Tibetan
བ་ལས་ཆེས་གསལ་ཞིང་གཞན་གསུམ་ལ་འཕགས་པའི་མངོན་རྟོགས་ཡོད་པར་ཡང་བཞེད་དགོས་པས་དེ་ལ་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་འཁྲུལ་པ་ག་ལ་སྲིད། གྲོལ་སྡེའི་དགོངས་པའང་མིན་ཏེ། ཉི་སྣང་ལས། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་དང༌། ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་མཐའ་དག་བསྡུས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་དང༌། མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ཞེས་འབྱུང་བས་དོན་སྤྱི་ཙམ་རྟོགས་པ་ལ་ཡང་མི་འདོད་དེ། སྐད་ཅིག་མ་ལ་ཡང་ཐལ་ཆེས་པས་སོ། །དེས་ན་འདི་ཡི་འཁྲུལ་གཞི་ནི། འཕགས་པས་དངོས་བརྒྱད་བགྲངས་པ་ན་དང་པོ་གསུམ་དང་ཐ་མ་ལ་མངོན་རྟོགས་ཀྱི་སྒྲ་མ་སྦྱར་ཞིང༌། བར་པ་བཞི་ལ་སྦྱར་བ་ཙམ་གྱིས་བྱས་སོ། །དག་ལྡན་དུ། དང་པོ་བདུན་མངོན་རྟོགས་སུ་བཤད་ནས་བརྒྱད་པ་མངོན་རྟོགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་དེ་ཞེས་བྱའོ། ཞེས་བཞེད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟ་ན་རྣམ་མཁྱེན་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་དང་སངས་རྒྱས་ལ་མངོན་རྟོགས་མེད་པར་ཐལ་ལོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་བསྡུས་སྒྲོན་མེར། མངོན་རྟོགས་ཤེས་རྒྱུད་རིམ་པ་སྟེ། །དངོས་པོ་བརྒྱད་ནི་བརྗོད་བྱ་ལ། །སྐབས་ནི་རྗོད་བྱེད་ཤཱནྟི་གསུངས། ཞེས་པ་ནི་ཤཱནྟི་པའི་གཞུང་ལ་གསལ་ཁ་མི་སྣང་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་འདོད་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། འདོད་ པ་དགོད་པ་དང༌། དེའི་འཐད་ཕྱོགས་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། གནོད་འཇོམས་དང༌། ཕྱོགས་གླང་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པ་དང༌། དེ་ལས་གཞན་པའི་ལུགས་སོ། །དང་པོ་ནི། ཡུམ་གསུམ་གནོད་འཇོམས་ལས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལ་དོན་དམ་པར་ན་སྨོན་ལམ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་དང༌། ལས་དང་། སྡུག་བསྔལ་དང་། འཁོར་བ་དང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང༌། ཡོན་ཏན་དང༌། ཤེས་པར་བྱ་བ་དང༌། རྣམ་པ་འདི་དགུའི་ཕ་རོལ་ཏུ་སོན་པའི་ཕྱིར། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་མི་རྟོགས་པ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བསྡུས་པ་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ནས་དེའི་རྗེས་ལ་ཐོབ་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་དང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་དང༌། མཉམ་པ་ཉིད་དང༌། སོ་སོར་རྟོག་པ་དང༌། བྱ་བ་སྒྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམས་ཀྱང་དེའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར། འབྲས་བུ་ལ་རྒྱུར་བཏགས་ཏེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བར་བསྟན་ཏོ། ཞེས་འབྱུང་ཞིང་གཞན་ཡང་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམས་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་འབྲས་བུ་དང༌། གཞུང་རྣམས་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་མིང་གིས་བཏགས་པ་དང༌། མོས་སྤྱོད་ནས་ས་ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་གྱི་བར་གྱི་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྟོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མིང་ཙམ་འཇུག་པའི་བཏགས་པ་བར་བཤད་ཅིང༌། འབུམ་གྱི་གནོད་འཇོམས་ལས་ཀྱང་དེ་ཇི་ལྟ་བར་བཤད་ ལ། མན་ངག་རྗེས་འབྲང་དུ་ཡང་གནོད་འཇོམས་གཉིས་དང་མཐུན་པར་བཤད་དོ། །འདིར་སྔ་མ་རྣམས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་འཁྲུལ་ནས་ཤེར་ཕྱིན་དངོས་རྒྱུན་མཐའི་ཡེ་ཤེས་ལ་བཞེད་པར་འཆད་པ་ནི་དགོངས་པ་མིན་ཏེ། ཤེར་ཕྱིན་དངོས་བཏགས་རྣམས་བཤད་པའི་འཕྲོས་ཉིད་ནས་གནོད་འཇོམས་གཉིས་དང་མན་ངག་རྗེས་འབྲང་དུ། དེ་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད་པ་འདི་རྣམས་ལས་འདིར་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་གཏོགས་པའི་ཤེས་རབ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་འབྱུང་ཞིང༌། ཁྱད་པར་དུ་ཕྱི་མ་ལས། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཡང་དག་པར་བསྡུས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ་ཞེས་འབྱུང་བ་དང༌། གནོད་འཇོམས་ཀྱི་སྐབས་གཞན་དུ་ཡང་རྡོར་ཏིང་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་བཤད་པ་དང༌། ས་བཅུ་པ་མན་ཆད་ཀྱི་རྟོགས་པ་བཏགས་པ་བར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདི་ཡི་དགོངས་པ་ནི། སྟོང་ཉིད་ཀྱི་བཤད་པའི་སྐབས་སུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྡོར་ཏིང་ཡུལ་གང་ལ་ཡང་མི་དམིགས་པར་བཤད་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་མཉམ་གཞག་རྡོར་ཏིང་སྣང་མེད་དང༌། རྗེས་ཐོབ་སྣང་བཅས་གཉིས་ལས་ཕྱི་མའི་རྟོག་བཅས་དང་རྟོག་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བཞི་རྣམས་ནི་ཤེར་ཕྱིན་བཏགས་པ་བ་ཡིན་ལ་སྔ་མ་མཚན་ཉིད་པར་བཞེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། རྒྱན་སྣང་ལས། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ ལྡན་འདས་ཀྱི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ནི་དངོས་ཡིན་ལ། དེ་ཐོབ་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཚིག་དང་ངག་གི་ཚོགས་ཀྱི་གཞུང་དང་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ལམ་ལ་ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཏགས་པའོ། །དེ་ཡང་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་གཉིས་མེད། །ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས། །བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་དེ་དང་ལྡན་པས། །གཞུང་ལམ་དག་ལ་དེ་སྒྲ་ཡིན། ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་
Chinese
因为也必须认为比“瓦”更清楚，并且具有胜过其他三者的现观，所以圣者无著怎么会错乱呢？也不是解脱部的观点。如《日光论》中说：“因为以一切智性、道智性和一切种智性，总摄了声闻、独觉、菩萨和佛陀的次第的所有现观。”又说“趋向现观”，所以也不希望仅仅证悟总义，因为对于刹那也会太过分了。因此，这其中的错误之处在于，圣者在列举八事时，前三者和最后一个没有加上现观的词语，仅仅是中间四个加上了而已。《具足论》中说：“前七个说是现观，第八个是现观的果，所以称之为‘彼’。”这种观点也不合理，如果那样，对于一切种智也同样，并且会成为佛陀没有现观的过失。因此，《义聚灯论》中说：“现观是知识相续的次第，八事是所说之义，时机是能说者寂天所说。”虽然寂天派的论典中没有明确说明，但也应该这样认为。第三，分二：立宗和阐述其合理性。第一，分三：破除、随顺陈那和法称，以及其他宗派。第一是：三藏破除中说：“所谓的般若波罗蜜多，就胜义而言，是因为它超越了愿、精进、烦恼、业、痛苦、轮回、分别、功德、所知和这九种相，所以将超越世间的无分别智慧，以金刚喻定来概括，称之为般若波罗蜜多。之后，随之获得的具有分别和无分别的智慧，如明镜般的智慧、平等性、个别辨识和成办事业的智慧等，也因为是从它的因产生的，所以将果安立为因，而宣说了般若波罗蜜多。”其中说，其他还有声闻和独觉等。
English
Since it must also be considered clearer than 'Va' and to have direct realization superior to the other three, how could the noble Asanga be mistaken about that? It is also not the view of the Vimuktisena. As it says in the 'Sunlight': 'Because all direct realizations are summarized by the all-knowingness, the path-knowingness, and the all-aspect-knowingness, just as the order of the Hearers, Solitary Buddhas, Bodhisattvas, and Buddhas.' And it says, 'Approaching direct realization,' so it is not desired to realize only the general meaning, because it would be too much even for a moment. Therefore, the basis of error here is that when the Noble One enumerated the eight topics, he did not attach the word 'direct realization' to the first three and the last, but only to the middle four. In the 'Perfected,' it says, 'The first seven are said to be direct realizations, and the eighth is the result of direct realization, so it is called 'that'.' This view is also unreasonable, because if that were the case, it would be the same for all-knowingness, and it would be a fault that Buddhas do not have direct realization. Therefore, in the 'Condensed Meaning Lamp,' it says, 'Direct realization is the order of the stream of knowledge, the eight topics are the objects to be expressed, and the occasion is said by the speaker Shantipa.' Although it is not clearly stated in the texts of Shantipa, it should be considered in the same way. The third has two parts: stating the assertion and showing its validity. The first has three parts: refutation, following Dignaga and Dharmakirti, and other systems. The first is: In the 'Three Mothers Destroyer,' it says, 'The so-called Prajnaparamita, in the ultimate sense, is because it has gone beyond aspiration, diligence, affliction, action, suffering, samsara, discrimination, qualities, objects of knowledge, and these nine aspects. Therefore, the non-discriminating wisdom that transcends the world, summarized by the vajra-like samadhi, is called Prajnaparamita. Then, the wisdom that is obtained after that, with and without discrimination, like a mirror, equality, individual discrimination, and the wisdom that accomplishes actions, are also called Prajnaparamita because they arise from its cause, so the result is established as the cause.' It says that there are also Hearers and Solitary Realizers, etc.
Chinese
证悟诸佛之智慧是般若波罗蜜多的果，经典是般若波罗蜜多的因，因此以因和果之名来命名。从信解行到法云地之间的菩萨的一切证悟，也被说成仅仅是安立为般若波罗蜜多的名称。十万颂的《摧魔》中也如是宣说。在《口诀随行》中也与《摧魔》二者一致地宣说。此处，先前的一些人误以为金刚喻定是般若波罗蜜多真实相续的智慧，这并非其意。在宣说了般若波罗蜜多真实和假立之后，《摧魔》二者和《口诀随行》中说：如是，这些被称为“般若波罗蜜多”的，在此是指属于佛地的智慧，是超越世间的无分别智，被称为般若波罗蜜多。特别是后者中说：超越世间的无分别智，被金刚喻定所完全摄持的如来之智慧，被称为般若波罗蜜多。在《摧魔》的其他章节中，也宣说了金刚定是遍智的智慧，并且说十地以下的证悟是假立的。因此，此处的意图是：在宣说空性时，佛的金刚定不缘任何对境，因此在佛地，等持金刚定是无相的，后得是有相的，在这二者中，后者的有分别和无分别的四种智慧是般若波罗蜜多的假立，而前者被认为是自性。第二，在《现观庄严论光明释》中说：佛陀薄伽梵的无二智慧如幻是真实的，由于获得它并与之相应，因此词句和语言的集合的经典以及具有见道等特征的道，也被称为般若波罗蜜多，这是假立的。正如导师陈那的尊颜所说：般若波罗蜜多无二，彼智慧即如来，因具足所证之义，故经典道等亦为此名。
English
The wisdoms of the victorious Buddhas are the fruit of Prajñāpāramitā, and the scriptures are the cause of Prajñāpāramitā, therefore they are named by the names of cause and fruit. All the realizations of Bodhisattvas from aspiration to the cloud of Dharma are also said to be merely designated as Prajñāpāramitā. The 'Destruction of Harm' in the Hundred Thousand Verses also explains it as such. The 'Manual of Following' also explains it in accordance with the two 'Destructions of Harm'. Here, some of the former ones mistakenly take the Vajra-like Samādhi as the wisdom of the actual continuous end of Prajñāpāramitā, which is not the intention. After explaining the actual and imputed Prajñāpāramitā, the two 'Destructions of Harm' and the 'Manual of Following' say: Thus, among these that are called 'Prajñāpāramitā', here it refers to the wisdom belonging to the Buddha's realm, the non-conceptual that transcends the world, which is called Prajñāpāramitā. In particular, the latter says: The non-conceptual that transcends the world, the wisdom of the Tathāgatas perfectly gathered by the Vajra-like Samādhi, is called Prajñāpāramitā. In other sections of the 'Destruction of Harm', it also explains that the Vajra-Samādhi is the wisdom of omniscience, and that the realizations below the tenth Bhūmi are imputed. Therefore, the intention here is: When explaining emptiness, it is said that the Buddha's Vajra-Samādhi does not perceive any object, therefore in the Buddha's realm, the Samādhi Vajra-Samādhi in equipoise is without appearance, and the subsequent attainment is with appearance. Among these two, the latter's four wisdoms of conceptual and non-conceptual are the imputed Prajñāpāramitā, while the former is considered to be the characteristic. Secondly, in the 'Light Commentary on the Ornament', it says: The non-dual wisdom of the Bhagavan Buddha, like illusion, is real, and because of obtaining it and being in accordance with it, the scriptures of collections of words and speech, and the paths with characteristics such as seeing, are also called Prajñāpāramitā, which is imputed. As the venerable teacher Dignāga said: Prajñāpāramitā is non-dual, that wisdom is the Tathāgata, because it possesses the meaning to be accomplished, therefore the scriptures and paths are also called by that name.