Tibetan
ས་སེམས་བསྐྱེད་པར་གསུངས་པ་ལྟར་ཡིན་པས་སོ་ཐར་རྟེན་དུ་དང༌། མི་ཁོམ་པ་ཐམས་ཅད་བྲལ་བ་དགོས་པ་མིན་ནོ། །སེམས་རྟེན་ནི། རྒྱལ་བ་ལ་དམིགས་པའི་དད་པ། སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ། བྱང་སེམས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་ཐོས་པ་དང་གསུམ་ཡིན་ཏེ། དཀོན་མཆོག་སྒྲོན་མེར། རྒྱལ་དང་རྒྱལ་བའི་ཆོས་ལ་དད་གྱུར་ཅིང༌། །རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ལ་དད་བྱེད་པ། །བྱང་ཆུབ་བླ་ན་མེད་ལ་དད་གྱུར་ནས། །སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་སེམས་སྐྱེའོ། ཞེས་དང༌། རྒྱན་ལས། དེའི་རྩ་བ་སྙིང་རྗེར་འདོད། ཅེས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། མཚན་གཞི། མཚན་ཉིད། རབ་དབྱེའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སློབ་དཔོན་གཞན་དང༌། བསྟན་བཅོས་འདི་ཡི་འགྲེལ་བྱེད་ཀྱི་ལུགས་སོ། །དང་པོ་ནི། བྱང་སར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སྨོན་ལམ་གྱི་མཆོག་ནི་སེམས་བསྐྱེད་པའོ་ཞེས་འབྱུང་བས་ཐོགས་མེད་ཀྱི་བཞེད་པས་སྨོན་ལམ་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་ངོ་བོར་བཞེད་ཅིང༌། རྒྱན་འགྲེལ་ལས། ཡོན་ཏན་གསུམ་དང་གཉིས་ལ་དམིགས་པ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་པ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སེམས་པ་སྟེ། ཞེས་པའི་འགྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དབྱིག་གཉེན་ནི་ངོ་བོ་སེམས་པ་ལ་བཞེད་དོ། །རྒྱན་ལས། བརྟན་པ་རྣམས་ཀྱི་སྨོན་ལམ་ནི། །སེམས་པ་འདུན་དང་ བཅས་པ་སྟེ། ཞེས་གྲོགས་འདུན་པ་དང་བཅས་པའི་སེམས་པ་ལ་སྨོན་ལམ་དུ་གསུངས་པས་སྐུ་མཆེད་དགོངས་པ་གཅིག་ཏུ་འདུག་སྙམ་མོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། འཕགས་པ་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པ་དང༌། དེ་དང་མི་མཐུན་པའི་ལུགས་སོ། །དང་པོ་ནི་འཕགས་པས། སེམས་བསྐྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སེམས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྟེ་རྣམ་པར་རིག་པའོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་གང་ཡིན་ཞེ་ན་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྟེ་དཀར་པོའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་པ་ནི་དེ་ལ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྐྱེད་པ་ཞེས་སྨོས་པས་ནི་མ་བསྐྱེད་པ་སྐྱེད་པར་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་སེམས་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་ཆོས་ལ་དང་པོའི་མཚམས་ཀྱི་དངོས་པོ་བསྟན་པའི་དོན་དུའོ་ཞེས་སེམས་དང་བསྐྱེད་པའི་དོན་བཤད་ནས། སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་ཁ་ཕྱིར་བལྟས་འབའ་ཞིག་ཡིན་པ་དང༌། ཀུན་གཞི་དང་ཉོན་ཡིད་ལུང་མ་བསྟན་ཡིན་པ་ལ་དགོངས་ནས་དེ་དག་ལ་མ་བཞག་པར་དཀར་ཆོས་ཀུན་གྱི་རྟེན་དུ་རུང་བ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ལ་མཚན་གཞིར་བཤད་དོ། གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་འདོད་པ་སེམས་བསྐྱེད་དུ་བཤད་པ་ལ་རྩོད་པ་བཀོད་ནས་འདོད་པས་སེམས་བསྐྱེད་ལ་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་དངོས་མིན་པར་གསུངས་སོ
Chinese
如所说生起意乐，故需别解脱为所依，并非必须断绝一切无暇。心的所依是：缘于胜者的信心，缘于众生的悲悯，听闻菩萨的利益这三者。如《宝灯经》云：“信奉诸佛及佛法，信奉佛子之行持，信奉无上之菩提，生起大丈夫之心。”又如《庄严经论》云：“其根本为悲悯。”如是。第二，分三：本体、定义、分类。第一，分二：其他论师，以及此论的注释者的观点。第一，在《瑜伽师地论》中说：“菩萨们发愿的殊胜是发心。”因此，无著的观点是发愿是发心的体性。在《庄严经论释》中说：“具有缘于三种功德和两种的作意是发心。”即菩萨的作意。因为在注释中出现，因此世亲认为是作意。在《庄严经论》中说：“稳固者之发愿，乃具意乐之作意。”因为说具有友伴意乐的作意是发愿，所以认为兄弟俩观点一致。第二，分二：圣者及其随行者，以及与之不符的观点。第一，圣者说：“所谓发心，心即是识，即是了别。何为了别？即是意的了别，因为缘于一切白法，故于彼存在。所谓生起，即是知晓未生起者生起，因此，心所了知的法，是为了显示最初界限之事物之义。”解释了心和生起的含义后，考虑到五根识仅仅是向外看，以及阿赖耶识和烦恼意是无记，因此没有安立在它们之上，而是将堪为一切白法之所依的意之了别作为本体来解释。此外，对于将欲菩提之心说成是发心，提出了辩论，并说欲仅仅是假借了发心之名，并非真实。
English
As it is said that generating the intention is like that, therefore, individual liberation is needed as a basis, and it is not necessary to abandon all inabilities. The basis of mind is: faith in the Victorious One, compassion for sentient beings, and hearing the benefits of the Bodhisattva, these three. As the Jewel Lamp Sutra says: "Having faith in the Buddhas and the Dharma of the Buddhas, Having faith in the conduct of the Buddha's sons, Having faith in the unsurpassed Bodhi, The minds of great beings arise." Also, as the Ornament says: "Its root is considered compassion." Like that. Second, there are three: the basis, the definition, and the classification. First, there are two: other teachers, and the system of the commentators of this treatise. First, in the Bodhisattva Grounds, it says, "The supreme aspiration of the Bodhisattvas is the generation of the mind." Therefore, according to Asanga, aspiration is considered the nature of the generation of the mind. In the Ornament Commentary, it says, "The thought that possesses the three qualities and is focused on the two is called the generation of the mind," which is the thought of the Bodhisattva. Because it appears in the commentary, Vasubandhu considers thought to be the nature. In the Ornament, it says, "The aspiration of those who are steadfast is thought accompanied by desire." Because thought accompanied by the desire of friends is said to be aspiration, it seems that the brothers' views are the same. Second, there are two: the noble one and his followers, and the views that do not agree with that. First, the noble one says, "The so-called generation of the mind, mind is consciousness, that is, discernment. What is discernment? It is the discernment of the mind, because it focuses on all white dharmas, therefore it exists in that. The so-called generation means to know that what has not been generated is generated, therefore, the dharma known by the mind is for the purpose of showing the object of the initial boundary." After explaining the meaning of mind and generation, considering that the five sense consciousnesses are only looking outward, and that the alaya consciousness and afflicted mind are unspecified, they are not placed on them, but the discernment of the mind, which is suitable as the basis of all white dharmas, is explained as the basis. Furthermore, regarding the explanation of the desire for enlightenment as the generation of the mind, a debate is presented, and it is said that desire is only nominally attributed to the generation of the mind, but it is not real.
Tibetan
། །ཉི་ཁྲིའི་རྣམ་འགྲེལ་དུ་དེ་དང་མཐུན་པར་མཚན་གཞི་བཟུང་ཞིང༌། སློབ་དཔོན་འདིས་ཀྱང་རྒྱན་སྣང་དང་འདི་གཉིས་ཀར་ཉི་ཁྲི་སྣང་བར་གསུངས་པའི་རྩོད་ལན་རྣམས་བཀོད་ནས་འདོད་པ་བཏགས་པ་བ་སེམས་མཚན་ཉིད་པར་བཤད་ལ། ཨ་བྷྱ་ཀ་རས་ཀྱང་ཐུབ་དགོངས་སུ་རྩོད་ལན་རྣམས་ ཀྱང་བཀོད་ཅིང༌། ཟླ་འོད་དུ་ཡིད་ཤེས་ལ་མཚན་གཞིར་བྱས་སོ། །ཚིག་གསལ་ལས་ནི། སེམས་བསྐྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་འདིར་ཁ་ཅིག་ནི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དངོས་གཙོ་བོར་བསྟན་པ་སྟེ་འདུན་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ཁ་ཅིག་ནི་སེམས་བསྐྱེད་པ་འཕེལ་བར་བྱེད་པའི་གྲོགས་ལ་དེར་གདགས་ཏེ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ཁ་ཅིག་ནི་འབྲས་བུ་ལ་དེར་གདགས་ཏེ་བགྲོད་པ་གཅིག་པའི་ལམ་ལ་སོགས་པའོ་ཞེས་འཆད་པ་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་ཡིན་ཀྱང་ཅུང་རྩིངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། བུད་དྷ་ཤྲཱིས། དོན་དུ་གཉེར་བ་ཉིད་རྣམ་པར་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་བརྡ་སྦྱར་བར་ཟད་མོད་གཞན་དུ་ན་འབྲས་བུ་ལ་རྒྱུ་དང༌། གྲོགས་ལ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་མིང་གིས་བཏགས་པར་བརྗོད་ཀྱང་རང་གི་མཚན་ཉིད་འགྲུབ་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེས་འཕགས་པ་དང་སློབ་དཔོན་གྱི་ལུགས་སུན་ཕྱུང་ནས་དོན་གཉེར་གྱི་འདུན་པ་ཉིད་སེམས་སུ་འདོད་པས་སེམས་སེམས་བྱུང་རྫས་གཅིག་ཏུ་འདོད་དོ། །ཤཱནྟི་པ་ནི་ཡིད་དང་འདུན་པ་གཉིས་ཆར་ལ་འདོད་དེ། དག་ལྡན་ལས། སེམས་བསྐྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སེམས་ནི་ཡིད་དང་འདོད་པ་སྟེ། ཞེས་དང༌། དེ་ལྟར་ན་དེ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་ཆེད་དུ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་དམིགས་པའི་འདོད་པ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་དོ་ཞེས་སོ། །འོ་ན་འཕགས་པ་དང་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་སུ་བཞེད་པ་དོན་གྱི་དབང་ཅི་ཞིག་གཟིགས་ཤེ་ན། སེམས་བྱུང་ཡིན་ན་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་སྒྲའི་དོན་མི་གནས་པར་དགོངས་ ནས་མཛད་ཅིང༌། ཁྱད་པར་དུ་སློབ་དཔོན་གྱིས་ནི་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པ་ན། སྤྲོ་བ་ཆེ་དང་རྩོམ་པ་ཆེ། །དོན་ཆེ་བ་དང་འབྱུང་བ་ཆེ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སེམས་པ་སྟེ། །དོན་གཉིས་ལྡན་པའི་སེམས་འབྱུང་བ། ཞེས་པའི་རྐང་པ་ཐ་མས་སེམས་སུ་བཤད་པར་འདུག་སྙམ་དུ་དགོངས་ཏེ། རྒྱན་སྣང་དུ། རྩོད་པའི་སྐབས་སུ་འདི་དྲངས་ནས་སེམས་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་སེམས་ཡུལ་ཁྱད་ཅན་དུ་སྣང་བར་སྐྱེ་བ་སེམས་བསྐྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེས་བཤད་པས་ལུང་དེས་སེམས་པ་གྲོགས་སུ་ཡོད་པའི་སེམས་ཤིག་སེམས་བསྐྱེད་དུ་བསྟན་སྙམ་དུ་
Chinese
在《二万颂释》中，也同样采用了相同的名称基础。这位论师也引用了《庄严经释》和这两者中关于《二万颂》显现的辩论答复，并解释说，将意乐附加于心，即是心的自性。阿毗耶迦罗也同样列举了关于佛陀意图的辩论答复。在《月光》中，则以意识作为名称基础。《释句论》中说：“所谓发心，在此，有些人主要阐述了真实的发心，即意欲等。有些人则将发心增长的助伴称为发心，即布施等。有些人则将果称为发心，即唯一趋入之道等。”这种解释虽然是跟随论师的观点，但略显粗糙。第二种观点是，佛陀室利认为，追求意义本身就是遍知自性，因此才如此称呼，否则，如果将因称为果，将助伴称为与之相伴之名，又怎能成就其自身之定义呢？他驳斥了圣者和论师的观点，认为追求意义的意欲本身就是心，因此认为心和心所是同一实体。寂天则认为意和意欲两者都是发心。在《具足清净》中说：“所谓发心的事物，心即是意和意欲。”并且说：“如此，为了他人之利益，以完全圆满之菩提为目标的意欲，就是发心的定义。”那么，圣者和论师们认为什么是心的意义呢？他们认为，如果心所是发心，那么发心的词义就无法成立，因此才如此认为。特别是论师在《经庄严论》中，在阐述发心的定义时说：“喜悦广大与勤奋广大，意义广大与生起广大，菩萨之心即是心，具二义之心所生起。”他认为最后一句是将心解释为心。在《庄严经释》中，在辩论时引用了这段话，并说：“与心相应的心，在特殊境界面前显现生起，难道不是发心吗？”因此，他认为这段引文表明，以心为助伴的心，就是发心。
English
In the commentary on the Twenty Thousand Verses, the same basis of name is adopted. This teacher also cites the debates and responses in both the Ornament of Realization and this one regarding the appearance of the Twenty Thousand Verses, and explains that attributing intention to the mind is the nature of the mind. Abhayakara also lists the debates and responses regarding the Buddha's intention. In Moonlight, consciousness is taken as the basis of the name. The Clear Words says: "Regarding what is called bodhicitta, here, some mainly explain the actual bodhicitta, which is desire, etc. Some attribute it to the companions that increase bodhicitta, such as generosity. Some attribute it to the result, such as the one path of approach." This explanation, although following the teacher's view, is somewhat rough. The second view is that Buddhashri believes that the pursuit of meaning itself is the nature of omniscience, and therefore it is so called, otherwise, if the cause is called the result, and the companion is called the name associated with it, how can its own definition be accomplished? He refutes the views of the noble ones and teachers, and believes that the desire to pursue meaning itself is the mind, and therefore believes that mind and mental factors are the same entity. Shantipa believes that both mind and desire are bodhicitta. In the Pure Possession it says: "Regarding what is called the object of bodhicitta, mind is mind and desire." And it says: "Thus, the desire to aim at perfect and complete enlightenment for the sake of others is the definition of bodhicitta." So, what meaning do the noble ones and teachers see in what they consider to be the mind? They believe that if mental factors are bodhicitta, then the meaning of the word bodhicitta cannot be established, and therefore they think so. In particular, the teacher, in the Ornament of the Sutras, when explaining the definition of bodhicitta, says: "Great joy and great effort, great meaning and great arising, the mind of the bodhisattva is the mind, the arising of mental factors with two meanings." He thinks that the last line explains the mind as the mind. In the Ornament of Realization, this passage is quoted during the debate, and it is said: "Is not the mind that arises in the appearance of a special object of mind, which is in accordance with the mind, bodhicitta?" Therefore, he thinks that this quotation shows that the mind with the mind as a companion is shown as bodhicitta.