Tibetan
་ཆུབ་ལ་དམིགས་པའི་ཡུལ་ཁྱད་ཅན་དུ་སྣང་བར་སྐྱེ་བ་ཞིག་སེམས་བསྐྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ་སྟེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གཉིས། རྒྱུ་མིང་འབྲས་བུ་དང༌། གྲོགས་མིང་གྲོགས་ཅན་ལ་བཏགས་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདོད་པ་སེམས་བྱུང་ཡིན་པས་སེམས་བསྐྱེད་མིན་པར་ཐལ་བ་བདེན་མོད་ཀྱི་སྟེ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཡང་དག་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད་ཅེས་པ་ཅི་ཞེ་ན། འདོད་པ་སེམས་བསྐྱེད་མིན་པ་འོན་ཀྱང་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་འདིར་དེའི་མིང་གིས་སེམས་བསྐྱེད་ལ་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཙམ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ པས་སེམས་བྱུང་སེམས་བསྐྱེད་དུ་ཐལ་བའི་ཉེས་པ་མེད་དོ། །དངོས་མིན་བཞིན་དུ་འདོགས་པ་ལ་ནི་ཆོས་གསུམ་ཚང་དགོས་པས། ཆོས་གསུམ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལ་གསུམ་ལས་འདོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། འདྲ་བ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་པ་མི་བླུན་པོ་ལ་བ་ལང་དུ་བརྗོད་པ་ལྟ་བུ་དང༌། འབྲེལ་བ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་པ་ལ་གསུམ། ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་ཅན་དང༌། བརྗོད་བྱ་དང་རྗོད་བྱེད་དང༌། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་འབྲེལ་པའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི་རས་ཡུག་གི་ཕྱོགས་གཅིག་ཚིག་པ་ལ་རས་ཡུག་ཚིག་ཅེས་པ་དང༌། གཉིས་པ་ནི་ཤེར་ཕྱིན་བརྗོད་བྱར་སྟོན་པའི་མདོ་ལ་ཤེར་ཕྱིན་ཞེས་པ་དང༌། གསུམ་པ་ལ་ཡང་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་དང་འབྲས་བུ་ལ་རྒྱུའི་མིང་གིས་བཏགས་པ་གཉིས་སོ། །དང་པོ་ནི། ལོ་མ་ལ་ཚོད་མ་ཞེས་དང༌། གཉིས་པ་ནི། ད་ལྟར་གྱི་བདེ་སྡུག་ལ་སྔོན་གྱི་ལས་ཞེས་བརྗོད་པ་ལྟ་བུ་རྣམས་ལས་འདིར་ནི་ཕྱི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་འགྲོ་བ་མགོན་མེད་པ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱ་མཚོར་ནུབ་པ་ལ་དམིགས་ནས་དེ་དག་འདོན་པར་འདོད་པའི་བསམ་པ་དགེ་བའི་ཆོས་གཞན་དོན་ལ་འདུན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་དོན་དུ་གཉེར་བའི་འདུན་པ་ཡོད་ན་དེ་རྒྱུར་ཡོད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་དག་གི་ཕྱིར་དུ་འཚང་རྒྱ་བར་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དེ་སྐྱེ་བས་ན་རྒྱུ་འདོད་པས་འབྲས་བུ་སེམས་བསྐྱེད་ལ་བཏགས་ནས་བསྟན་ནོ། །བཏགས་པའི་དགོས་པ་ནི། འདུན་པ་རྒྱུར་ཡོད་ན་སེམས་བསྐྱེད་སྐྱེ་བ་དེ་ལྟར་གཞན་དོན་དང་བྱང་ཆུབ་ལ་འདུན་ཞིང་དོན་དུ་གཉེར་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དགེ་བའི་ ཆོས་ཐམས་ཅད་འཕེལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཏགས་ཏེ་འདུན་པ་དང་པོའི་རྒྱུར་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་ནི། སེམས་བསྐྱེད་ནི་འདོད་པ་དངོས་མ་ཡིན་ཏེ་སེམས་ཡིན་པས་སོ་ཞེས་སྦྱར་ཏེ། དེ་ནི་བདེན་མོད་ཀྱིས་བསྟན་པར་ཡང་རུང་ངོ༌། །གཉིས་པ་ནི། ལན་གྱི་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ
Chinese
如果说，生起一种观照菩提的特殊对境而显现的心，不是发心吗？因为是发心。第二，分二：以因之名施设于果，以友之名施设于有友。第一：欲是心所，因此成为发心不成立，虽然是真实的，但是是欲。那么，什么是“欲求圆满正等菩提”呢？虽然欲不是发心，但在定义的场合，仅仅依靠以它的名称近似施设于发心，因此没有成为心所是发心的过失。对于不像实物一样施设，则必须具备三种法。三种法是什么呢？在此，三种施设的理由是：以相似为理由，就像说愚笨的人是牛一样；以关联为理由，有三种：部分和整体，所说和能说，因和果相关联。其中，第一个就像布匹的一侧烧焦了，就说布匹烧焦了；第二个就像宣说般若波罗蜜多的经，就说是般若波罗蜜多；第三个也分两种，以因之名施设于果，以果之名施设于因。第一个就像说树叶是蔬菜；第二个就像说现在的苦乐是过去的业，这些之中，这里是后者。也就是说，观照无依无靠的众生沉溺于痛苦的海洋，想要救度他们的想法，具有善良的法，希求利他之事的特征，如果具有成办意义的希求，那么依靠它作为因，为了他们的缘故，想要成佛的果，生起菩提心，因此以因欲施设于果发心而显示。施设的必要是：如果希求作为因存在，那么发心就会生起，像这样对于利他和菩提希求并且成办意义的菩提萨埵的善良之法全部都会增长，为了知晓这个缘故而施设，是为了知晓希求是最初的因。对于实物的妨害是：发心不是真实的欲，因为是心，这样结合。那是真实的，但是也可以显示。第二是：回答的一种方式。
English
If it is said that the arising of a mind that appears as a special object focusing on enlightenment is not the generation of bodhicitta, then why is it? Because it is the generation of bodhicitta. Secondly, there are two: the name of the cause is attributed to the effect, and the name of the friend is attributed to the one with a friend. The first is: desire is a mental factor, therefore it is true that it is not established as bodhicitta, but it is desire. Then, what is meant by "desiring perfect and complete enlightenment"? Although desire is not bodhicitta, in the context of the definition, it relies only on the fact that it is closely attributed to bodhicitta by its name, therefore there is no fault of becoming a mental factor as bodhicitta. For attribution that is not like a real thing, three dharmas must be complete. What are the three dharmas? Here, the reasons for the three attributions are: similarity is taken as the reason, like saying a foolish person is an ox; there are three types of connection as the reason: part and whole, object to be expressed and expressing, and cause and effect are connected. Among them, the first is like saying that one side of a cloth is burned, so the cloth is burned; the second is like saying that the sutra that shows the object to be expressed of the Prajnaparamita is the Prajnaparamita; the third is also divided into two, the name of the cause is attributed to the effect, and the name of the effect is attributed to the cause. The first is like saying that leaves are vegetables; the second is like saying that the present happiness and suffering are past karma, among these, this is the latter. That is, focusing on the helpless beings drowning in the ocean of suffering, the thought of wanting to liberate them, having the characteristic of virtuous dharma, the desire to seek the meaning of benefiting others, if there is a desire to accomplish the meaning, then relying on it as the cause, for their sake, the fruit of wanting to attain Buddhahood, the generation of bodhicitta arises, therefore the cause desire is attributed to the effect bodhicitta and shown. The necessity of attribution is: if desire exists as the cause, then bodhicitta will arise, like this, all the virtuous dharmas of the Bodhisattva who desires and accomplishes the meaning of benefiting others and enlightenment will increase, it is attributed for the sake of knowing this, it is for the sake of knowing that desire is the initial cause. The harm to the real thing is: bodhicitta is not a real desire, because it is mind, thus combined. That is true, but it can also be shown. The second is: one way of answering.
Tibetan
་ན་སྨོན་ལམ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་ལ་ནི་སྨོན་ལམ་དེའི་སྒྲར་བཏགས་ནས་བསྟན་ནོ། །སྨོན་ལམ་དེ་ཡང་ཅི་འདྲ་བ་ཞེ་ན། སྨོན་ལམ་ནི་དོན་དུ་གཉེར་བ་སྟེ་དེ་ཡང་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད་པ་ཉིད་དོ། །བཏགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། སེམས་བསྐྱེད་པའི་གནས་སྐབས་ན་གྲོགས་དོན་གཉེར་གྱི་འདུན་པ་དེ་གཙོ་བོ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེད་པ་དང་སྐྱེས་ཟིན་འཕེལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་ན་རྒྱལ་པོ་འཁོར་བཅས་འགྲོ་བ་ན་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་རྒྱལ་པོ་གཤེགས་སོ་ཞེས་ཟེར་གྱི་འཁོར་མི་སྨོས་པ་བཞིན་ནོ། །རྒྱུ་མཚན་འདི་ནི་འགྲེལ་པ་གཉིས་ཀའི་དགོངས་པའོ། །བཏགས་པའི་དགོས་པ་ནི། སྨོན་ལམ་དང་སེམས་བསྐྱེད་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པ་དེ་ལྟར་ན་བྱང་སེམས་རྣམས་ལ་སྨོན་ལམ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་དེ་སྐྱེའོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གདགས་ཆོས་གཉིས་ལས་རྒྱུར་གྱུར་པའི་འདུན་པ་ནི་གཞན་དོན་ལ་དམིགས་པ་གཞན་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་འདོད་ཙམ་ཡིན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ལ་མི་དམིགས་ཏེ། དེ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་དང་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་པས་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་ སྔར་འབྱུང་དགོས་པས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་གཉིས་མཚུངས་ལྡན་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་པས་དུས་མཉམ་མོ་ཞེ་ན། དེ་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟ་ན་ལན་འོག་མ་དང་ཁྱད་མེད་དུ་འགྱུར་བས་སོ། །གལ་ཏེ་འདུན་པ་དེ་གཞན་ཆེད་དུ་བྱང་ཆུབ་ལ་དམིགས་པར་གསུངས་པ་ཉིད་རྩོད་གཞི་ཡིན་པས་རྒྱུ་འདུན་པས་བྱང་ཆུབ་ལ་དམིགས་སོ་ཞེ་ན། རྒོལ་བའི་བསམ་པ་ནི་འདོད་པར་བཤད་པ་ལ་དེ་ཡིན་ན་སེམས་བྱུང་ཡིན་པས་སེམས་བསྐྱེད་དང་འགལ་སྙམ་པ་ཡིན་གྱི། ཡུལ་གཞན་དོན་དང་བྱང་ཆུབ་ལ་འདུན་ན་སེམས་བྱུང་དང་ཡུལ་གཞན་ལ་འདུན་ན་སེམས་བྱུང་མིན་པར་རྩོད་པ་མིན་ནོ། །བཏགས་ཆོས་གཉིས་པ་ནི་གྲོགས་སུ་གྱུར་པའི་སྨོན་ལམ་སྟེ། དེ་ནི་གཞན་ཆེད་དུ་རྫོགས་བྱང་ལ་དམིགས་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་རྩོད་ལན་འདི་གཉིས་ཀས་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྫས་ཐ་དད་པར་འདོད་པར་སྣང་ཞིང་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་འཕགས་ཡུལ་གྱི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་དུ་མས་ཀྱང་དེ་ལྟར་བཀྲལ་ལོ། །ཚུལ་འདི་ལ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དུ་མ་ཞིག་ཡོད་མོད་ཡི་གེ་མངས་པས་འཇིགས་ནས་མ་བྲིས་སོ། །ཚིག་གསལ་ལས། སེམས་བསྐྱེད་དེ་འདུན་པ་དང་སྙིང་རྗེ་གཉིས་དང་མཚུངས་ལྡན་ཡིན་བཞིན་དུ་འདུན་པ་ཉིད་དང་མཚུངས་ལྡན་དུ་བཤད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཞེས་པའི་ལན་དུ་འཆད་པ་ནི་དགོངས་པར་མི་སྣང༌། གཉིས་
Chinese
那麼，與那個願望一同使用的發心，就以那個願望的聲音來命名並顯示了。那個願望又是怎樣的呢？願望是追求目的，也就是想要真正圓滿的菩提。命名的理由是：在發心的階段，以追求利益的意願為主。因為它能使未生起的發心生起，已生起的發心增長。這就像世間的國王與眷屬同行時，因為國王是主要的，所以說國王駕崩了，而不提眷屬一樣。這個理由是兩個注釋的共同觀點。命名的必要是：願望和發心一同使用，這樣菩薩們就會知道生起了具有願望的心。這樣，在兩種假立的法中，作為原因的意願，是緣著他人的利益，僅僅是希望他人脫離痛苦，而不是緣著菩提。因為這是發心的因果，所以必須在發心之前產生。如果說這兩者是同時具備的因果，所以是同時的，那是不合理的。如果是這樣，就和後面的回答沒有區別了。如果說所說的意願是為了他人而緣著菩提，這本身就是爭論的焦點，所以原因的意願是緣著菩提的，那麼反駁者的想法是，如果說是意願，那麼它就是心所，所以認為與發心相矛盾。並不是爭論說，如果意願的對象是為了他人和菩提，那麼它就是心所，如果意願的對象是他人，那麼它就不是心所。第二種假立的法是作為助伴的願望，那是為了他人而緣著圓滿菩提。這樣，這兩個爭論的回答都似乎認為心和心所是實體不同的，而且無著兄弟等印度的大車論師們也是這樣解釋的。對於這種觀點，也有很多要說的，但因為害怕文字太多，所以沒有寫。在《釋論》中說：發心與意願和慈悲二者同時具備，為什麼只說與意願同時具備的理由是什麼呢？對於這個問題的回答，似乎不符合原意。二
English
So, the generation of bodhicitta that is used together with that aspiration is named and shown by the sound of that aspiration. What is that aspiration like? Aspiration is to pursue a goal, which is the desire for perfect and complete enlightenment. The reason for the naming is that at the stage of generating bodhicitta, the desire to pursue benefit is the main thing. Because it causes the unarisen bodhicitta to arise and the arisen to increase. This is like in the world, when a king travels with his entourage, because the king is the main one, it is said that the king has passed away, without mentioning the entourage. This reason is the common view of both commentaries. The necessity of the naming is: aspiration and bodhicitta are used together, so that bodhisattvas will know that the mind with aspiration has arisen. Thus, among the two imputed dharmas, the desire that is the cause is focused on the benefit of others, merely wishing others to be free from suffering, and not focused on bodhi. Because this is the cause and effect of bodhicitta, it must arise before bodhicitta. If it is said that these two are simultaneous cause and effect, so they are simultaneous, that is not reasonable. If that is the case, it will be no different from the following answer. If it is said that the stated intention is to focus on bodhi for the sake of others, this itself is the focus of the dispute, so the intention of the cause is to focus on bodhi, then the opponent's thought is that if it is said to be intention, then it is a mental factor, so it is thought to be contradictory to bodhicitta. It is not a dispute that if the object of intention is for the sake of others and bodhi, then it is a mental factor, and if the object of intention is others, then it is not a mental factor. The second imputed dharma is the aspiration that is the helper, which is to focus on perfect bodhi for the sake of others. Thus, both of these disputed answers seem to think that mind and mental factors are different entities, and many great chariot masters of India, such as the brothers Asanga, have also explained it that way. There are many things to be said about this view, but I have not written them for fear of too many words. In the Clear Words, it says: Bodhicitta is simultaneously possessed of both intention and compassion, why is it said to be simultaneously possessed of intention alone? The answer to this question does not seem to be in accordance with the original intention. Two