Tibetan
་ནི། འདོམས་སོ། །གང་བརྗོད་བྱར་བྱས་པ་ལ་ན། སྒོམ་ལམ་ལའོ། །ཚུལ་ནི། སྒོམ་ལམ་དེས་སྤང་བར་བྱ་བའི་སྒོམ་སྤང་གི་དངོས་པོའི་གཉེན་པོ་ཉིད་དུ་ཐེག་ཆེན་སྒོམ་ལམ་དེ་རྣམ་པར་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་སྟེ་བྱའོ་ཞེས་སྟོན་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །འོ་ན་མཐོང་སྒོམ་གཉིས་སྤང་བྱ་མི་འདྲ་བ་གཉིས་ཀྱི་གཉེན་པོར་སྒོམ་དགོས་ན་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་ཚུལ་གྱི་རྟོགས་པ་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་ཡོད་དམ་ཞེ་ན། མཐོང་ལམ་གྱི་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་ཚུལ་དང་མི་མཐུན་པའི་སྒོམ་ལམ་མཚན་ཉིད་པ་རྣམ་པར་བཞག་པ་ནི་མེད་ཀྱི་བཏགས་པ་བ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་ལམ་དང་སྒོམ་ལམ་དག་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་ཚུལ་ལ་ཐ་དད་པ་སྟེ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྔར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཐོང་ལམ་གྱིས་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པའི་དངོས་པོ་སྟེ་ཆོས་ཉིད་ལས་ཐ་དད་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་གཅིག་པུ་དེ་ཉིད་ལ་དམིགས་ནས་སྒོམ་ལམ་ གྱིས་ཀྱང་གོམས་པར་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་འདུས་བྱས་ལམ་བདེན་དང་འདུས་མ་བྱས་འགོག་བདེན་དག་ངོ་བོ་གཅིག་པ་སྟེ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕན་ཚུན་གཅིག་ལ་གཅིག་མ་ལྟོས་པར་ཐ་དད་པར་གདགས་པར་མི་ནུས་པ་བཞིན་ཞེས་པ་འདི་ཁྱབ་པ་སྔ་མའི་མཐུན་དཔེའོ། །ཡང་ན་དཔེ་འདི་མདོ་ལས་རབ་འབྱོར་འདུས་བྱས་ཀྱི་དབྱིངས་མེད་པར་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་གདགས་པར་མི་ནུས། འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་དབྱིངས་མེད་པར་ཡང་འདུས་བྱས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་གདགས་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་གསུངས་ལ། དེས་སྒོམ་ལམ་དཔེའི་སྒོ་ནས་བསྟན་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་སྦྱར་ཏེ་འདི་ལྟར་འདུས་བྱས་ལམ་དང་འདུས་མ་བྱས་སྤངས་པ་དག་ངོ་བོ་གཅིག་པ་སྟེ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཅིག་ལ་གཅིག་མ་ལྟོས་པར་སོ་སོར་བཞག་མི་ནུས་པ་བཞིན་དུ་སྒོམ་ལམ་ཡང་མཐོང་ལམ་གྱིས་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་གོམས་པ་ལ་བཞག་གི །དེ་ལས་གཞན་ལ་བཞག་ཏུ་མེད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། །འོ་ན་སྤངས་པ་ལ་ཡང་ཁྱད་མེད་དེ། རྟོགས་པ་ལ་ཁྱད་མེད་པས་ཤེ་ན། ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པ་ལ་ཁྱད་མེད་པ་འོན་ཀྱང་མཐོང་ལམ་གྱིས་སྒོམ་སྤང་སྤོང་མི་ནུས་ལ་སྒོམ་ལམ་གྱིས་ནུས་པ་དེ་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་ཆུ་སྔ་ཕྱི་ཁྱད་མེད་ཀྱང་སྔ་མས་དག་པར་བྱེད་མ་ནུས་པ་ཕྱི་མས་དག་པར་བྱེད་ནུས་པ་ལ་དེ་ལྟར་ནུས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དྲིས་ན་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས་སོ་ཞེས་སྨྲ་བ་བཞིན་ནོ། །འདིར་གསེར་གླིང་པས་འདུས་བྱས་ཟག་བཅས་ཀྱི་གཟུགས་སོགས་དང༌། འདུས་ མ་བྱས་ཟག་མེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པ་ལ་འཆད་པ་ནི། འཕགས་པས་འདུས་བྱས་ནི་ལམ་མོ། །འདུས་མ་བྱས་ནི་སྤངས་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ་མ་མཐོང་བ་སྟེ། སློབ་དཔོན་འདིས་ཉི་སྣང་གི་དེ་བཀོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་འཕགས་པས་མཐོང་སྒོམ་གཉིས་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པ་ལ་ཁྱད་མེད་པར་བཤད་པ་དེའི་རྗེས་སུ་སློབ་དཔོན་གྱིས་འབྲངས་ནས་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྟོགས་པ་ལ་ཁྱད་མེད་པར་གསུངས་ཏེ། མདོར་ན་སློབ་དཔོན་དང་འཕགས་པས་ས་བཅུའི་མཉམ་གཞག་གི་རྟོགས་ཚུལ་ལ་ཁྱད་མེད་པར་བཞེད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་གདམས་ངག་གི་བརྗོད་བྱ་བཅུར་གྲངས་ངེས་ཞེ་ན། བཅུ་པོ་འདི་ཙམ་ཁོ་ནས་གང་ཟག་གཅིག་འཚང་རྒྱ་བའི་བཞེད་དོན་ཐམས་ཅད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་འགྱུར་བས་ན་གདམས་ངག་གི་བརྗོད་བྱ་ནི་བཅུར་ངེས་སོ། །དེ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། སྤྱིར་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་དོན་སྒྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་རང་གི་ངོ་བོ། དམིགས་ཡུལ། རྟེན། སྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་སྟེ་བཞིར་ངེས་ལ་དེ་ཡང་སྔར་བཤད་པའི་ཚུལ་དེ་ལྟར་བྱས་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་སེམས་དེས་འཕངས་པ་སྟེ་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་དཀར་ཆོས་མཐའ་དག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་རྫོགས་པར་འདོད་པས་ཤེར་ཕྱིན་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་སྒྲུབ་པ་ལ་དེའི་སྒྲུབ་ཚུལ་གྱི་རྣམ་པ་གང་སྙམ་པ་ལ། བདག་གཉིས་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྒྲུབ་པའི་རྣམ་པ་བསྟན་ཏོ། །སྒྲུབ་པ་དེའི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་སྙམ་པ་ལ་འཕགས་པའི་སོགས་སོ། །སྒྲུབ་པའི་རྟེན་གང་ ཡིན་སྙམ་པ་ལ་སྐྱབས་སོགས་སོ། །རྒྱུ་ལ་གཉིས་ལས་འགལ་རྐྱེན་སྤོང་བའི་རྒྱུ་ལ་གསུམ་ལས། བྱ་བ་ངན་ཞེན་གྱི་ལེ་ལོ་སྤོང་བ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཁྱད་པར་སོགས་སོ། །སྒྱིད་ལུག་ནས་ལམ་ལ་ལྡོག་པའི་ལེ་ལོ་སྤོང་བ་ལ་མི་ལྡོག་སོགས་སོ། །ཞུམ་པའི་ལེ་ལོ་བདག་ཉིད་བརྙས་ནས་ཐེག་དམན་དུ་འཇུག་པ་སྤོང་བ་ལ་ཐེག་པ་གཞན་དུ་སོགས་སོ། །མཐུན་རྐྱེན་སྒྲུབ་པ་ལ་གསུམ་ལས། སྤང་བླང་རང་གིས་ཤེས་པས་གཞན་གྱི་སོགས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་རེ་རེ་ཞིང་མངོན་ཤེས་ཀྱིས་ཟིན་པས་ཚོགས་འབད་མེད་དུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་རྣམ་མཁྱེན་སོགས་སོ། །མཐོང་སྤང་མཐར་ཐུག་པ་སྟེ་མ་ལུས་པར་སྤོང་བའི་རྒྱུ་མཐོང་ལམ་དང་སྒོམ་སྤང་མཐར་ཐུག་པར་སྤོང་བའི་རྒྱུ་སྒོམ་ལམ་ཡིན་ལ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གདམས་ངག་གི་སྐབས་སུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་མ་འདས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་མཐར་ཐུག་པའི་རྒྱུ་ཞེས་འཆད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། མཚོན་བྱེད་དཔེ་དང༌། མཚོན་བྱ་དོན་གྱི་དགེ་འདུན་ནོ། །དང་པོ
Chinese
是。应如是行持。于何所应言说者，乃于修道也。其理者，谓以彼修道能为所应断除之修断事物之对治，即以大乘修道如是修习之理而示现之。若尔，见道与修道二者，须修习为所断不同二者之对治，则彼二者之法性证悟之证悟上，亦有差别耶？曰：安立与见道之法性证悟之理不相符之修道体性者，乃是无有之假立者也。谓见道与修道，于法性证悟之理上，是无有他异，即无差别之故也。谓如前所说，见道所现证之事物，即与法性无有他异之唯一法性，即缘彼而修道亦唯是串习之故也。譬如，有为道谛与无为灭谛二者，体性是一，即以非为他异之故，不待互相观待而不能安立为他异，如是者，此是前遍之随顺譬喻也。又，此譬喻经中云：饶益，无有为之界，不能安立为无为之界；无有无为之界，亦不能安立为有为之界。如是说已，即应以彼修道由譬喻门显示之理而合之，如是，有为道与无为断除二者，体性是一，即以非为他异之故，不待一者观待一者而不能各别安立，如是，修道亦安立于见道所见之彼，串习上。是说不能安立于彼之外也。若尔，断除上亦无有差别，以于证悟上无有差别耶？曰：虽于法性证悟上无有差别，然见道不能断除修断，而修道能断除者，是缘起法性所成之故也。譬如，前后之水虽无差别，然前者不能作清净，后者能作清净，若问如是能作之理由，则如是说乃是事物之法性也。于此，金洲大师说，有为有漏之色等，与无为无漏之
English
It is. It should be practiced in this way. What should be said is the path of meditation. The reason is that the Mahayana path of meditation is practiced as the antidote to the objects of abandonment of meditation, and it is shown in this way. If so, if the two paths of seeing and meditation need to be practiced as antidotes to the two different objects of abandonment, then is there also a difference in the realization of the nature of the two? Answer: Establishing the nature of the path of meditation that does not conform to the way of realizing the nature of the path of seeing is an unfounded fabrication. That is, the path of seeing and the path of meditation are not different in the way of realizing the nature, that is, there is no difference. That is, as mentioned earlier, the object manifested by the path of seeing, that is, the only nature that is not different from the nature, is the only nature that is focused on, and the path of meditation is only familiar with it. For example, the truth of the path of conditioned phenomena and the truth of the cessation of unconditioned phenomena are the same in nature, that is, because they are not different, they cannot be established as different without relying on each other. This is a consistent metaphor for the previous pervasion. Also, this metaphor is mentioned in the sutra: "Rapi, without the realm of conditioned phenomena, it is impossible to establish the realm of unconditioned phenomena; without the realm of unconditioned phenomena, it is also impossible to establish the realm of conditioned phenomena." Having said this, it should be combined with the reason why the path of meditation is shown through the door of metaphor, such as the path of conditioned phenomena and the abandonment of unconditioned phenomena are the same in nature, that is, because they are not different, they cannot be established separately without relying on each other. Similarly, the path of meditation is also established on the familiarity of what is seen by the path of seeing. It is said that it cannot be established outside of it. If so, there is no difference in abandonment, because there is no difference in realization? Answer: Although there is no difference in the realization of the nature, the path of seeing cannot abandon the abandonment of meditation, but the path of meditation can abandon it, because it is established by the nature of dependent origination. For example, although the water before and after is no different, the former cannot purify, but the latter can purify. If you ask the reason for being able to do so, it is said that it is the nature of things. Here, Serlingpa said that the form of conditioned contaminated phenomena, etc., and the unconditioned uncontaminated
Chinese
关于戒律等方面的阐述是：圣者说“有为是道，无为是舍弃”，这是没有见到的，因为这位论师引用了日光论的观点。这样，圣者说见道和修道在证悟法性上没有差别，论师也随之认为这二者的证悟没有差别。总之，论师和圣者认为十地等持的证悟方式没有差别。第三，为什么诀窍的所诠是十个确定的数字呢？因为仅仅这十个就能使一个人成佛的意愿全部圆满，所以诀窍的所诠确定为十个。这是怎么样的呢？一般来说，为了实现暂时和究竟的利益，有四个确定的要素：修法本身的体性、目标、所依、修法的因。如果按照前面所说的道理来做，菩提心和由菩提心所引发的一切善法，其体性都圆满，因此要学习般若波罗蜜多。那么，在实现这个意义时，修持的方式是什么呢？通过不执着二我的方式来展示修持的方式。那么，修持的目标是什么呢？是圣者等。那么，修持的所依是什么呢？是皈依等。在因方面，有两类，从消除违缘的因方面来说，有三类：为了消除对恶行的执着和懈怠，有特别的修持等。为了消除因懒惰而从道上退转，有不退转等。为了消除因沮丧而轻视自己并进入小乘，有进入其他乘等。在成就顺缘方面，有三类：因为自己知道取舍，所以有其他的等等。在成就菩提的每个阶段，都被现证所摄持，因此毫不费力地圆满资粮，这就是现观等等。断见所断的究竟，也就是完全断除的因是见道，断修所断的究竟，也就是完全断除的因是修道，而这些都在诀窍的场合中被阐述。有些人说，超越世间和不超越世间的修持是究竟的因。第二部分有两个方面：象征性的比喻和所象征的实际僧伽。第一
English
The explanation regarding discipline and so on is: It is not seen that the noble one said, "Conditioned is the path, unconditioned is abandonment," because this teacher quoted the view of the Sunlight Treatise. Thus, the noble one said that there is no difference between the path of seeing and the path of meditation in realizing the nature of reality, and the teacher followed this by saying that there is no difference in the realization of these two. In short, the teacher and the noble one believe that there is no difference in the way of realizing the samadhi of the ten grounds. Third, why is the object of instruction of the pith instructions fixed at ten? Because only these ten can completely fulfill all the intentions of a person to attain Buddhahood, therefore the object of instruction of the pith instructions is fixed at ten. How is that? In general, in order to achieve temporary and ultimate benefits, there are four definite elements: the nature of the practice itself, the goal, the basis, and the cause of the practice. If done according to the method described earlier, the mind of enlightenment and all the virtuous dharmas generated by that mind, their nature is complete, therefore one should study the Prajnaparamita. So, when realizing this meaning, what is the manner of the practice? The manner of practice is shown through the method of not clinging to the two selves. Then, what is the goal of the practice? It is the noble ones, etc. Then, what is the basis of the practice? It is refuge, etc. In terms of cause, there are two types. From the aspect of the cause of eliminating obstacles, there are three types: To eliminate attachment to bad deeds and laziness, there are special practices, etc. To eliminate turning away from the path due to laziness, there is non-regression, etc. To eliminate discouragement, despising oneself, and entering the Hinayana, there is entering other vehicles, etc. In terms of accomplishing favorable conditions, there are three types: Because one knows what to accept and reject, there are others, etc. In each stage of accomplishing enlightenment, it is grasped by direct perception, so the accumulations are effortlessly completed, this is omniscience, etc. The ultimate abandonment of what is to be abandoned by seeing, that is, the cause of completely abandoning is the path of seeing, and the ultimate abandonment of what is to be abandoned by meditation, that is, the cause of completely abandoning is the path of meditation, and all of these are explained in the context of the pith instructions. Some say that the practice that transcends the world and does not transcend the world is the ultimate cause. The second part has two aspects: the symbolic metaphor and the actual Sangha that is symbolized. The first