུ་བཞི་བར་སྲིད་བཅུ་བཞི་སྟེ་ཉེར་བརྒྱད་ལེན་ཀྱང་བདུན་ཚན་དུ་འདྲ་བའི་ཕྱིར་ལན་བདུན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། གནས་བདུན་ལ་མཁས་པའི་དགེ་སློང་དང་ཤིང་འདབ་མ་བདུན་པ་བཞིན་ནོ། །མདོར་ན་སྒོམ་སྤང་གཅིག་ཀྱང་མ་སྤངས་པའི་རྒྱུན་ཞུགས་རིམ་གྱིས་པ་འདོད་པར་སྐྱེ་བ་གཉིས་ལེན་པ་ནི་རེ་ལྟར་ཐོགས་ན་ལན་བདུན་པ་སྤྱི་ཡིན་ལ་ཁྱད་པར་ལན་བདུན་པའི་ངེས་པ་ནི་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །འདི་ཡང་རྩོམ་པ་དང་པོ་ལ་ཡིན་གྱི་ཉོན་མོངས་གཅིག་སྤངས་པ་དང་སྐྱེ་བ་གཅིག་བླངས་ནས་ནི་ མཚན་ཉིད་འཇིག་གོ །གཉིས་པ་ནི། ཁྱད་པར་གསུམ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། འདོད་ཉོན་གསུམ་མམ་བཞི་སྤངས་ལ་ལྔ་པ་མ་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་དང༌། དེའི་གཉེན་པོ་ཟག་མེད་ཀྱི་དབང་པོ་ཐོབ་པའི་རྟོགས་པ་དང༌། འདོད་པའི་ལྷ
Chinese
饶热。因此，既非顿超也非渐次的僧众，看来会有很多。第二（果）有四种：入流果，一来果，不还果，阿罗汉果。第一入流果有入者和住者两种。第一种是：从暖位到道后忍位之间安住的声闻，即尚未断除欲界六品烦恼者。此又可分为两种：一是在见道之前，一座修断烦恼也没有断除的；二是断除了一到五座修断烦恼中的任何一种的。对于第一种的界限，俱舍论认为是从加行道开始算起。如云：“何为趣入入流果？谓与决择分相应，于见道之心刹那十五位安住之补特伽罗。”对此，注释家认为是能于一座上生起见道的加行道。如云：“与决择分相应，从一座起，直至未得初果之间。”分别说部认为是从苦法忍位开始算起第一果的界限。俱舍论云：“彼刹那十五，未见为见故，见道。根利钝彼等，信及法随行。修断未断者，入第一果。断五品间。”第二种是：在具有先前所断除的烦恼的基础上，获得了第十六刹那的声闻。其差别有二：随其所愿，有七次往返者，以及从一类到另一类生者。第一种是：有些人认为仅仅是安住于果位而已。然而，注释和释论中并没有说到除了仅仅是没有断除一座修断烦恼之外，不致力于断除（烦恼）的情况。这也有三种差别：证悟的差别，断除的差别，以及出生的差别。第一种是：安住于入流果。第二种是：没有断除一座欲界修断烦恼。第三种是：在欲界受生七次。如是说：“安住果位，修断未尽。如是若执，七有往返。”此处的自释中说：安住于果位，对于修断所应断的烦恼一座也没有断除，这是入流果，因为要受生七次，所以是七有往返。并非一切都是如此，所以随其所愿。
English
Raro! Therefore, it seems that there will be many sanghas who are neither sudden nor gradual. The second (fruit) has four types: Stream-enterer, Once-returner, Non-returner, and Arhat. The first, the Stream-enterer, has two types: the enterer and the dweller. The first is: a Hearer who abides from the heat stage to the post-acceptance of the path, who has not abandoned the six categories of afflictions of the desire realm. This can be divided into two types: one who has not abandoned even one object to be abandoned by meditation before the path of seeing; and one who has abandoned any one from one to five objects to be abandoned. For the boundary of the first, the Abhidharmasamuccaya considers it to start from the path of joining. As it says: "What is entering the fruit of Stream-enterer? It is the person who abides in the fifteen moments of the mind of the path of seeing, which is in accordance with the part of definite distinction." To this, the commentator considers it to be the path of joining that can generate the path of seeing on one seat. As it says: "In accordance with the part of definite distinction, starting from one seat, until the first fruit is not obtained." The Vaibhashikas consider the boundary of the first fruit to start from the acceptance of the Dharma of suffering. The Abhidharmakosha says: "These fifteen moments, unseen for seeing, the path of seeing. Sharp and dull faculties, those, followers of faith and Dharma. If the object to be abandoned by meditation is not abandoned, entering the first fruit. Destroying between five categories." The second is: a Hearer who has obtained the sixteenth moment on top of having the previously abandoned afflictions. Its distinction has two types: according to one's wish, there are those who return seven times, and those who are born from one class to another. The first is: some consider it to be merely abiding in the fruit. However, the commentary and explanation do not mention that other than merely not abandoning one object to be abandoned by meditation, there is no effort to abandon (afflictions). This also has three distinctions: the distinction of realization, the distinction of abandonment, and the distinction of birth. The first is: abiding in the fruit of Stream-enterer. The second is: not abandoning one object to be abandoned by meditation in the desire realm. The third is: taking seven births in the desire realm. Thus it is said: "Abiding in the fruit, objects to be abandoned by meditation are not exhausted. If one clings to it in this way, there are seven returns." The self-explanation here says: abiding in the fruit, not abandoning even one affliction that should be abandoned by meditation, this is the Stream-enterer, because one will be born seven times, so it is seven returns. Not everything is like this, so according to one's wish.
Chinese
“如是至极”名为一切中最劣者。并且，于中间亦能现证圣道，且不永尽涅槃，故为增长彼时受生之业力。如是说。若彼乃人种也。自释中云：观彼等向上迁转者，于中间亦能永尽涅槃。色究竟天与有顶之边际，乃是此后无有迁转之故，譬如入流者至极，则如七返有。如是，如是至极之名，亦似执取边际之生，乃至未决定取舍之故，若尔？总的来说，入流者如是至极七返有，有一生已度，乃至有七生已度之间，故不决定为七。然于果位修断等之时，此处所说乃是决定取七生之差别者，故于彼作总名，思彼，则决定如是至极七返有之生。自释中云：至极七返有，另有其他，然不决定故不言说，言说另有七返有，然不言说，乃因不决定之故，此处乃说决定取七。生之取舍方式，若于人身得入流果，则于人中取六次，于天中取七次，最终于人中生而度化。若于天身得果，亦于天中取六次，于人中取七次，最终于天身度化。如是，天人受生十四，中有十四，总计取二十八，然以七为单位相同之故，称为七返有，如精通七处之比丘与七叶树一般。总之，对于未断一修断之入流渐次者，欲取二生，乃是如是至极七返有之总称，而七返有之差别已述矣。此亦为最初作者，若断一烦恼，取一生之后，则 体性即坏。第二者，具足三种差别，即断除欲界三或四烦恼，而未断第五之断除，以及彼之对治，获得无漏根之证悟，以及欲界之天。
English
"Thus extreme" is called the worst of all. Moreover, in the meantime, one can also directly realize the noble path and not completely pass into nirvana, so as to increase the power of karma to experience existence at that time. So it is said. If that is a human race. The self-commentary says: Those who move upward should be regarded as being able to completely pass into nirvana in the meantime. The ultimate limit of Akanistha and the peak of existence is because there is no further migration, just like a stream-enterer to the extreme, like the seven rebirths. Thus, the name "thus extreme" also seems to hold the birth of the boundary, and it is not certain to take or give up until then. In general, the stream-enterer is so extreme that there are seven rebirths, from one birth to seven births, so it is not certain to be seven. However, at the time of the fruit position and cultivation, what is said here is the difference between those who are determined to take seven rebirths, so it is given a general name, and thinking about it, it is determined that the birth of the seven rebirths is so extreme. The self-commentary says: There are other seven rebirths to the extreme, but they are not said because they are uncertain. It is said that there are other seven rebirths, but they are not said because they are uncertain. Here it is said that seven are determined to be taken. The way of taking and giving up birth, if one obtains the stream-entry fruit in the human body, then one takes six times in the human world and seven times in the heavens, and finally is born in the human world and passes away. If one obtains the fruit in the heavenly body, one also takes six times in the heavens and seven times in the human world, and finally passes away in the heavenly body. In this way, the birth of gods and humans is fourteen, and the intermediate state is fourteen, a total of twenty-eight, but because the units of seven are the same, it is called seven rebirths, like a monk who is proficient in the seven places and a seven-leaf tree. In short, for the gradual stream-enterer who has not abandoned a single cultivation abandonment, wanting to take two births is the general term for the seven rebirths that are so extreme, and the difference between the seven rebirths has been described. This is also for the first author, if one abandons one affliction and takes one life, then the nature is destroyed. The second is that it has three differences, that is, abandoning the three or four afflictions of the desire realm, but not abandoning the fifth abandonment, and the antidote to it, obtaining the realization of the unwholesome root, and the gods of the desire realm.