Tibetan
དགོངས་སོ། །དེ་ལ་སྤྲོ་བ་ཆེ་བ་ནི་གོ་ཆའི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་ཡུན་རིང་པོར་དཀའ་བ་སྤྱོད་པ་ལ་མི་སྐྱོ་བའོ། །རྩོམ་པ་ཆེ་བ་ནི་སྦྱོར་བའི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་གོ་ཆ་ཇི་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པའོ། །དོན་ཆེ་བ་ནི་བདག་གཞན་ལ་ཕན་པའི་ཆེད་དོ། །འབྱུང་བ་ཆེ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་འགྲུབ་པའོ། །དེ་ཡང་ཚིག་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་སྐྱེས་བུ་བྱེད་པ་དང༌། དེའི་འོག་མ་གཉིས་ཀྱིས་དོན་བྱེད་པ་དང༌། འབྲས་བུ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་ཡོན་ཏན་བསྟན་ཏོ། །དེ་གཉིས་ནི་བྱང་ཆུབ་དང་གཞན་དོན་ལ་དམིགས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། གཞན་དོན་དུ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད་པ་དང་མཚུངས་ལྡན་དུ་འབྱུང་བའི་སེམས་སོ། །གསུམ་པ་ལ་བཞི། ངོ་བོ། སྐྱེ་ཚུལ། ས་མཚམས། བཞེད་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི། སྨོན་པ་དང་འཇུག་པའི་སེམས་གཉིས་སོ། །འདི་ལ་གཉིས། ལུགས་གཞན་དགོད་པ་དང༌། འཐད་ཕྱོགས་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཡེ་ཤེས་ཞབས་ནི། སྨོན་པ་བྱང་ཆུབ་ ཀྱི་སེམས་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡིན་ལ། འཇུག་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེའོ། ཞེས་ས་ཐོབ་མ་ཐོབ་ལ་འདོད་ཅིང༌། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཡང་དེ་ལྟར་བཞེད་དོ། །ཚིག་གསལ་ལས་ནི། སྨོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྨོན་པ་ཙམ་སྟེ་ཚོགས་བསགས་པ་སེམས་དེ་བསྐྱེད་པའི་ཆོ་གས་བླང་བར་ཡང་མ་བྱས་པའོ། །འཇུག་པ་ཞེས་པ་ནི། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་ལས་བྱུང་བའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་གྱི་བར་དུ་གཏོགས་པའི་སྒྲུབ་པའི་སྤྱོད་པའོ་ཞེས་བཤད་ནས་ཤཱནྟ་དེ་བའི་སྨོན་འཇུག་གི་ལུང་ཤེས་བྱེད་དུ་དྲངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཆོ་གས་བླངས་མ་བླངས་དང༌། གཞན་ཡང་ཕྱིར་མི་ལྡོག་ཐོབ་མ་ཐོབ་དང༌། འབྲས་བུ་དང་རྒྱུ་ལ་དམ་བཅས་པ་ལ་འདོད་པ་ཡོད་དེ་དེ་དག་གིས་ནི་ལེགས་པར་མ་རྟོགས་ཏེ། སྡོང་པོ་བཀོད་པའི་མདོ་དང་དེའི་དགོངས་པ་འགྲེལ་པའི་ཤཱནྟ་དེ་བའི་ལུགས་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། བསླབ་བཏུས་སུ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སྨོན་པའི་སེམས་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཆས་པའི་སེམས་སོ། །སྡོང་པོ་བཀོད་པའི་མདོ་ལས་གསུངས་པ། རིགས་ཀྱི་བུ་སེམས་ཅན་གང་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་སྨོན་པ་དེ་དག་ཀྱང་དཀོན་ནོ། །དེ་བས་ཀྱང་གང་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཆས་པའི་སེམས་ཅན་ཤིན་ཏུ་དཀོན་ནོ་ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟ་བུའོ། ཞེས་ད
Chinese
敬礼！其中，最大的欢喜是，不厌倦以盔甲般的精进，长期行持苦行。最大的事业是，以加行的精进，如实地成办盔甲。最大的意义是，为了利益自他。最大的生起是，成就伟大的菩提。也就是说，前两句说明了士夫的行为，后两句说明了行为的意义，以及完全掌握果实的功德。这两者都是以菩提和利他为目标的。第二是，为了利他而希求圆满菩提，并与之相应而生起的心。第三有四点：从体性、生起方式、界限、宗派的角度进行区分。第一是，发愿心和入行心两种。这有两种：安立其他宗派和阐述合理的方面。第一是，耶谢夏说：发愿菩提心是所有世间人的，入行菩提心是从极喜地开始的。这样认为是否获得了地。大自在也这样认为。《词句明释》中说：所谓发愿，仅仅是发愿，即积累资粮，尚未通过仪轨接受生起该心。所谓入行，是指取悦善知识后，从如法接受后产生的发心开始，直到无间道的修行行为。这样解释后，引用寂天菩萨的发愿和入行的教证作为依据。这样看来，对于是否通过仪轨接受，以及是否获得不退转，以及是否对果和因立誓等都有不同的观点，但他们并没有很好地理解，因为他们与《华严经》及其解释《入菩萨行论》的寂天菩萨的宗派相悖。第二是，《学集论》中说：菩提心有两种，即发愿菩提心和趣入菩提心。《华严经》中说：善男子，众生中发愿无上正等觉菩提心者，也甚为稀有。比这更稀有的是，趣入无上正等觉菩提心的众生，更为稀有。就像这样。
English
Homage! Among them, the greatest joy is not being weary of practicing austerities for a long time with armor-like diligence. The greatest endeavor is to accomplish the armor as it is with the diligence of application. The greatest meaning is for the benefit of oneself and others. The greatest arising is the accomplishment of great Bodhi. That is to say, the first two sentences explain the behavior of the individual, and the latter two explain the meaning of the behavior, and the merit of completely grasping the fruit. Both of these are aimed at Bodhi and benefiting others. The second is the mind that arises in accordance with the desire for perfect Bodhi for the sake of others. The third has four points: distinguishing from the perspective of nature, mode of arising, boundaries, and tenets. The first is the two minds of aspiration and engagement. There are two aspects to this: establishing other tenets and elucidating the reasonable aspects. The first is, Yeshe Shabs says: The mind of aspiring Bodhicitta is for all worldly beings, and the mind of engaging Bodhicitta starts from the Joyful Ground. Thus, it is considered whether or not the ground has been attained. The Great Lord also holds the same view. In the "Clear Words," it says: The so-called aspiration is merely aspiration, that is, accumulating merit, and not even having taken the generation of that mind through ritual. The so-called engagement refers to the practice of cultivation from the arising of the mind after pleasing the virtuous friend and properly receiving it, up to the uninterrupted path. After explaining this, Shantideva's aspiration and engagement quotes are cited as evidence. In this way, there are different views on whether or not to accept through ritual, and whether or not to obtain non-retrogression, and whether or not to vow to the fruit and cause, but they have not understood well, because they are contrary to the tradition of Shantideva in the Sutra of the Arrayed Tree and its commentary, the Bodhisattvacaryāvatāra. The second is, in the Compendium of Trainings, it says: There are two kinds of Bodhicitta, namely the mind of aspiring to Bodhi and the mind of embarking on Bodhi. The Sutra of the Arrayed Tree says: Sons of good family, those sentient beings who aspire to the mind of unsurpassed, perfect, and complete Bodhi are also rare. Even rarer than that are those sentient beings who embark on unsurpassed, perfect, and complete Bodhi. It is like this.
Tibetan
ང༌། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དེ་མདོར་བསྡུ་ན། །རྣམ་པ་གཉིས་སུ་ཤེས་བྱ་སྟེ། །བྱང་ཆུབ་སྨོན་པའི་སེམས་དང་ནི། །བྱང་ཆུབ་འཇུག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འགྲོ་བར་འདོད་དང་འགྲོ་བ་ཡི། །བྱེ་བྲག་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་མཁས་པས་འདི་གཉིས་ཀྱི། །བྱེ་བྲག་རིམ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ། ཞེས་གསུངས་པ་རྣམས་དགོངས་པ་གཅིག་པས་དེ་ལྟར་དུ་བཤད་དོ། །དེ་ཡང་ཤེར་འབྱུང་གིས་ལུང་འདི་དྲངས་ནས་གཞན་དོན་དུ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད་པ་ཉིད་ལས་མི་འདའ་ཡང་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལས་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པར་བྱ་ཞེས་པ་ལྟར་ཡིན་པས་དང་པོར་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་ལ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འདི་མཐའ་དག་སྲིད་པ་ལས་བསྒྲལ་བའི་ཕྱིར་དུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱའོ་སྙམ་པའི་བསམ་པ་རྐྱང་པ་སྐྱེས་པ་སྨོན་པ་དང༌། དེ་ནས་སྡོམ་པ་བཟུང་བ་ལ་སོགས་པས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཕྱིན་དྲུག་སྣ་གཅིག་ལ་ཞུགས་ན་ཡང་འཇུག་པའི་གོ་ཆོད་དོ། །དེས་ན་སྨོན་འཇུག་གཉིས་ངོ་བོ་གཞན་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱའོ་སྙམ་པའི་བསམ་པ་ཅན་དུ་མཚུངས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པའི་བྱ་བས་ཟིན་མ་ཟིན་ཡོད་པས་འདི་གཉིས་འགལ་ཏེ། དཔེར་ན་ཡུལ་དེར་འགྲོ་འདོད་པའི་བློ་སྐྱེས་པ་ཙམ་དང་དེའི་རྗེས་སུ་ལམ་དུ་ཞུགས་ནས་འགྲོ་བའི་བྱ་བས་ཟིན་པ་ལྟ་བུའོ། །དེའི་ཕྱིར་སྨོན་པ་ནི་དང་པོའི་སེམས་ཁོ་ནའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་ཞུགས་པའི་སེམས་དང་སྨོན་པའི་སེམས་སོ། ཞེས་བཤད་ནས་སྔར་གྱི་ སྡོང་པོ་བཀོད་པའི་ལུང་དྲངས་ཤིང༌། ཡང་དེ་ལས་འགྲོ་བ་དེ་དག་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་སུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་གང་ཐོག་མར་དོན་དུ་གཉེར་བ་དེ་ནི་སྨོན་པའི་སེམས་སོ། །གང་ཕན་ཆད་སྡོམ་པ་བཟུང་སྟེ་ཚོགས་རྣམས་ལ་ཞུགས་པ་དེ་ནི་ཞུགས་སེམས་སོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གང་ཡང་ཡེ་ཤེས་གྲགས་པས། འདུན་སོགས་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བ་ཡིས། །སྨོན་པའི་སེམས་ནི་རྣམ་པ་གསུམ། །འཇུག་པ་ཞེས་བྱའི་སེམས་རྣམས་ནི། །བཅུ་དགུ་རྣམས་སུ་འདོད་པ་ཡིན། ཞེས་སེམས་བསྐྱེད་ཉེར་གཉིས་ལ་སྨོན་འཇུག་གི་མཚམས་གཅོད་ཚུལ་དེ་ལྟར་བྱས་ནས་སྔར་དྲངས་པའི་སྡོང་པོ་བཀོད་པའི་ལུང་ཤེས་བྱེད་དུ་དྲངས་ནས་འཇུག་སེམས་ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལས་བཤད་པ་ལྟར་ངོས་འཛིན་པ་ནི་མ་བརྟགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཐེག་ཆེན་ཚོགས་ལམ་ཆེན་པོར་ཞུགས་ན་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཆས་པར་བཞག་དགོས་པས་ལུང་དྲངས་པ་
Chinese
ང༌། 《入行论》中说： 菩提心略摄，应知有两种，谓发菩提愿心，及入菩提行心。如欲行与行，差别应了知，如是智者了，此二差别理。这些所说都是一个意思，因此这样解说。 其中，寂天菩萨引用这段经文说，为了他人的利益而希求圆满正等觉，虽然不超出这个范围，但由于身语意的行为存在与否，可以理解为性质不同。因此，首先对众生生起大悲心，依靠这个，为了使他们全部从轮回中解脱，生起一定要成佛的想法，这仅仅是愿心。之后，受持戒律等等，哪怕进入六度中的任何一种无上菩提的修行，也算是进入（行心）了。因此，愿心和行心，本体上都是为了他人的利益而生起要成佛的想法，这一点上是相同的，但由于是否已经开始进行成就菩提的行为而有所不同，所以这两者是相违的。比如，仅仅生起想要去某个地方的想法，和之后开始上路，被前往的行为所包含一样。因此，愿心仅仅是最初的心。 同样，《修次初篇》中说：菩提心也有两种，即入菩提心和愿菩提心。这样说了之后，引用了之前的《华严经》的经文。又说：为了利益那些众生而成为佛，最初所追求的就是愿菩提心。之后受持戒律，进入资粮道等，就是入菩提心。耶谢扎巴也说：以欲等三种差别，愿心有三种，所谓的行心，被认为是十九种。这样对二十二种发心进行了愿心和行心的区分，引用了之前引用的《华严经》的经文作为依据，认为行心就像莲花戒所说的那样来认识，这是没有经过考察的。因为进入大乘资粮道就应该被认为是已经踏上了菩提之路，所以引用了经文。
English
Nga. From the Bodhicaryāvatāra: In brief, the mind of enlightenment should be known as twofold: the mind of aspiring to enlightenment and the mind of engaging in enlightenment. Just as one knows the difference between wanting to go and going, so should the wise gradually understand the difference between these two. These statements are all of the same meaning, so they are explained in this way. Furthermore, Śāntideva quotes this passage, saying that although one does not go beyond the desire for perfect and complete enlightenment for the sake of others, one should understand that the characteristics are different depending on whether or not there is action of body, speech, and mind. Therefore, first, great compassion arises focusing on sentient beings. Based on that, the mere thought of becoming a Buddha in order to liberate all of them from existence arises, which is aspiration. Then, even if one engages in one of the six perfections of the practice of unsurpassed enlightenment by taking vows, etc., it is considered engagement. Therefore, although the essence of aspiration and engagement is the same in that they have the thought of becoming a Buddha for the sake of others, these two are contradictory because there is or is not the involvement of the activity of accomplishing enlightenment. For example, it is like merely having the thought of wanting to go to a certain place and then being involved in the activity of going after embarking on the path. Therefore, aspiration is only the first thought. Similarly, in the first stage of meditation, it says: The mind of enlightenment is also of two types: the mind of entering and the mind of aspiration. After saying this, he quoted the previous sūtra of the Tree Arrangement. Again, it says: Whatever is first sought for the sake of benefiting those beings, that is the mind of aspiration. Whatever is subsequently taken as a vow and entered into the accumulations, that is the mind of entering. Furthermore, Yeshe Drakpa says: By the distinction of desire and the like, the mind of aspiration is of three types. The minds called engagement are considered to be nineteen. In this way, the distinction between aspiration and engagement is made for the twenty-two minds of generation, and the previously quoted sūtra of the Tree Arrangement is cited as evidence, and it is not considered to be examined to recognize the mind of engagement as explained by Kamalaśīla. Because entering the great accumulation path of the Mahāyāna should be regarded as setting out for enlightenment, the sūtra is quoted.